Roffelende avant-garde

''Wow, dit was… intens!'' Fotograaf Herre Vermeer wierp me een enigszins onthutste blik toe - alsof hij zojuist een religieuze openbaring had gehad. En misschien was dat ook wel zo. We bevonden ons namelijk in de MerkAz Synagoge aan de Magdalenastraat in Utrecht, waar de Amerikaanse avant-gardemuzikant annex kunstenaar Z'EV een minuut of wat eerder een fascinerend optreden had afgerond.
 
Wie argeloos naar binnen was gewandeld, zal ongetwijfeld raar hebben opgekeken. In een hoekje naast de ‘Aron ha-Kodesj’ (de kast met de Thorarollen) zat een tengere, kale man met priemende ogen, die op een grote trommel roffelde, met een soort lolly over het trommelvel wreef, fanatiek op 'klankdeksels' sloeg en zich met twee ijzeren staven uitleefde op een uit de kluiten gewassen kaasrasp. Oftewel: het ging er behoorlijk avant-gardistisch aan toe.
 
Tijdens dergelijke concerten kun je je natuurlijk opwinden over al dat amuzikale gedreutel, maar het is veel verstandiger om je over te geven aan de klanken, die vervolgens als vanzelf een structuur en betekenis ontwikkelen. Want Z'EV is niet zomaar iemand: hij is misschien een van de 'bekendste onbekende' wegbereiders van genres als industrial en noise en geldt als een grote invloed op legendarische bands als Einstürzende Neubauten en Throbbing Gristle.

Hij woonde jarenlang in Nederland en was onder meer in Amsterdam gastdocent compositie en improvisatie aan de School for New Dance Development. Hij werkte in de jaren negentig samen met dj Dano en stond in zekere zin aan de wieg van gabber en hardcore. De laatste jaren heeft Z'EV (bij de Burgerlijke Stand beter bekend als Stefan Joel Weisser) zich verdiept in Afrikaanse en Indonesische muziek en werpt hij zich op als groot pleitbezorger van de 'tribal esthetiek' binnen de westerse cultuur.

Lees meer »

arnold Woensdag 13 Oktober 2010 at 12:00 am | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Ingezonden medeling: Z’EV

Merkaz, Joods cultureel centrum in Utrecht, en PAUME (Platform voor Avantgarde en Urbane Media Exploratie) organiseren op zaterdag 2 oktober een uniek concert van de Amerikaanse avant-garde-kunstenaar Z’EV.
 
Z’EV – eigenlijke naam Stefan Joel Weisser – is een van de wegbereiders van muzikale stromingen als industrial, noise en geldt als absoluut voorbeeld voor legendarische bands als Einstürzende Neubauten, Throbbing Gristle and Test Department. Zelf is hij beïnvloed door uiteenlopende vernieuwers, onder wie componist John Cage, schrijver Samuel Beckett en de Fluxus-beweging.
 
Z’EV is veel meer dan alleen een musicus. Hij is een performancekunstenaar, beïnvloed door de Kabbala en door Afrikaanse, Afro-Caraïbische en Indonesische ritmes, muziek en cultuur. Hij heeft studies gemaakt van onder meer Ghanese muziek en Balinese gamelan. Als een van de eersten introduceerde hij ‘tribal’ esthetiek binnen de westerse cultuur.

In de prachtige gerenoveerde synagoge van het voormalig Centraal Israëlitisch Weeshuis brengt hij een speciaal concert, bestaand uit twee delen, met  ritualistische percussie, waarin de invloed van de joodse traditie doorklinkt: ‘Loof hem met klinkende bekkens, loof hem met slaande cimbalen. Alles wat adem heeft, loof de Eeuwige.’ (Psalm 150). Bovendien wordt videokunst van Z’EV vertoond en geeft prof. Remko Scha een lezing over resonantie in de kunst.

