Op 11 juni 1988 werd in Londen een groots concert georganiseerd om de zeventigste verjaardag van Nelson Mandela te vieren. Een controversieel evenement, want Mandela zat op dat moment nog gevangen op Robbeneiland en was daar hét gezicht van de apartheid in Zuid-Afrika geworden. Uiteindelijk zou hij pas in 1990 vrijkomen, na 27 jaar gevangenschap.
Het concert in het Wembley Stadion werd uitgezonden in 67 landen en bereikte ongeveer zeshonderd miljoen televisiekijkers, die vooral inschakelden voor grote namen als Simple Minds (die het 'Belfast Child' b-kantje 'Mandela Day' speciaal voor dit concert hadden geschreven), Dire Straits (met Eric Clapton), UB40 en Whitney Houston. Maar ineens was daar een meisje met een grote gitaar dat, terwijl het podium achter haar werd verbouwd, haar verstilde liedjes 'Why?', 'Behind the Wall' en 'Talking 'Bout A Revolution' ten gehore bracht. Deze 'pauzemuziek' (want dat was het in feite) sloeg in als een bom en verwoordde in alle simpelheid en soberheid precies waar het die dag om ging.
Tracy Chapman had die dag de wind mee, want Stevie Wonder zou later die dag optreden, maar hij weigerde toen bleek dat zijn apparatuur niet goed werkte. Om snel het gat in het programma op te vullen, werd Chapman nogmaals het podium opgestuurd. Tijdens haar tweede optreden zong ze 'Fast Car', een liedje waarin het vluchten in een snelle auto werd gebruikt als een metafoor voor het ontvluchten van een slechte thuissituatie. Wereldwijd werden mensen tot tranen toe geroerd. Tot het Mandela-evenement had Chapman een paar duizend cd's gekocht van haar debuutalbum, twee weken erna waren het er meer dan twee miljoen.
De allereerste editie van het Eurovisie Songfestival vond plaats op 24 mei 1956, met een line-up van zeven landen: België, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland, West-Duitsland en Zwitserland. De Zwitserse zangeres Lys Assia won toen met het liedje 'Refrain'. Een jaar later sleepte Nederland de eerste plaats in de wacht (Corry Brokken met 'Net als toen'), en ook in 1959 (Teddy Scholtens 'Een beetje'), 1969 (Lenny Kuhr met 'De troubadour') en 1975 ('Ding-a-dong' van Teach-In) was het raak. En eigenlijk was de koek vanaf dat moment wel zo'n beetje op.
De Nederlandse inzendingen eindigden de daaropvolgend tien jaar steevast in de middenmoot en in 1986 werd besloten om het over een andere boeg te gooien en eens een fris meidengroepje in te zenden: Frizzle Sizzle. Een echt Goois vriendinnengroepje, bestaande uit Laura Vlasbom, haar zus Karin Vlasblom, Mandy Huydts en Marjon Keller.
De meiden zongen begin jaren tachtig in 'Kinderen voor Kinderen', en besloten in 1985 - toen ze te oud waren geworden voor het kinderkoor – als kwartet onder de noemer The Sweet Society verder te gaan. Aanvankelijk stond er vooral jazz op het repertoire en aangemoedigd door Mandy's vader Jan Huydts, directeur van het conservatorium in Hilversum, maakten Laura, Karin, Mandy en Marjon serieus werk van hun muzikale carrière. Tijdens een van hun optredens stonden producers Jochem Fluitsma en Eric van Tijn in de zaal en zij zagen het helemaal zitten met het viertal. Maar dan moest het muzikale roer wel om - met jazz beland je immers niet in de Top 40. En een gimmick is ook altijd mooi meegenomen: kleurige rokken en optredens op blote voeten.
Een jaar later nam de inmiddels tot Frizzle Sizzle omgedoopte groep met de door Fluitsma & Van Tijn geproduceerde liedjes 'Alles Heeft Ritme' en 'Eenmaal Jong' deel aan het Nationale Songfestival; hun liedjes belandden op respectievelijk de eerste en de tweede plaats tijdens de nationale voorronde zodat ze in mei 1986 naar het Eurovisie Songfestival in Bergen-Noorwegen afreisden. Echt succesvol was Frizzle Sizzle niet: ze bleven steken op de 14e plaats, ver achter de Belgische winnares Sandra Kim ('J'aime la vie').
