Demis Roussos (1946-2015)

Och. De Griekse zanger Demis Roussos is zaterdagnacht om half drie in zijn huis in Athene overleden aan de gevolgen van kanker. Hij is 68 jaar geworden. De zanger wordt vrijdag 30 januari begraven op de Protone Crotafio begraafplaats in Athene.

Artemios Ventouris Roussos werd op 15 juni 1946 geboren in Alexandrië. Zijn ouders waren geëmigreerde Grieken die in Egypte hun fortuin hadden gemaakt. Eind jaren vijftig nationaliseerde de toenmalige Egyptische president Nasser alle grote bedrijven, waardoor het gezin Roussos noodgedwongen naar Griekenland moest terugkeren.

Al op jonge leeftijd gaf Demis blijk van een groot muzikaal talent. In 1968 richtte hij samen met Evangelis Papathanassiou (beter bekend als Vangelis), Loukas Sideras en Agyrilos Koulouris de invloedrijke rockband Aphrodite's Child op, met wie hij hits scoorde als 'Rain And Tears' en 'It’s Five O’Clock'. De groep bestond van 1968 tot 1971 en bracht in die periode drie albums uit, waaronder het psychedelische meesterwerk ‘666’ uit, een conceptalbum geïnspireerd door het Boek der Openbaringen

Als soloartiest was Demis Roussos nog succesvoller; zijn eerste single 'We Shall Dance' (1971) werd een wereldhit en in de jaren die zouden volgen verschenen talloze singles en albums, die niet alleen in Europa, maar ook in Amerika en Zuid-Amerika goed verkochten. In december 1973 scoorde hij in Nederland een nummer 1-hit met 'Schönes Mädchen aus Arcadia'.

In de jaren tachtig ging het allemaal wat minder; de hits bleven uit, de zanger werd depressief, at zich tonnetje rond, zocht troost in de armen van vele vrouwen en keek niet op een glas ouzo meer of minder. In 1982 verscheen zijn opzienbarende autobiografie 'A Question of Weight', waarin hij openhartig vertelt over zijn eetverslaving en pogingen om af te vallen, en en passant tips geeft voor een goed seksleven.

In 1985 haalde Demis Roussos het wereldnieuws omdat hij een van de passagiers was van een Amerikaans vliegtuig (TWA Flight 847 om precies te zijn) dat in Beiroet werd gekaapt door terroristen. Het toestel bleef twee weken aan de grond. De kapers hadden in eerste instantie niet door dat ze een beroemde gast in hun midden hadden, maar zodat Demis zich bekendmaakte, waren ze diep onder de indruk. Demis was ook in het Midden-Oosten een gevierd zanger en de kapers bleken grote fans; ze vierden zelfs zijn verjaardag in het vliegtuig. Demis Roussos werd in ieder geval halverwege vrijgelaten.

Het duurde even voordat hij van alle commotie was bekomen, maar al snel volgden de nieuwe albums elkaar weer in rap tempo op (vooral succesvol in Frankrijk en Duitsland), hoewel de kwaliteit wisselende (met als dieptepunt het album 'Insight' uit 1993, met zelfs een heus rapnummer: 'Spleen'). Maar goed, als je wereldwijd meer dan 60 miljoen albums hebt verkocht, behoor je ontegenzeggelijk tot een van de grootste muzikanten van de 20ste eeuw.

De afgelopen jaren leidde Demis een teruggetrokken bestaan. Enkele jaren geleden werd bij hem kanker geconstateerd. Hij laat zijn vrouw Marie en zijn twee kinderen Emily en Cyril achter.

Araglin Maandag 26 Januari 2015 at 3:36 pm | | bio, Standaard | Geen reacties

Edgar Froese (1944-2015)

Sommige artiesten ontstijgen het dagelijkse leven en lijken er altijd al te zijn geweest en nooit te verdwijnen. Een nieuw album van Tangerine Dream? Vanzelfsprekend, de groep rond Edgar Froese levert toch zeker een of twee albums per jaar af? En dat al bijna 50 jaar? De kwaliteit schommelde de laatste jaren weliswaar, maar hee, het is Tangerine Dream!