Plaats: Merkaz, Magdalenastraat 1a, Utrecht
Datum: zaterdag 2 oktober 2010
Aanvangstijd: 21.00 uur (zaal open: 20.30 uur)
Toegangsprijs: EUR. 15,-

arnold Vrijdag 01 Oktober 2010 at 09:53 am | | concerten | Geen reacties

SD 2010: de nabeschouwing

[Medio augustus vormde de Utrechtse binnenstad het decor van Summer Darkness 2010, het jaarlijkse gothicfestival in de Domstad. Voor 3VOOR12/Utrecht deed ik verslag; al mijn concertverslagen vind je zowel op Araglin.nl als in het 3VOOR12 Summer Darkness 2010-dossier, waar je nog veel meer verslagen aantreft, inclusief fraaie foto’s. Op speciaal verzoek een heuse SD-terugblik…]

Bij de aanblik van de met frisse polo’s en blonde kuiven bevolkte terrassen, is het moeilijk voor te stellen dat nog maar een halve maand geleden Utrecht bedolven lag onder de duistere figuren. Nu zelfs de allerlaatste zwarte sporen afgespoeld en via het doucheputje naar andere dimensies afgedreven zijn, is mijn blik helder genoeg voor een nabeschouwing van Summer Darkness 2010.

Summer Darkness is uitgegroeid tot hét gothic-evenement van Nederland. Het jaarlijkse festival trok dit jaar ruim 6500 betalende goths, waaronder bijna 2200 uit het buitenland. En dat is een bijzonder goed resultaat. Vooral omdat de Summer Darkness-organisatie in velerlei opzichten een stapje terug heeft moeten doen. Zo duurde het festival nu slechts drie dagen (in plaats van vijf in 2009) en is het aantal locaties enigszins ingekrompen (zo deden EKKO en SJU niet mee).
 
Aan de andere kant concentreerde Summer Darkness zich dit jaar nadrukkelijker dan ooit op de échte liefhebber. Stonden er voorheen vaak nog wel onvervalste metalbands of wat meer poppy bands op het programma, deze editie bevatte puur namen uit 'de scene'. Verder was het gratis toegankelijke Summer Darkness-gedeelte op het Domplein uitgebreid en ook de randprogrammering bood voor ieder wat wils: modeshows, literaire boottochten, filmvoorstellingen en noem het maar op.
 
Vrijdag 13 augustus
Summer Darkness 2010 trapte officieel af met een concert van Brendan Perry, een naam die onlosmakelijk is verbonden met die van Dead Can Dance. De Domkerk vormde het decor voor een oorverdovend optreden, waarbij Perry niet alleen veel nummers van zijn nieuwe album 'Ark' de revue liet passeren, maar ook uit zijn rijke Dead Can Dance-verleden putte. Perry koos voor een volledig versterkte set, en dat was geen onverdeeld genoegen. Ondergetekende werd bijkans de kerk uitgejaagd, want het geluid stond knoerthard afgesteld.

Wie echter vooraan stond (nog voor de eerste rij speakers), had naar het scheen nergens last van. 3VOOR12/Utrecht-collega Das Bob was zeer te spreken over het optreden van Brendan Perry, die zelf ook tevreden huiswaarts keerde. En zo blijkt maar eens hoe subjectief een concert kan zijn.

Lees meer »

arnold Donderdag 02 September 2010 at 4:34 pm | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags:

SD 2010: Bacio di Tosca

[Afgelopen weekend vormde de Utrechtse binnenstad het decor van Summer Darkness 2010, het jaarlijkse gothicfestival in de Domstad. Voor 3VOOR12/Utrecht deed ik verslag en de komende dagen zal ik een en ander online zetten op Araglin.nl. Voor meer verslagen en fraaie foto’s verwijs ik je graag naar het speciale Summer Darkness 2010-dossier.]

Kijk, zo dacht ik, al bladerend door het programmaboekje van Summer Darkness, op deze manier sla ik twee vliegen in één klap! Ik was namelijk nog nooit in Museum Speelklok geweest én ik had het neo-classicalproject Bacio di Tosca van Dörthe Flemming niet eerder live gezien. De Duitse mezzosopraan koos voor een sober optreden – misschien iets té sober…

Museum Speelklok (voorheen bekend als Museum van Speelklok tot Pierement) is een bijzondere locatie voor een concert. Omgeven door uit de kluiten gewassen draaiorgels en tal van kleurrijke en buitenissige instrumenten waan je je in de koortsdroom van een muzikale Geppetto. In een klein zaaltje was een podium neergezet, precies onder een indrukwekkend kerkorgel - de plek waar Bacio di Tosca zondagavond 15 augustus zou optreden.

