Tina Turner

Ik moest opeens aan haar denken: Tina Turner. Hoe zou het met haar gaan? Eind 2000 kondigde ze aan het wat rustiger aan te doen en uit de muziekwereld te stappen. In tegenstelling tot veel andere artiesten die met veel bombarie een rustiger leven gaan leiden, heeft Tina Turner woord gehouden. Voor zover ik weet geniet ze nog steeds samen met haar Duitse vriend  van een welverdiende rust in het Zwitserse Z?rich. Ik ben nooit een groot fan van haar geweest, maar kon haar muziek best waarderen. Op www.tinaturner.com is een allegaartje van gesponsorde links te vinden dat je startpagina probeert over te nemen en biedt dus ook geen uitkomst over Tina's 'whereabouts'. En terwijl ik verder zoek, achter de cut een duik in het verleden. Oftewel: alles wat je maar wilt weten over Tina Turner.

Lees meer »

peter Zaterdag 13 November 2004 at 12:04 am | | bio | Tien reacties

Sisters of Mercy

Ik was een jaar of 16 toen ik in de muziekafdeling van de plaatselijke bibliotheek The Sisters of Mercy ontdekte. Het hoesje van 'First and Last and Always' zag er interessant uit en de muziek bleek een opzwepende mix van angst- en gothrock te zijn. Ik ben de Sisters in de loop der jaren zo'n beetje blijven volgen, hoewel er op zich vrij weinig in de gaten te houden valt; de groep heeft slechts drie reguliere albums uitgebracht, die overigens stuk voor stuk de moeite meer dan waard zijn, en lijkt het nu vooral te moeten hebben van het 'golden oldies'-gothcircuit. Frontman Andrew Eldritch is af en toe nog wel goed voor een sappig citaatje, maar dat was het dan wel.

In 1980 besloot Eldritch samen met gitarist Gary Marx een band op te richten (het is niet helemaal zeker of de groep zijn naam heeft ontleend aan een orde van Katholieke nonnen of aan het gelijknamige nummer van Leonard Cohen), en werd de eerste single opgenomen met behulp van drummachine Doktor Avalanche. En met gitarist Ben Gunn en bassist Craig Adams was de line-up compleet.

Lees meer »

peter Zaterdag 06 November 2004 at 12:13 am | | bio | Vier reacties

Lupercalia

Lupercalia behoort misschien wel tot een van de best bewaarde muzikale geheimen uit Italië. De groep werd begin 1999 opgericht door gitarist Riccardo Prencipe en violist Pierangelo Fevola. Beiden hadden een voorliefde voor muziek uit de renaissance, en deze fascinatie resulteerde in augustus 1999 in het in eigen beheer uitgebrachte album 'Les Nuits des Samain'. Het World Serpent Distribution-label toonde belangstelling voor het duo en een jaar later verscheen de instrumentale cd 'Soehrimnir'. In 2001 voegde sopraan Claudia Florio zich bij Lupercalia, en ging de groep op een Europese tournee. Medio 2001 werd begonnen met de opnames van 'Florilegium'. Dit album liep de nodige vertraging en zag pas enkele maanden geleden officieel het licht. Reden genoeg om eens een praatje te maken met Riccardo Prencipe.

Lees meer »

arnold Maandag 01 November 2004 at 12:22 am | | bio | Geen reacties

Meat Loaf

Ik heb altijd een zwak gehad voor Meat Loaf, de man van het grote gebaar en bombastische rockalbums. 'Bat out Hell' zet ik nog regelmatig op (waarbij ik 'Paradise by the dashboard light' steevast oversla); de lp-hoes heb ik zelfs aan de muur hangen. Op de een of andere manier belandde vanavond Meatloafs 'Couldn't Have Said It Better' (2003) in mijn cd-speler. En al gelijk bij het eerste nummer moest ik een emmer onder de speakers zetten om alle pathos, emoties en hartstocht op te vangen - ik heb immers niets voor niets maandag netjes mijn laminaatvloer gedweild. Meatloafs laatste studioalbum is tot stand gekomen zonder de hulp Jim Steinman, maar dat hoor je er gelukkig niet aan af: piano-ballads, tempowisselingen, hijgerige duetten - heerlijk! Achter de cut alles wat je wilde weten over Meat Loaf maar nooit durfde te vragen...

Lees meer »

peter Dinsdag 12 Oktober 2004 at 11:17 pm | | bio | Eén reactie

A Flock of Seagulls

A Flock of Seagulls is een van de meest onderschatte new wave/romantics-groepen uit de jaren tachtig. De groep is niet de muziekgeschiedenis ingegaan dankzij dat ene hitje ('I Ran' -So Far Away), maar door de buitenissige kaspels van zanger Mike Score. Ik ben al een tijdje op zoek naar de eerste twee Seagulls-albums, maar tot dusverre moet ik me tevreden stellen met een nogal matige 'Best of'-compilatie. Ook leuk, daar niet van, maar er gaat niets boven de échte albums.