En dan lees je opeens dat Edgar Froese op dinsdag 20 januari plotseling is overleden aan een longembolie. Hij is 70 jaar geworden. Ik moest het even tot me laten doordringen.

Samen met Kraftwerk stond Tangerine Dream aan de wieg van de elektronische muziek zoals we die nu kennen. Zonder Tangerine Dream geen ambient, trance, new age, industrial en noem het maar op. Of althans, het zou in ieder geval heel anders hebben geklonken.

Tangerine Dream werd in 1967 opgericht door Edgar Froese in Berlijn. Aanvankelijk maakte de groep naam met experimentele, spacy muziek , maar in de loop der jaren slopen er steeds meer pop- en soundtrackinvloeden in hun muziek. Albums als ‘’Electronic Meditation’ (1970), ‘Zeit’ (1973) en ‘Force Majeure’ (1979) zijn prachtig, maar het magistrale 'Phaedra' (1974) is misschien wel het meest belangrijke album in de geschiedenis van de elektronische muziek. En ik overdrijf niet.

Froese hield er een moordend werktempo op na; het oeuvre van Tangerine Dream bestaat uit ruim honderd studioalbums, ontelbare live-registraties en talloze soundtracks. Daarnaast bracht hij ook tientallen solo-albums uit, waaronder het prachtige ‘Aqua’ (1974) en ‘Macula Transfer’ (1979). Onlangs nog werkte hij mee aan de soundtrack van ‘Grand Theft Auto V’.

Toen hem werd gevraagd of hij bang was voor de dood, schijnt Froese ooit gezegd te hebben: “There is no death, there is just a change of our cosmic address.”

Ware woorden, maar een schrale troost.

Araglin Vrijdag 23 Januari 2015 at 11:15 pm | | Standaard | Drie reacties
Gebruikte Tags: ,

In memoriam Arjen Grolleman

Ik weet niet meer waar ik was of wat ik precies deed, maar ik weet wel wat ik voelde. Verbijstering en ongeloof. Op 20 januari 2010 overleed totaal onverwacht op 37-jarige leeftijd Arjen Grolleman, programmamaker, producer, voice-over en de drijvende en inspirerende kracht achter de radiozender Kink FM.

Een dag of wat eerder had ik nog met hem getwitterd; hij deed mee aan een pubquiz en vroeg zijn volgers om hulp. Ik had Arjen wel eens gesproken, de hand geschud en bedankt voor het feit dat hij mij heeft laten kennismaken met tal van obscure, maar o zo prachtige muziek in zijn programma X-Rated.

Te midden van al dat eenvormige radiogeweld midden jaren negentig vormde X-Rated een geheimzinnige oase, gevuld met muziek die nergens anders te horen was. Het zou best wel eens kunnen dat Arjen Grolleman de reden is waarom ik nauwelijks meer naar de radio luister – de lat is hoog gelegd.

X-Rated is voortgezet door de onvolprezen Bob Rusche en nu sinds jaar en dag te beluisteren op de Concertzender. De uitzending van afgelopen zondag stond geheel in het teken van de veel te vroeg overleden Grolleman. Vooral het laatste (en altijd duisterste) uur van deze editie geeft een prachtige staalkaart van de breedte van X-Rated en de eruditie van Arjen Grolleman: muziek van onder anderen Raison d'être, Current 93 en Psychic TV, een interview met David Tibet over de thelema van Aleister Crowley en gedichten van Judith Herzberg en Jean Pierre Rawie. Prachtig. Zo mooi kan radio zijn.

Luister hier naar het eerste uur van deze speciale X-Rated-uitzending. En hier naar het tweede en derde uur, gevolgd door een registratie van het concert dat Coil gaf op 1 juni 2001 in Paradiso.