Mezzosopraan Dörthe Flemming staat bekend om haar met vele emmers passie overgoten muziek, vol Weltschmerz, zwarte romantiek, intriges en drama. De naam van haar project (‘kus van Tosca’) verwijst naar de beroemde moordscène in Giacomo Puccini’s hevige romantische opera ‘Tosca’ (1887). Flemming maakt zogenoemde ‘neo-classical’ (op klassieke leest geschoeide muziek, ook bekend als ‘heavenly voices’ of ‘ethereal’), af en toe vermengd met lichte elektronische beats. Voor haar teksten laat ze zich inspireren door Duitse romantici als Eduard Mörike, Heinrich Heine en Georg Trakl.

Het podium zag er angstvallig leeg uit, en dat was met opzet: de fraai uitgedoste Dörthe Flemming zong namelijk mee met een DAT-tape. En terwijl de muziek dreigend uit de speakers golfde, pakte ze de microfoon en begon vol overgave en met intense uithalen aan haar optreden. In het daaropvolgende uur passeerden diverse nummers van haar debuut ‘Der Tod und das Mädchen’ (2007) en opvolger ‘Und wenn das Herz auch bricht!’ (2008) de revue. De nadruk lag vooral op het begin dit jaar verschenen ‘Hälfte des Lebens’.

Hoewel de locatie prachtig is en Flemming zelf er delicaat uitzag, was het jammer dat er voor de rest weinig gedaan was om een sfeer te creëren. Het had al gescheeld als er wat op het podium was neergezet, als er sfeervolle videobeelden werden geprojecteerd of wat dan ook. Maar aan de andere kant: het getuigt wel van lef om zo alleen op het podium te gaan staan en puur te overtuigen met je stem.

In het programmaboekje werden vergelijkingen getrokken met Qntal en Dead Can Dance, maar dat is een beetje te veel eer. Bacio di Tosca valt te beschouwen als een mix tussen Sarah Brightman, Blutengel, Sara Noxx en Ophelia’s Dream. De dramatiek lag er soms wel heel dik bovenop en halverwege dwaalden mijn gedachten af. Hoe zou het hebben geklonken als Dörthe Flemming een strijkkwartet had meegenomen in plaats van een tape in haar handtasje? Als de muziek wat minder synthetisch zou zijn geweest? Als - ik schrok op uit mijn dagdromen toen Flemming tijdens het voorlaatste nummer ‘Verborgenheit’ de zaal in liep, alsof ze merkte dat hier iemand aan het indommelen was…

Kortom, toen ze na ruim een uur van het podium stapte om even later op te duiken achter haar merchandisingstandje, had ze ondergetekende niet helemaal overtuigd. Maar toen bleek weer hoe persoonlijk muziek eigenlijk is: ik sprak diverse bezoekers die tot tranen toe waren geroerd en juist vol lof waren over haar sobere aanpak. En dat ze meezong met een tape? Ach, het gaat er toch om dat je wordt geraakt door de muziek? Daar viel weinig tegenin te brengen. Dörthe Flemming beroerde de harten van veel luisteraars, behalve die van mij – en laat ik nu net die ene zeikerd zijn die een stukje tikt…

Gezien: Bacio di Tosca, zondag 15 augustus 2010 @ Museum Speelklok

arnold Woensdag 18 Augustus 2010 at 12:32 am | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

SD 2010: Allerseelen

[Afgelopen weekend vormde de Utrechtse binnenstad het decor van Summer Darkness 2010, het jaarlijkse gothicfestival in de Domstad. Voor 3VOOR12/Utrecht deed ik verslag en de komende dagen zal ik een en ander online zetten op Araglin.nl. Voor meer verslagen en fraaie foto’s verwijs ik je graag naar het speciale Summer Darkness 2010-dossier.]