Geïnspireerd door artiesten die succes hadden met lange nummers waarin ze een uitgebreid, bijna literair verhaal uit de doeken deden, begon de in 1941 in India geboren, in Engeland opgegroeide en in Kopenhagen wonende Peter Sarstedt in 1969 ook aan iets dergelijks te werken. ''Ik wilde een verhaal vertellen in de folkclubs waar ik optrad en vond het geweldig dat Bob Dylan met zijn nummer 'Sad Eyed Lady of the Lowlands' een complete lp-kant vulde. Al Stewart had zelfs succes met een track van een half uur! Dat wilde ik ook!'', aldus Sarstedt.
Het verhaal had hij al in zijn hoofd, de hoofdpersoon ook. En na de opnames duurde 'Where Do You Go To (My Lovely)?' bijna vijf minuten. Veel te lang voor een single, zo vond zijn platenmaatschappij. En bovendien, zo mopperden de platenbonzen, waarom zitten er eigenlijk geen drums in het nummer? Sarstedt hield voet bij stuk en slaagde erin zijn label te overtuigen. En terecht: de single werd een wereldhit en haalde onder meer de vierde plek in de Nederlandse hitlijsten.
Een van de grote charmes van 'Where Do You Go To (My Lovely)?' waren de vele referenties naar beroemdheden (variërend van Marlene Dietrich tot de Rolling Stones en Picasso), die enorm tot de verbeelding spraken. Er kwamen al snel uiteenlopende geruchten op gang. Gaat het nummer over Sophia Loren? Of is de Marie-Claire over wie Sarstedt zingt, toch eigenlijk de Deense zangeres en cabaretière Nina van Pallandt is? Peter Sarstedt heeft altijd volgehouden dat hij Marie-Claire, die zichzelf uit de achterbuurten van Napels omhoog heeft gewerkt tot de jetset, uit zijn duim heeft gezogen. Anderen zijn er echter heilig van overtuigd dat het lied een eerbetoon is aan de grote liefde van Sarstedt, die in 1965 bij een hotelbrand tragisch om het leven kwam.
Grote successen heeft Sarstedt na zijn hit nooit meer gekend. In 1997 probeerde hij het met een vervolg, 'The Last of the Breed (Lovely 2)', maar ook deze poging was geen succes.
Uit: 'Top 2000 - tien jaar liedjes, lijstjes en verhalen', uitgeverij L.J. Veen, 2008. ISBN 978-90-204-2200-9. Enigszins aangevuld en herschreven. Wie overigens behoefte heeft aan 'The Best of Peter Sarstedt', moet hier maar eens klikken...
Ik ben de eerste om toe te geven dat de vaart er niet echt inzit. Eind 2008 zette ik mijn eerste 'New Age, World & Lounge Mix' online. Oftewel: een uurtje chillen op relaxte muziek, voornamelijk bedoeld om mijn treinreis wat te veraangenamen. Enkele maanden later maakte ik een nieuwe mix, wederom gevuld met een rustgevend allegaartje. En daar bleef het bij.
Tot vandaag, bijna een jaar later, toen ik opeens de geest kreeg en een derde mix in elkaar sleutelde. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Ga lekker in bad liggen (of in je luie stoel of waar dan ook), zet je mobiel voor een uurtje op stil en laat de naadloos in elkaar overlopende tracks van onder andere Karunesh, Jesse Cook, Medwyn Goodall & Runestone, Prem Joshua en Trio Mediaeval als een zomers briesje over je heen komen: New Age, World & Lounge Mix #3 (192 kbps, 89 MB – inclusief een txt-bestandje met de tracklisting). En voor de liefhebbers: een WeTransfer-link. Overigens zijn de eerste twee mixen nog altijd beschikbaar: mix 1 (128 kbps, 61 MB) en mix 2 (192 kbps, 86 MB).
O, als je niet van belletjes, sitars en kalmerend synthesizergepingel houdt, mag je deze download gerust overslaan.
2010 wordt het jaar van het e-boek, aldus experts. Maar ho, wacht, dat zou het vorig jaar toch ook al worden? Ja nee ja, maar nu echt! Aldus dezelfde experts. Nu valt het met een doorbraak vooralsnog wel mee, in weerwil van de cijfers waarmee bijvoorbeeld internetwinkel Bol.com (14.000 verkochte e-boek-lezers in 2009) en diverse downloadplatforms schermen (in totaal 60.000 e-boeken gedownload). Ter vergelijking: in totaal gingen er in Nederland vorig jaar ruim 50 miljoen papieren boeken over de toonbank, dus waar hebben we het over.
Maar goed, ik zit nagenoeg elke dag in de trein en heb ik altijd wel wat te lezen bij me en dus, zo zou je zeggen, is een e-boek dé ultieme oplossing. Dat was ook mijn idee en toen ik dan ook de kans kreeg een paar dagen rond te sjouwen met het topmodel van Sony, greep ik die met beide handen aan. Maar om heel eerlijk te zijn was de lol er al na vijf minuten af.