Araglin Dinsdag 20 Januari 2015 at 11:54 pm | | Standaard | Geen reacties

Kraftwerk

Je kunt een hoop dingen over Kraftwerk zeggen, maar productief kun je de groep niet noemen. De afgelopen 27 jaar bracht Kraftwerk welgeteld één nieuw album uit (‘Tour de France Soundtracks’ uit 2003, inclusief de twintig jaar oude single ‘Tour de France’) en het live-album ‘Minimum-Maximum’ (2005).

De Duitsers reizen vooral de wereld rond, met de inmiddels 68-jarige Ralf Hütter als enige overgebleven oorspronkelijke bandlid en boegbeeld. Zo neemt Kraftwerk vrijdag (16 januari) het Amsterdamse Paradiso over. Acht avonden achter elkaar brengt de groep acht klassieke albums uit zijn oeuvre ten gehore, inclusief een bijzondere 3D-show.

Het startschot voor deze zogenoemde ‘Catalogue 12345678’-tournee werd al in april 2012 gegeven in het MOMA (Museum of Modern Art) in New York, waarna optredens volgden in onder meer het Opera House in Sydney, het Londense Tate Modern en Fondation Louis Vuitton in Parijs. Tussendoor vonden er nog talloze ‘losse’ 3D-concerten plaats; zo gaf Kraftwerk in oktober 2013 vier optredens in het Evoluon in Eindhoven.

Kraftwerk zelf maakt op hun site een strikt onderscheid tussen deze twee tournees (laten we ze de ‘oeuvre-optredens’ en de ‘best of-concerten’ noemen), maar in de praktijk zijn de verschillen minimaal en lijkt het vooral een slimme marketingtruc. En dat komt vooral omdat je elke avond ongeveer dezelfde nummers krijgt voorgeschoteld – alleen de volgorde verschilt. Een gemiddeld Kraftwerk-album duurt zo’n 40 minuten (met uitzondering van ‘The Mix’ en ‘Tour de France Soundtracks’) en daar vul je immers geen hele avond mee. Maar goed, een kniesoor die daar op let en het zal de vele fans een zorg zijn.

Het is niet de eerste keer dat Kraftwerk in Paradiso staat. Op zaterdag 11 september 1976 speelden de Duitsers in een destijds voor de helft gevuld Paradiso. Op YouTube is een audioregistratie van dat optreden te vinden en als je het nu beluistert, valt op hoe weinig er aan het Kraftwerk-geluid is veranderd. Sterker nog, het klinkt interessanter en futuristischer dan de concerten die Kraftwerk nu geeft (let wel: klinkt, het ziet er anno 2015 wel flitsender uit natuurlijk).



De Kraftwerk-sound was ooit baanbrekend en revolutionair. Vier keurig geklede mannen die achter hun synthesizers de muziek van de toekomst maakten – het was nog niet eerder vertoond. Toen was het de toekomst, nu is het een nostalgisch terugblikken naar een toekomst die al een jaar of 20 is aangebroken. Een tijd waarin zakrekenmachines hebben plaatsgemaakt voor smartphones en de Trans Europe Express is vervangen door de EuroCity. Maar aan de andere kant: de Tour de France is still going strong en ‘Radioaktivität’ (1975) is nog altijd een actueel nummer (zie bijvoorbeeld de ramp met de kernreactor van Fukushima).

Muzikaal gezien mag Kraftwerk dan te beschouwen zijn als een hermetisch gesloten eilandje waar weinig gebeurt, het concept Kraftwerk is een geheel ander verhaal. Je kunt de ‘Catalogue 12345678’-tournee namelijk ook zien als een rondreizende tentoonstelling (‘conceptuele performances’ noemen ze het zelf), net zoals bijvoorbeeld de exposities van Kazimir Malevich (vorig jaar in het Stedelijk Museum in Amsterdam) of David Bowie (vanaf december in het Groninger Museum).