Allerseelen is het project van de Oostenrijker Gerhard Hallstatt, die zijn muziek zelf omschrijft als ‘electronic folklore’. Interessant. Maar hoe klinkt dat in de praktijk? Het publiek in Tivoli de Helling kon dat zondagmiddag (15 augustus) met eigen oren ervaren. En om alvast een tipje van de conclusie op te lichten: het was hypnotiserend, maar wel enigszins eentonig.

Allerseelen is sinds eind jaren tachtig actief in het industrial- en ‘apocalyptic folk’-genre. De door Oostenrijker Gerhard ‘Kadmon’ Hallstatt opgerichte formatie heeft inmiddels een behoorlijk lijvig oeuvre opgebouwd én een fikse schare fans.

De muziek van Allerseelen laat zich lastig onder één noemer scharen. Hallstatt laat zich net zo makkelijk inspireren door beukende industrial en lieflijke neofolkliedjes als metal. Voor zijn songteksten put hij inspiratie uit allerhande occulte teksten, waarbij hij een bijzondere fascinatie aan de dag legt voor het Derde Rijk en de theorieën van onder anderen Friedrich Nietzsche, Ernst Jünger, Carl Jung en Julius Evola.
 
Dit klinkt misschien allemaal heel omineus en vervaarlijk, maar zo op het podium in Tivoli kwam Gerhard best aimabel over. Hij werd live bijgestaan door percussionist Axel Menz van Hekate en de Duitse bassist Marcel P. (Svarrogh, Sagittarius, Miel Noir, Die Weisse Rose).

Allerseelen opende met ‘Mit fester Hand’, gevolgd door onder andere ‘Feuersalamander’, ‘Löwin’, ‘Edelweiss’, ‘Kamerad’, ‘Sturmlied’ en ‘Flamme’. Hypnotiserend voortdreunende, duistere mantra’s, met een af en toe opduikende vioolsample, flarden van volksdeuntjes en zelfs wat jazzy accenten.

Hoewel Hallstatt bronstig en praatzingend over het podium stapte, bassist Marcel de meest stoere rockposes aannam en Menz enthousiast op zijn trommel roffelde (en een enkele keer op de gong naast hem) en aan de knopjes draaide, leken alle nummers (inclusief de weinig dynamische zang) erg veel op elkaar en werd het na een minuutje of twintig behoorlijk eentonig.

Misschien was het nog te vroeg voor uw razende Summer Darkness-reporter of wellicht lukte het me niet om me over te geven aan de bedwelmende cadans van Allerseelen, maar de vonk wilde niet overspringen. De fans vooraan hadden het prima naar hun zin, maar aan de zijkanten verlieten steeds meer mensen de zaal. Het enige echt onverwachte was het einde: klaarblijkelijk werd er vanuit de coulissen geroepen dat de band moest ophouden, waarop Hallstatt zich direct enigszins verlegen tot het publiek wendde: “We have to stop now. Good afternoon.” Om vervolgens samen met de overige bandleden stilletjes van het podium te stappen.

Gezien: Allerseelen, zaterdag 14 augustus 2010 @ Tivoli de Helling

arnold Woensdag 18 Augustus 2010 at 12:18 am | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

SD 2010: Zwarte Poëzie

[Afgelopen weekend vormde de Utrechtse binnenstad het decor van Summer Darkness 2010, het jaarlijkse gothicfestival in de Domstad. Voor 3VOOR12/Utrecht deed ik verslag en de komende dagen zal ik een en ander online zetten op Araglin.nl. Voor meer verslagen en fraaie foto’s verwijs ik je graag naar het speciale Summer Darkness 2010-dossier.]

Het voert te ver om Zwarte Poëzie te bestempelen als het best bewaarde geheim van Utrecht, maar feit is dat het sympathieke Utrechtse wave-trio wel wat meer aandacht en bekendheid kan gebruiken. Een optreden op het Domplein is misschien enigszins ondankbaar (het merendeel van de bezoekers wil gewoon een biertje drinken en bakkie friet soldaat maken), maar frontman Edwin van der Velde wist het aanwezige publiek enthousiast te maken - of dat nu wel of niet in bezit was van een ‘zwarte ziel’…

De combinatie wave met Nederlandstalige songteksten (of, iets anders geformuleerd: duistere rock in het Nederlands) ligt zo voor de hand dat het een raadsel is waarom slechts een handvol bands zich heeft gewaagd aan 'nederwave'. De reden? Het is moeilijker dan het lijkt. Zwarte Poëzie weet echter precies de juiste snaar te raken en bewandelt de fijne grens tussen zwartgallige humor en bloedserieus liefdesverdriet.