Over het enigszins warrige, iTunes-achtige boekenbeheerprogramma kan ik me nog wel heen zetten, over de fractie van een seconde vertraging tussen het virtueel omslaan van de pagina's hoor je mij niet zeuren, en dat mijn pdf-bestanden niet worden geopend of herkend – ach een kleinigheid. Maar hadden de knappe koppen bij Sony nu echt niet in de gaten dat de Reader spiegelt als een waanzinnige en je tijdens een treinreis of simpelweg op de bank in de woonkamer vrij weinig anders kan doen dan je haar kammen in het apparaat? En opmerkelijk genoeg is de helderheid of backlight niet aan te passen.
De Sony Reader is dus vooralsnog geen succes. Heel erg is dat nu ook weer niet, want ik heb nog stapels ongelezen boeken liggen. Intussen komt echter heel zachtjes een alternatief aangeslopen: het luisterboek (of in hippere bewoordingen: het audioboek). Ik geef toe, het klinkt nogal sullig, maar het is best relaxed om af en toe onderweg een verhaal in je oren gefluisterd te krijgen. Zo ben ik me momenteel door een groot aantal geinigr hoorspelen naar de Bommel-boeken van Marten Toonder aan het werken. De verhalen worden voorgelezen door onder andere Kitty Courbois en Chantal Janzen, terwijl acteurs in de huid kruipen van de bekende personages Ollie B. Bommel (Mark Rietman), Tom Poes (Jacob Derwig), Professor Sickbock (Ad van Kempen) en Hiep Hieper (Roeland Fernhout) – om er een paar te noemen. Er staan er nog een paar online, dus leef je uit.
En voor wie niet zo'n Bommel-fan is, is Stephen Kings audioboek 'Vet goed' ('Stationary Bike') wellicht wel aardig. In dit oorspronkelijk alleen als audioboek verschenen verhaal (voorgelezen door Bart Schoones) besluit de zwaarlijvige dertiger Richard Sifkitz op dieet te gaan. Hij koopt een hometrainer, en slaat enthousiast aan het sporten. Maar misschien gaat hij wat al te rigoureus te werk... 'Vet goed' is geen meesterwerk, wel bijzonder de moeite waard. Luister zelf (320 kbps vbr, 78 MB). Meelezen kan desgewenst ook: de novelle is te vinden in Kings verhalenbundel 'Na zonsondergang' (Just after sunset') uit 2008.
Op 11 juni 1988 werd in Londen een groots concert georganiseerd om de zeventigste verjaardag van Nelson Mandela te vieren. Een controversieel evenement, want Mandela zat op dat moment nog gevangen op Robbeneiland en was daar hét gezicht van de apartheid in Zuid-Afrika geworden. Uiteindelijk zou hij pas in 1990 vrijkomen, na 27 jaar gevangenschap. 
De allereerste editie van het Eurovisie Songfestival vond plaats op 24 mei 1956, met een line-up van zeven landen: België, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland, West-Duitsland en Zwitserland. De Zwitserse zangeres Lys Assia won toen met 
Geïnspireerd door artiesten die succes hadden met lange nummers waarin ze een uitgebreid, bijna literair verhaal uit de doeken deden, begon de in 1941 in India geboren, in Engeland opgegroeide en in Kopenhagen wonende Peter Sarstedt in 1969 ook aan iets dergelijks te werken. ''Ik wilde een verhaal vertellen in de folkclubs waar ik optrad en vond het geweldig dat Bob Dylan met zijn nummer 'Sad Eyed Lady of the Lowlands' een complete lp-kant vulde. Al Stewart had zelfs succes met een track van een half uur! Dat wilde ik ook!'', aldus Sarstedt. 
Ik ben de eerste om toe te geven dat de vaart er niet echt inzit. 
2010 wordt het jaar van het e-boek, aldus experts. Maar ho, wacht, dat zou het vorig jaar toch ook al worden? Ja nee ja, maar nu echt! Aldus dezelfde experts. Nu valt het met een doorbraak vooralsnog wel mee, in weerwil van de cijfers waarmee bijvoorbeeld internetwinkel Bol.com (14.000 verkochte e-boek-lezers in 2009) en diverse downloadplatforms schermen (in totaal 60.000 e-boeken gedownload). Ter vergelijking: in totaal gingen er in Nederland vorig jaar ruim 50 miljoen papieren boeken over de toonbank, dus waar hebben we het over.