Gezien de voorliefde van Kraftwerk voor optredens in musea, ligt het voor de hand om te denken dat de bandleden hun albums zien als ‘kunstvoorwerpen’, waarbij Ralf Hütter zichzelf heeft opgeworpen als hoofdconservator. En aan een kunstvoorwerp ga je nu eenmaal niet zitten fröbelen. 

Karl Bartos, die tussen 1975 en 1990 deel uitmaakte van Kraftwerk, verwoordt het in het nummer ‘Rhythmus’ (2013) als volgt: ‘Die Artikulation der Zeit / Das Gesamtkunstwerk / Die Augenmusik’. En dat is misschien nog wel de beste omschrijving.

Araglin Donderdag 15 Januari 2015 at 10:41 pm | | elektronisch, Standaard | Geen reacties

100 X 100: Spiritchaser

Zo langzamerhand is alles op aarde wel zo’n beetje in kaart gebracht – op de oceaanbodem en enkele vulkanische eilanden na misschien. Mocht er ooit een nieuw land of werelddeel worden ontdekt, dan stel ik me zo voor dat het klinkt als het zevende Dead Can Dance-album ‘Spiritchaser’ (1996). Lisa Gerrard en Brendan Perry creëren op dit album een geheel eigen wereld, waarin Afrikaanse, sjamanistische ritmes hand in gaan met moderne elektronica en hypnotiserende zang. Alsof je ’s nachts door een ruisend, bezield oerwoud dwaalt en af en toe een glimp opvangt van uit roestvrij staal opgetrokken flatgebouwen in de verte.

[34] Dead Can Dance – Spiritchaser (1996) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

Araglin Maandag 12 Januari 2015 at 11:00 pm | | Standaard, 100x100 | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

50 Jaar Top 40

Vandaag (2 januari 2015) is het precies vijftig jaar geleden dat de allereerste Top 40 van start ging, toen gepresenteerd door Willem van Kooten (beter bekend als Joost den Draaijer). Het vijftigjarig jubileum van de Top 40 wordt luister bijgezet met een speciaal setje van tien postzegels (met fragmenten uit de songteksten van de tien meest succesvolle Nederlandse Top 40-artiesten), de zes cd’s tellende verzamelaar ‘50 Jaar Top 40#1 Hits’, een gouden jubileumeditie van het Hitdossier en de lancering van de online zender Top 40 Radio.

En dan is er nog het door Martijn van Stuyvenberg geschreven jubileumboek ‘50 jaar Top 40 – Nederlands bekendste hitlijst van toen tot nu’. Het boek wordt door Kosmos Uitgevers in de markt gezet als ‘het ultieme jubileumboek met vele interviews, foto’s, anekdotes en opmerkelijke feiten. Het boek geeft een prachtig tijdsbeeld van de Lijst der Lijsten. Maar dat niet alleen, ook de veelbewogen geschiedenis van de popmuziek in Nederland komt aan bod.”

En om maar gelijk met het slechte nieuws te beginnen: ‘50 jaar Top 40’ maakt deze verwachtingen niet waar. Het is een bladerboek geworden met oppervlakkige interviews, nietszeggende citaten van bekende Nederlanders en wat lukrake artiestenportretten.

‘50 jaar Top 40’ is verdeeld in vijf hoofdstukken, die elk tien jaar bestrijken. Elk hoofdstuk bevat een interview met de presentatoren van de Top 40 in die periode, een portret van de ‘Artiest van het Decennium’ (allemaal Nederlandse artiesten, onder wie BZN, André van Duin, Marco Borsato en Vengaboys), de ‘Hit van het decennium’ (wederom alleen Nederlandse artiesten), de terugblikken ‘Hoe is het nu met…’ en wat weetjes, cijfers en de onvermijdelijke bekende Nederlanders, die iets roepen over hun favoriete liedje.