Het was voor het aanwezige publiek dan ook wel even wennen; zo vaak komt het immers niet voor je duistere rock krijgt voorgeschoteld in je ‘moerstaal’. De concerten op het Domplein zijn voor iedereen toegankelijk – en dus niet alleen voor Summer Darkness-bezoekers. Maar dat is kenmerkend voor de sfeer op het Domplein tijdens het festival: ‘gewoon’ publiek mengt zich met de Summer Darkness-bezoekers en geniet misschien wel evenveel van de bont uitgedoste mensen, de markt en de geprogrammeerde bands, of dat nu folk-achtige groepjes zijn of wavebands als Zwarte Poëzie. Het was dan ook erg grappig om te zien dat naarmate het concert vorderde, steeds meer mensen gegrepen werden; ook diegenen met een niet-zwarte ziel.

Zwarte Poëzie opende met het broeierige ‘Misschien Morgen Wel’ (te vinden op de EP Grijs Verleden’ uit 2007). Vervolgens was het tijd voor de typische Zwarte Poëzie-sound: de kenmerkende stem van frontman en gitarist Edwin van der Velde, de stuwende drums van Hannes Bögels, en de zoemende baslijntjes van de op het oude nest teruggekeerde bassist Sanne Korf.

In rap tempo passeerden nummers van het eind vorig jaar verschenen debuut Liefde de revue: het zwartgallig doorrockende 'Codicil', het stuwende ‘Zilver’, het melancholische 'Leegte', het onvervalst depressieve 'Alleen in de aarde', ‘Liefde’ (met het opbeurende refrein: “Ik zie je hangen, aan het plafond / Met een touw om je polsen in de richting van de zon”) en ‘Amelisweerd’.

Bij de ‘oudgedienden’ ‘Grijs Verleden’ en het lekker lang uitgesmeerde ‘Zwarte ramen’ kwam het publiek – aangespoord door Van der Velde – eindelijk in beweging en ontstond er een heuse pit voor het podium. En pas toen leek het optreden wat losser te worden – tot dan toe waren de man in de rolstoel vooraan en een handvol hardcorefans eigenlijk de enigen die met volle overgave genoten van Zwarte Poëzie.

Overigens, wie na het bijwonen van het optreden denkt, goh, dat wil ik nog eens in alle rust terugluisteren: debuut 'Liefde' kun je gratis downloaden op de Zwarte Poëzie-site. Desgewenst is het album (voorzien van een fraai hoesje en de bonustrack 'Ik denk niet dat wat was ooit zal zijn of zal worden') voor slechts een tientje aan te schaffen tijdens optredens.

Gezien: Zwarte Poëzie, zaterdag 14 augustus 2010 @ Domplein

arnold Dinsdag 17 Augustus 2010 at 2:33 pm | | concerten | Geen reacties

SD 2010: Faith and the Muse

[Afgelopen weekend vormde de Utrechtse binnenstad het decor van Summer Darkness 2010, het jaarlijkse gothicfestival in de Domstad. Voor 3VOOR12/Utrecht deed ik verslag en de komende dagen zal ik een en ander online zetten op Araglin.nl. Voor meer verslagen en fraaie foto’s verwijs ik je graag naar het speciale Summer Darkness 2010-dossier.]

Vaak hebben bands bij aanvang van een concert een paar minuten nodig om te acclimatiseren, het geluid goed af te stellen en andere dingen te doen die je als muzikant nu eenmaal moet doen. Zo niet Faith and the Muse. De Amerikaanse formatie rond Monica Richards en William Faith zette al direct vanaf de eerste seconde een uiterst professionele, goed doortimmerde show neer, waarin simpelweg alles klopte.