A Flock of Seagulls werd begin 1980 opgericht door kapper Mike Score (zang en keyboards), zijn broer Ali (drums) en collega-kapper Frank Maudsley (bas). Enkele maanden later maakte gitarist Paul Reynolds de groep compleet. De debuut-ep zag begin 1981 het licht. Het van dit mini-album afkomstige 'Telecommunication' werd opgepikt door dj's en al snel begon de naam van A Flock of Seagulls rond te zoemen in de new wave-wereld. Platenmaatschappij Jive nam de formatie eind dat jaar onder zijn hoede en in de lente van 1982 verscheen 'A Flock of Seagulls'. Bij de eerste single 'I Ran (So Far Away)' hoorde een bijzondere videoclip waarbij vooral het haar van Mike Score in het oog sprong. De clip werd opgepikt door MTV en belandde moeiteloos in de Amerikaanse Top 10.

Het debuutalbum van de Seagulls is een waanzinnige mix van uptempo, elektronische muziek en new romantics (à la Visage, Classix Nouveaux en OMD). Dit klinkt niet zo heel bijzonder, maar dankzij gitarist Reynolds wordt de muziek naar een hoger plan getild. Albumopener 'Modern love is automatic' (rechtsklikken en save target as…) zet gelijk de toon, en de rest van het debuut doet hier niet voor onder: zweverige, energieke en hoogst aanstekelijke wave/synthpop. Je zou eventueel kunnen vallen over de nogal onbenullige quasi sciencefiction-achtige songteksten, die in feite bestaan uit het veelvuldig herhalen van de titel. Het eveneens van dit album afkomstige 'Space age song' werd eveneens een hitje. Een jaar later verscheen het tweede album 'Listen', dat de hit 'Wishing (I had a photograph of you)' opleverde.

En toen was de koek zo'n beetje op. 'The story of a young heart' (1984) deed helemaal niets in de hitlijsten, waarna Reynolds de band verliet. Hij werd opgevolgd door gitarist Gary Steadnin en Chris Chryssaphis (keyboards). Het album 'Dream Come True' (1986) flopte, waarna Mike Score de Seagulls een stille dood liet sterven. Hij pakte in 1989 de draad weer op met de single 'Magic', een aardig nummer dat vooral voor de fans leuk is, net zoals 'The light at the end of the world' (1996). De groep bestaat nog steeds trouwens, en tourt, met Mike Score als enige constante factor, door het Golden Oldies-circuit - ik ben benieuwd hoe het kapsel van Score er nu uitziet, en ja ik wil ze maar wat graag live zien! Ik blijf naarstig op zoek naar de reguliere albums van de Seagulls (het debuut heb ik alleen in mp3-formaat...) - als iemand nog een tip heeft?

peter Zondag 10 Oktober 2004 at 10:56 pm | | bio | Twee reacties

De geestvogels van Andrea 'Nebel' Haugen

Een maandje of wat geleden verscheen 'Laguz - within the lake' van Nebelhexe - een aardig gothrock album, met af en toe een scheutje industrial. Zo op het eerste gehoor niet echt wereldschokkend. Dit verandert echter als blijkt dat achter Neblehexe Andrea 'Nebel' Haugen schuilt. Zij is voornamelijk bekend als frontvrouw en initiator van de pagan/folk-formatie Hagalaz' Runedance. Voor de website Gothtronic had ik een gesprek met Andrea Haugen over haar Nebelhexe-project. Een bijzondere vrouw en een bijzonder gesprek dat ik jullie niet wilde onthouden...

Lees meer »

arnold Vrijdag 01 Oktober 2004 at 12:14 am | | bio | Eén reactie

Gary Numan en de drummachine

Van sommige artiesten hoop je dat ze ooit nog eens een goede plaat maken, ook al lijkt de kans daarop met ieder nieuw album kleiner te worden. Mike Oldfield heb ik definitief afgeschreven toen hij met Tubular Bells deel drie op de proppen kwam, Michael Jackson blijf ik vanaf de zijlijn volgen, stilletjes hopend dat hij het niveau van Thriller ooit nog eens weet te evenaren. Zo langzamerhand begin ik ook steeds meer te twijfelen aan Gary Numan. Eind jaren zeventig bracht hij als Tubeway Army twee ronduit briljante albums uit, Tubeway Army en Replicas, gevuld met futuristische synthesizerpop en natuurlijk de wereldhit Are Friends Electric?. Het ging echter fout toen Numan de drumcomputer ontdekte, en kennelijk vergat de handleiding te lezen.

De als Gary Webb geboren zanger begon zijn carriëre in de punkgroep The Lasers. Na twee singles voor het roemruchte Engelse label Beggars Banquet hield Numan het in 1979 voor gezien. Geïnspireerd door groepen als Kraftwerk en Can richtte hij met bassist en beste vriend Paul Gardiner en zijn oom Jess Lidyard op drums Tubeway Army op. Numans excentrieke, androgyne verschijning en zijn songteksten vol angst, eenzaamheid en wanhoop, doorspekt met science fiction-elementen, sloeg verrassend genoeg aan bij een groot publiek. Het tweede album Replicas belandde op de eerste plaats van de Engelse albumlijsten, net zoals de later door de Sugababes gebruikte single Are Friends Electric?. Eveneens in 1979 verscheen het derde album The Pleasure Principle, met de single Cars die zelfs in Amerika in de hitlijsten te vinden was. Eind 1979 schreef hij enkele songs voor Robert Palmers The Clue.

Lees meer »

peter Maandag 27 September 2004 at 9:41 pm | | bio | Drie reacties