Het boek is geschreven in opdracht van de Stichting Nederlandse Top 40 en dat betekent dus dat er geen onvertogen woord valt; iedere artiest vindt het geweldig dat hij of zij ooit een Top 40-hit heeft gescoord en is dankbaar dat zijn of haar carrière nog altijd op de rails staat. En iedere Top 40-presentator roept hoe eervol het wel niet wel was om deze hitlijst te mogen presenteren.

Als je tussen de regels doorleest, blijkt dat het er allemaal wel wat minder geweldig aan toe ging dan wordt voorgespiegeld. Zo vertelt Jan Veen (presentator van 1968-1970) dat hij het veld moest ruimen nadat hij werd beticht van ‘een dictatoriaal bewind’. In een gesprek met Ferry Maat lees je opeens dat hij moest stoppen met de Top 40-presentatie ‘omdat Veronica haar lijst terugwilde en dat werd beklonken door Lex Harding en Tros-chef Hugo van Gelderen’. Ehh… wat? Hoezo? Wat gebeurde er dan? En hoe zit het met ‘het gerotzooi met verkoopcijfers’, dat door diverse Top 40-presentatoren wordt aangehaald? Schrijver Martijn van Stuyvenberg gaat nergens dieper op in en blijft hangen in nietszeggende gesprekjes, die probleemloos een plekje zouden kunnen vinden op de Privé-pagina’s van de Telegraaf.

Helemaal erg zijn de muzikale herinneringen van bekende Nederlanders, die niets toevoegen en overkomen als het resultaat van een middagje rondbellen. Of het nu gaat om Carry Tefsen (‘Ik hield me nooit zo bezig met de hitlijsten’), Susan Smit (‘De soundtrack van Dirty Dancing kende ik van minuut tot minuut uit mijn hoofd. Patrick Swayze, woe-hoe!’) of Chantal Janzen (‘Ik deed op mijn kamer de meiden van Frizzle Sizzle na en dan was ik Mandy.’), het is vooral vermoeiend. Het leukste zijn nog de ‘Hoe is het nu met…’-gedeeltes, waarin onder anderen The Shorts, Hanny en Berdien Stenberg de revue passeren – hoewel in het stukje over Stenberg met geen woord gerept wordt over haar politieke carrière.

‘50 jaar Top 40’ is helemaal geen ultiem jubileumnaslagwerk, maar een kleurrijk vormgegeven, zwabberend geschreven boek dat nergens de diepte ingaat en het vooral gezellig wil houden. Voor wie geen behoefte heeft aan moeilijke verhalen, gedegen research en vooral een uurtje lekker hersenloos nostalgisch wil bladeren, is het een prima boek (hoewel YouTube hiervoor wellicht een betere - en goedkopere - optie is).

Wie de lat iets hoger legt, is echter veel beter af bij een van de boeken van Johan van Slooten, zoals ’50 Jaar Nummer 1-hits’, ‘500 nr. 1 hits uit de Top 40’ of ’30 jaar nummer 1-albums’. Helaas niet meer in de (online) boekwinkels te vinden, maar vast nog wel tweedehands verkrijgbaar.

Araglin Vrijdag 02 Januari 2015 at 01:56 am | | review, Standaard | Zeven reacties
Gebruikte Tags: ,

2015

Graag wens ik iedereen een gezond, vrolijk en bovenal muzikaal 2015! Mijn goede voornemen: meer stukjes tikken voor Araglin.nl! 

Araglin Donderdag 01 Januari 2015 at 9:31 pm | | Standaard | Geen reacties

Jaarlijstje 2014

Je kunt je afvragen wat tegenwoordig nog de relevantie is van jaarlijstjes. Via Spotify, YouTube, Soundcloud en noem het maar op heb je toegang tot miljoenen artiesten en als iets je niet bevalt, zet je gewoon wat anders op. Het beste album van 2014? Dat kan net zo makkelijk een album uit 1964 zijn – als ik het voor het eerst hoor, is het voor mij nieuw. Maar goed, dat is misschien een wel heel subversieve benadering van het begrip ‘jaarlijstje’...