Eind vorig jaar verscheen :ankoku butoh:, het vijfde album van Faith and the Muse. En daar hoort natuurlijk een tournee bij: de afgelopen vijf maanden was de Amerikaanse formatie rond Monica Richards en William Faith live te bewonderen in Amerika en Europa en het optreden tijdens Summer Darkness vormde het spetterende sluitstuk van deze tournee.

Dat de groepsleden bijzonder goed op elkaar zijn ingespeeld, werd direct duidelijk: na enkele minuten Japans tromgeroffel waar Slagerij Van Kampen jaloers op zou zijn geweest (om precies te zijn de nummers ‘Harai’ en ‘Bushido’), verscheen zangeres Monica Richard heupwiegend als een moderne Cleopatra ten tonele. Met ‘She Waits By The Well’ slaagde ze er moeiteloos in het publiek in het goedgevulde Tivoli Oudegracht direct te betoveren. En toen de band vervolgens de opzwepende nieuwe single ‘Battle Hymn’ inzette - een intrigerende mengeling tussen oldschool darkwave en Japans taiko-gedrum (kumi-daiko, om precies te zijn), kon zelfs de meest gereserveerde en chagrijnige toeschouwer niet meer stil blijven staan.

Na vier liedjes van het nieuwe album was het tijd voor wat ouder werk: ‘Cantus’ (afkomstig van Annwyn, Beneath the Waves uit 1996), ‘Into My Own’ (te vinden op Richards’ solo-abum InfraWarrior uit 2006) en ‘Trauma Coil’ (van het debuut Elyria, 1994).

Tijdens het luisteren kon je je vergapen aan het bonte gezelschap dat door het leven gaat als Faith and the Muse: bosgodin Monica Richards, de imposante en in zwart pak gestoken behanenkamde William Faith, en tal net zo opmerkelijk uitgedoste muzikanten, onder wie violist Paul Mercer (die zo weggelopen leek te zijn uit een weelderig kostuumdrama) en de eveneens met stoere hanenkammen getooide Marzia Rangel (bas en cello) en Steven James (gitaar).

Na een bezwerend, bijkans sjamanistisch eerste half uur, werd het tijd om de gitaren om te hangen en ging het tempo en het volume omhoog toen William Faith de microfoon greep en de longen uit zijn lijf begon te schreeuwen. Na een handvol stevige gothrocknummers (‘Blessed’, ‘Sredni Vashtar’ en ‘Sovereign’, van zowel The Burning Season (2003) als ‘:ankoku butoh:’), nam Faith and the Muse afscheid van het enthousiaste publiek in Tivoli.

Je kunt er lang en breed over lullen, maar het optreden van Faith and the Muse was krachtig, uiterst professioneel en heel erg goed. Strak, overdonderend en met een charisma waar je u tegen zegt. De nadruk lag (logischerwijs) op het nieuwste album, maar de overige tracks waren precies goed gekozen, en bestreken het complete oeuvre van het inmiddels al zestien jaar bestaande Faith and the Muse.

Gezien: Faith and the Muse, zaterdag 14 augustus 2010 @ Tivoli

arnold Dinsdag 17 Augustus 2010 at 12:29 am | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

SD 2010: Brendan Perry

[Afgelopen weekend vormde de Utrechtse binnenstad het decor van Summer Darkness 2010, het jaarlijkse gothicfestival in de Domstad. Voor 3VOOR12/Utrecht deed ik verslag en de komende dagen zal ik een en ander online zetten op Araglin.nl. Voor meer verslagen en fraaie foto’s verwijs ik je graag naar het speciale Summer Darkness 2010-dossier.]

Hoewel enkele uren eerder (folk)bands als Orfeo en Spiritual Front live waren te bewonderen, was het aan Brendan Perry om Summer Darkness 2010 officieel te openen. De Domkerk vormde het decor voor een oorverdovend optreden, waarbij Perry niet alleen veel nummers van zijn nieuwe album 'Ark' de revue liet passeren, maar ook uit zijn rijke Dead Can Dance-verleden putte.