Met een scheef oog houd ik ze natuurlijk wel in de gaten – War On Drugs dat volgens Oor het beste album van 2014 uitgebracht, terwijl in Engeland St. Vincent hoge ogen gooit en al die andere lijstjes. En als vanzelf ga je – of je nu wilt of niet – nadenken over je eigen top 10. Ik ben er eens voor gaan zitten en gooide er in één ruk tien albums uit. Dit zijn natuurlijk niet de tien beste albums van 2014. Ben je mal. Die albums ga ik nog ontdekken!

Hammerfall – (r)Evolution
Soms is het fijn als een band gewoon doet wat je van ze verwacht. Na een wat wisselvalig album met een zombiethema (!) keert het Zweedse Hammerfall terug naar zijn wortels. En dat betekent dus power metal uit het boekje, inclusief hoge mannenzang van Joachim Cans en teksten over ridders, dranken en ander middeleeuws gespuis. Heerlijk.

Lana Del Rey – Ultraviolence
Op haar derde album ‘Ultraviolence’ is Lana Del Rey de vleesgeworden Jessica Rabbit. De samen met Dan Auerbach geschreven nummers zijn broeierig en bezwangerd met een David Lynch-achtige ondertoon, waarbij je elk moment verwacht dat er een lilliputter met een getrokken mes achter de gordijnen vandaan springt.

Brainwork – Cosmic Places
Na het bestuderen van de tracklisting (vier nummers die bij elkaar een uur duren) en de gebruikte synthesizers kreeg ik al het vermoeden dat ‘Cosmic Places’ wel eens een topalbum zou kunnen zijn. En inderdaad, Uwe Saher maakte elektronische muziek in de beste traditie van de zogenoemde Berliner Schule. Kosmonauten ahoy!

Temples - Sun Structures
Origineel kun je Temples bezwaarlijk noemen. Als je niet beter zou weten, had hun debuut ‘Sun Structures’ zo een onontdekt juweeltje uit de psychedelische jaren zestig kunnen zijn. Een scheutje Pink Floyd, Kinks en Led Zeppelin, een mespuntje Tame Impala en The Coral, afgemaakt met wat Oosterse invloeden. En dat alles in 12 kleurrijke liedjes.

FKA Twigs – LP1
FKA Twigs aka Tahliah Barnett is op haar debuut LP1 duister en kwetsbaar, maar bovenal sensueel. De productie, de mix van r&b, bass en triphop, de video’s, het artwork – alles klopt. Maar dat had ik pas door na ettelijke keren luisteren… Bijzonder intrigerend album van deze Britse met Jamaicaanse roots.

Jeroen van Veen – Piano Music
De uiterst productieve Nederlandse pianist Jeroen van Veen is waarschijnlijk het meest bekend door zijn uitvoeringen van met name Simeon Ten Holt (‘Canto Ostinato’) en Philip Glass, maar zijn eigen composities verdienen minstens net zoveel aandacht. Minimal music die met minieme verschuivingen maximaal resultaat sorteert.

A Spell Inside – Autopilot
Eigenlijk ontdekte ik pas tijdens het bestuderen van mijn Spotify Jaarlijst hoe vaak ik dit album heb beluisterd. En dan vooral tijdens de afwas. Het Duitse duo A Spell Inside maakt lekker doorstampende synthpop, waarbij de jaren tachtig nooit heel ver weg zijn. En voor de eerste keer nagenoeg volledig in het Duits. 

Zanov – Virtual Future
Na een stilte van 32 jaar bracht Zanov (oftewel Pierre Salkazanov) een nieuw album uit. En de Fransman pakt de daad naadloos weer op. Je wordt subiet de kosmische jaren zeventig in geslingerd, in gezelschap van analoge synthesizers die ronken en bonken dat het een lieve lust is. Prachtig.