Dat de 51-jarige Brendan Perry nog altijd een publiekstrekker van formaat is, blijkt wel uit de behoorlijke rij met fans die zich al rond acht uur op het Domplein heeft gevormd - terwijl het uitverkochte concert pas om negen uur begint. Na wat navraag, blijken weinig ongeduldig trappelende wachtenden bekend te zijn met Brendan Perry als solo-artiest. Voor de meeste van hen is zijn naam nog altijd onlosmakelijk verbonden met die van Dead Can Dance.

De inmiddels ter ziele gegane groep, die Perry begin jaren 80 samen met zangeres Lisa Gerrard oprichtte, geniet nog altijd hoog aanzien onder de Summer Darkness-bezoekers. Hoewel begonnen met experimentele postpunk, ontwikkelde Dead Can Dance in de loop der tijd een geheel eigen idioom: de woordloze, galmende zang van Gerrard (afgewisseld met de wat meer sonore stem van Perry), ingebed in weelderig optrokken klankkathedralen met invloeden uit de klassieke muziek, op smaak gebracht met een mespuntje ambient en gothic.

Toen na het weergaloze album Spiritchaser (1996) het doek viel voor Dead Can Dance, stortte zowel Lisa Gerrard als Brendan Perry zich op een solocarrière, waarbij vooral Gerrard erg productief bleek. Perry pakte het wat bescheidener aan: in 1999 zag zijn sfeervolle debuut Eye of the Hunter het licht, hij wierp zich op als producer en begin dit jaar verscheen eindelijk zijn tweede album Ark, dat een behoorlijk ingetogen en elektronisch georiënteerde Perry liet horen.

Het ligt dan ook enigszins in de lijn der verwachtingen dat Perry zich voor zijn concert in de Domkerk vooral van zijn rustige, contemplatieve kant laat zien. Geen gekke gedachte, want de akoestiek in de Domkerk is vaak niet zo geschikt. Helaas: Brendan Perry heeft besloten een heuse ‘rockset’ neer te zetten: hij heeft een bassist meegenomen, een drummer en er staan twee mensen achter de keyboards.

De eerste helft van het concert bestaat uit een letterlijk oorverdovende en galmende geluidsbrij. Na een tiental minuten vluchten de eerste bezoekers met de handen over de oren naar de uitgang. Brendan Perry zelf is erg goed bij stem en heeft ogenschijnlijk nergens last van, maar ook hij moet toch merken dat zijn uithalen verdrinken in een echoënde klankkast? Bij ‘Wintersun’ - en na bijna drie kwartier spelen - krijgt de geluidsman het geluid enigszins onder controle. En vanaf dat moment komen nummers als ‘Utopia’ en het nieuwe nummer ‘Eros’ eigenlijk pas echt tot hun recht.

Helaas is er weinig ruimte voor subtiliteiten; het verstilde Tim Buckley-eerbetoon ‘Song to the Siren’ komt bijvoorbeeld niet helemaal uit de verf. Het merendeel van de overige nummers wordt vakkundig dichtgesmeerd met de overdadig aanwezige synthesizers en tja, daar moet je van houden. Na ruim een uur spelen en twee Dead Can Dance-toegiften verlaten de bijzonder zwijgzame Perry en zijn bandleden zo rond half elf het podium. De fans vooraan ademloos achterlatend, terwijl degenen die wat meer verspreid door de Domkerk stonden, peinzend over hun kin krabben om vervolgens te verzuchten dat er meer had ingezeten.

Een lichtpuntje: enkele maanden geleden meldde Brendan Perry dat hij en Lisa Gerrard hun geesteskindje Dead Can Dance nieuw leven hebben ingeblazen. Een langverwacht nieuw album ziet hoogstwaarschijnlijk eind volgend jaar het licht.

Gezien: Brendan Perry, vrijdag 13 augustus 2010 @ Domkerk

arnold Dinsdag 17 Augustus 2010 at 12:17 am | | concerten | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Chili

[Ingezonden mededeling - ik ben de beroerdste niet] Op 24 maart organiseert Anneke van Giersbergen (The Gathering en Agua de Annique) een benefietconcert in de Amsterdanse Melkweg voor de slachtoffers van de aardbevingen in Chili: ‘Concert for Chile’. Samen met Simone Simons (Epica) en Sharon den Adel (Within Temptation) probeert Anneke zoveel mogelijk geld op te halen.

Naast deze drie rockvriendinnen bestaat de line-up van dit benefietconcert uit: Miss Montreal, Janne Schra (voorheen Room Eleven), Freek de Jonge, Benjamin Herman, Bertolf, KLERKX & the secret, Krause, Charlie Dée, The Secret Love Parade, Arthur Adam en een Mystery Guest. De avond wordt afgesloten met een dj-set van C-Mon & Kypski. Meer info.

Edit: afgelast, helaas, wegens teleurstellende kaartverkoop...

arnold Donderdag 18 Maart 2010 at 9:43 pm | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags:

Trio Mediaeval

''Ik dacht wel dat je hier zou zijn!'', zei vriendin Eva. Ze had zojuist haar cd van Trio Mediaeval laten signeren en was naar mij op zoek. Ik had me uit de naar de uitgang drommende menigte losgewurmd en was via een omtrekkende beweging op het podium beland, waar ik me nieuwsgierig had ontfermd over de op een tafeltje achtergebleven tja... 'klankstaven' is misschien nog wel de beste omschrijving. Een soort gecapitonneerde drumstokjes, waarbij door een zwaai met de arm een klankschaal-achtig geluid wordt voortgebracht. Fraai en meditatief – ik had zoiets in ieder geval nog nooit eerder gehoord. Ik kon de verleiding niet weerstaan even te spelen met de klankstaven, die nog nadampten van het concert. Geweldige instrumenten! Ik ga ze ook kopen...

Maar om bij het begin te beginnen: vriendin Eva en ondergetekende wandelden afgelopen zondagmiddag door de Utrechtse binnenstad, toen we een stoet mensen voorbij zagen trekken, op weg naar de Pieterskerk. Ha! Er is vast iets te doen, zo dachten wij, en sloten ons netjes aan. En tot onze verrassing bleek er een concert van Trio Mediaeval op het programma te staan. Oftewel, drie Noorse dames, luisterend naar de sprookjesachtige namen Anna Maria Friman, Linn Andrea Fuglseth en Torunn Østrem Ossum, die polyfonische muziek zingen uit de Engelse en Franse middeleeuwen, afgewisseld met oude en traditionele Noorse liedjes en ballades. Prachtige, verstilde muziek - of althans, zo meende ik me te herinneren. Een soort high-end Estampie of Laïs, om het eens heel erg oneerbiedig te zeggen.

Gelukkig waren er nog kaartjes beschikbaar en we schoven we aan in de houten kerkbanken, nog net niet klapperend van de kou. Het eerste deel van het programma bestond uit middeleeuwse ballades en heldendichten, gezongen door de 28-jarige Kim André Rysstad. Fraai uitgevoerd, maar enigszins eentonig en een lange zit omdat we natuurlijk geen klap verstaan van die Noorse liedjes (hoewel in het programmaboekje een beknopte samenvatting stond). Na de pauze was de beurt aan Trio Mediaeval, dat er moeiteloos in slaagde de ruim driehonderd aanwezigen in ademloze vervoering te laten luisteren naar een uitgekiende mix van modern en klassiek: muziek van zowel hun debuut 'Words Of The Angel (Soir, Dit Elle)' uit 2001 (met een centrale rol voor het 'Messa de Tournai' uit de 14e eeuw), opvolger 'Stella Maris' (2004) als het in 2007 verschenen 'Folk Songs', waarop de drie dames hun Noorse wortels verkennen. Loepzuiver, soepel, gracieus en etherisch.

Gaat dat zien! Trio Mediaeval geeft deze week nog een aantal concerten in Nederland (woensdag Concertgebouw Amsterdam, donderdag Muziekcentrum Frits Philips in Eindhoven, vrijdag De Doelen in Rotterdam, zaterdag Concertzaal Tilburg en zondag Stadsschouwburg Heerlen). En voor wie het zich afvraagt: ga er eens goed voor zitten (het trio maakt geen hapklare brokken André Rieu-klassiek!) en luister naar een handvol tracks (320 kbps, 35 MB) om eens kennis te maken.

arnold Dinsdag 16 Februari 2010 at 12:50 am | | concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,