Craig Leon - Interplanetary Folk Music
Heruitgave van Craig Leons ‘Nommos’ (1981) en ‘Visiting’ (1982), opgepoetst en wel. Twee volstrekt unieke albums. Metaalachtige, repetitieve ritmes, vervreemdende effecten - alsof je een rondleiding krijgt door een wereld die bevolkt wordt door wezens die zich voortbewegen met tentakels en beschikken over kieuwen en een snavelbek.

D’Angelo – Black Messiah
Dit is dus de reden waarom je niet al begin oktober een jaarlijstje moet samenstellen. Er kan altijd nog een magistraal album worden uitgebracht. En dat is wat D’Angelo heeft gedaan. Ik had niet verwacht dat ik zo onder de indruk zou zijn van ‘Black Messiah’. D’Angelo is op zijn derde album funky, innovatief én zet aan tot nadenken. Bam! Voltreffer.

O ja, deze artiesten schoten me ook nog te binnen (en dan ben ik er nog tientallen vergeten): Agalloch (‘The Serpent And The Sphere’), Wolves In The Throne Room (‘Celestite’), Hundred Waters (‘Moon Rang Like A Bell’), Tod Terje (‘It’s Album Time’), Fennesz (‘Bécs), Alpha Wave Movement (‘Celestial Chronicles’), Daily Planet (‘Two’) en Einstürzende Neubauten (‘Lament’). 

Mocht je een top tien, top vijf of top één paraat hebben, drop 'm in de comments! Ik ben benieuwd.

Araglin Woensdag 17 December 2014 at 10:23 pm | | Standaard, lijstjes | Drie reacties

Kersthits

Het is geen heimelijk genoegen, ik begin er al in november mee. Tot ongenoegen van mijn collega’s, die mopperen dat Sinterklaas nog niet eens is gearriveerd en dat er al weken pepernoten in de winkels liggen. Maar even later neuriën ze vrolijk mee met ‘All I Want For Christmas’, ‘Driving Home For Christmas’, ‘Last Christmas’ en al die andere klassiekers.

Heel veel variatie zit er niet in het kerstoeuvre, hoewel elk jaar talloze artiesten hun best doen om iets toe te voegen aan de kerstkanon. Zo luisterde ik vandaag naar het album ‘Christmas With Nick & Simon’, dat nog best aardig is ook. Het Volendamse duo snapt dat het scoren van een kersthit best lastig is, en pakt het daarom anders aan: deze week organiseren de Volendammers twee kerstconcerten in de Rotterdamse Ahoy. Nick (of Simon) op Nu.nl: "In Engeland bezoeken gezinnen traditiegetrouw kerstshows. Ons eerste kerstalbum hebben we daarom uitgebracht met het idee dat uit te bouwen tot een familie-evenement." Slim, want als dit aanslaat, zitten de twee tot in lengte der dagen gebakken.

Het scoren van een wereldwijde kersthit is echter een stuk lucratiever. Op deze manier ben je als artiest of als songwriter namelijk verzekerd van een stabiel jaarlijks inkomen, waar je weinig voor hoeft te doen. Nederlandse lijstjes zijn niet bekend, maar in Engeland waren dit vorig jaar de grootverdieners (omgerekend in euro’s en afgerond):

1. Slade - Merry Christmas Everybody (1973) - €645.000
2. The Pogues - Fairytale of New York (1987) - €486.000
3. Mariah Carey - All I Want For Christmas Is You (1994) - €438.000
4. Wham! - Last Christmas (1984) - €380.000
5. Cliff Richard - Mistletoe & Wine (1988) - €124.000
6. Band Aid - Do They Know It's Christmas? (1984) - €98.000
7. Shakin' Stevens - Merry Christmas Everyone (1985) - €68.000
8. The Pretenders - 2000 Miles (1983) - €57.000
9. East 17 - Stay Another Day (1994) - €38.000
10. Jona Lewie - Stop The Cavalry (1980) - €17.000

En dan zijn dit nog alleen maar de inkomsten van het Verenigd Koninkrijk van één jaar. Het is bovendien handig als het nummer veel gecoverd wordt, zodat de euroteller nog sneller stijgt. En in het geval van een kersthit die wereldwijd aanslaat, zit je helemaal geramd. Zo heeft ‘All I Want For Christmas Is You’ Mariah Carey (die het nummer schreef en produceerde met Walter Afanasieff) de afgelopen 20 jaar een slordige 53 miljoen dollar opgebracht. The gift that keeps on giving…

Toen ik probeerde uit te rekenen wat de twee ultieme kersthits ‘White Christmas’ (geschreven door Irving Berlin in 1940) en ‘Santa Claus is coming to Town’ (geschreven door Haven Gillespie en Fred J Coots in 1934) hebben opgeleverd, ontplofte mijn rekenmachine. Het zal vast niet weinig zijn.

Araglin Dinsdag 16 December 2014 at 11:31 pm | | Standaard | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Trip down memory lane

Na dat akkefietje met de Fotograaf weet ik meer van auteursrecht dan me lief is. En om te voorkomen dat ik onverhoopt en onverwacht weer een schadeclaim aan mijn broek krijg, ben ik momenteel met een sleepnet door mijn archieven aan het gaan. Het is geen excuus natuurlijk, maar in de begindagen van Araglin.nl (eind 2003) waren weblogs in Nederland nog een relatief nieuw fenomeen. En was het soms nog niet geheel duidelijk wat wel en wat niet was toegestaan; denk aan het embedden van YouTube-filmpjes of het linken naar mp3’tjes die elders op een server stonden.

Maar goed, om gedoe te voorkomen heb ik met mijn virtuele machete rücksichtslos afbeeldingen verwijderd waarbij je auteursrechtelijke vraagtekens kon stellen. Want die ene Boze Fotograaf is geen uitzondering. Zo werd de TROS begin december veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding aan het internationale fotopersbureau Getty Images. De omroep had in 2012 drie via Google gevonden foto’s op de site van het programma Radar geplaatst, zonder toestemming te vragen aan Getty. De TROS moest bijna 1500 euro betalen – da’s 500 euro per foto. Ik moest meer betalen, overigens.

En terwijl ik me begaf op deze trip down memory lane, heb ik ook maar gelijk teksten verwijderd die ik in de loop der jaren heb overgenomen van andere bronnen. Want zo heeft bijvoorbeeld krantenbedrijf De Persgroep, waartoe onder anderen Trouw en de Volkskrant behoren, het bureau Auxen (vroeger bekend als Cozzmoss) in de arm genomen.

Dit bureau speurt het web af naar websites waarop (kranten)artikelen zijn geplaatst waarvoor geen auteursrecht is betaald. Vaak gaat het om kleine sites en weblogs die honderden en soms duizenden euro’s schadevergoeding moeten betalen. De hoogte van dit bedrag wordt berekend op basis van de ‘economische waarde’. Redelijk willekeurig wordt uitgegaan van een woordprijs van 36 tot 44 cent, waarbij de boete wordt verdubbeld (‘verlies aan misgelopen inkomsten van potentiële abonnees’) en er nog een bedrag bijkomt om het ‘misbreuk op te sporen’. Een doorgeplaatst artikel (of een pdf’je) van 1000 woorden kan dus zomaar een factuur van 1200 euro opleveren.

Niet dat ik vind dat je maar van alles op je site mag zetten zonder toestemming te hoeven vragen, maar het lijkt wel alsof alle redelijkheid uit het raam is geknikkerd. De blogger als melkkoe. Maar in ieder geval: wie per ongeluk wat in mijn archieven roert en op witte plekke stuit, I’m working on it…

Araglin Maandag 15 December 2014 at 4:02 pm | | overig, Standaard | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,