Maanconcert

De fel verlichte gebouwen van de Uithof verdwenen achter ons uit het zicht. De avond sloop met mistige voeten over het landschap, licht opslorpend als een hongerige hyena. Hoewel het een ritje was van slechts een minuut of twintig, leek het alsof we een andere wereld binnenreden. De taxichauffeur zweeg en tuurde chagrijnig door de voorruit. Af en toe trommelde hij op het stuur mee met de Nederlandstalige meezinghits op radiozender 100% NL. Om ons heen maakten grijze gebouwen plaats voor lege snelwegen, weilanden en uiteindelijk een verlaten landweggetje in het midden van het zwarte niets.
 
Het begon langzaam te regenen. Ik veegde de condens weg van het autoraampje en probeerde iets van de omgeving te zien. De chauffeur schraapte zijn keel. ''Goed. We zijn gearriveerd in Bunnik. En nu? Rechtdoor?'' Hij kauwde op zijn snor en trok een wenkbrauw op. Ja, hallo, dacht ik, jij bent de chauffeur! De slager vraagt mij toch ook niet om hulp bij het uitbenen van een koe? Maar dat zei ik niet. Als het erop aankomt ben ik nooit zo gevat.

In plaats daarvan zette ik mijn peinzende gezicht op en stootte fotograaf Herre aan, die naast me op de achterbank zat - misschien had hij een briljant idee. Maar gelukkig mengde vriendin Eva zich in het gesprek. Eva heeft het richtinggevoel van een Noord-Amerikaanse zalm en als er iemand is die altijd en overal de weg weet, is zij het wel.

 verlichte gebouwen van de Uithof verdwenen achter ons uit het zicht. De avond sloop met mistige voeten over het landschap, licht opslorpend als een hongerige hyena. Hoewel het een ritje was van slechts een minuut of twintig, leek het alsof we een andere wereld binnenreden. De taxichauffeur zweeg en tuurde chagrijnig door de voorruit. Af en toe trommelde hij op het stuur mee met de Nederlandstalige meezinghits op radiozender 100% NL.  Om ons heen maakten grijze gebouwen plaats voor lege snelwegen, weilanden en uiteindelijk een verlaten landweggetje in het midden van het zwarte niets.

 

Het begon langzaam te regenen. Ik veegde de condens weg van het autoraampje en probeerde iets van de omgeving te zien. De chauffeur schraapte zijn keel. ''Goed. We zijn gearriveerd in Bunnik. En nu? Rechtdoor?'' Hij kauwde op zijn snor en trok een wenkbrauw op. Ja, hallo, dacht ik, jij bent de chauffeur! De slager vraagt mij toch ook niet om hulp bij het uitbenen van een koe? Maar dat zei ik niet. Als het erop aankomt ben ik nooit zo gevat. In plaats daarvan zette ik mijn peinzende gezicht op en stootte fotograaf Herre aan, die naast me zat op de achterbank  - misschien had hij een briljant idee. Maar gelukkig mengde vriendin Eva zich in het gesprek. Eva heeft het richtinggevoel van een Noord-Amerikaanse zalm en als er iemand is die altijd en overal de weg weet, is zij het wel.

Lees meer »

arnold Donderdag 18 November 2010 at 11:13 pm | | new-age, concerten | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

100 X 100: Caverna Magica

Ik heb 'Caverna Magica (...under the tree - in the cave...)' de afgelopen twintig jaar talloze keren opgezet en steevast doemen tijdens het luisteren de meest fantastische beelden op voor mijn geestesoog. Muziek heeft de kracht werelden te openen en de Zwitserse harpist Andreas Vollenweider weet dat als geen ander.

New age was begin jaren tachtig nog geen vastgeroest genre en misschien is dat ook de reden waarom het album de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. Bloedeloze muzak volgens de een, sfeervol en lichtvoetig volgens de ander. Alsof je een sprookjesboek openklapt. 'Caverna Magica' is mijn 'Er was eens'.

[5] Andreas Vollenweider - Caverna Magica (1983) [Spotify] [YouTube] [Discogs]

arnold Donderdag 28 Oktober 2010 at 10:38 pm | | new-age, 100x100 | Drie reacties
Gebruikte Tags: , ,

Luna

Het is niet zo dat ik er al jaren verwoed naar op zoek was, maar ik was wel bijzonder verheugd toen ik er op een platenbeurs onlangs opeens tegenaan liep: het debuutalbum 'Moving Moments' (en opvolger 'Time Dreaming') van de Duitse new age-fluitiste Luna.

Het zit namelijk zo: begin jaren negentig bracht het Duitse Nightingale-label enkele prettig geprijsde compilaties uit onder de noemer 'Mystery of Sound and Silence'. Dankzij deze albums maakte ik kennis met muziek van new age-Duitsers als Karunesh, Kamal, Anugama, Deuter en Prabhodi, artiesten die nog altijd - en succesvol - actief zijn.

Niet iedereen stond een glanzende toekomst te wachten. Op de Nightingale-compilaties waren twee nummers te vinden van Luna ('Exotic Child' en 'Song of Wind', om precies te zijn), die naar meer smaakten. Mijn speurtocht naar haar debuut 'Moving Moments' (1989) liep op echter op niets uit – om nog maar te zwijgen over de opvolger, waarvan ik nog geen eens wist dat ze die überhaupt had uitgebracht. En langzaam maar zeker zakte Luna naar de periferie van mijn muzikale bewustzijn, om daar een jaar of twintig jaar rustig te blijven dobberen.

Over Luna B. Ziegler, zoals ze voluit heet, kon ik niet zo heel veel informatie vinden. Ze studeerde in 1980 cum laude af aan het conservatorium in Hamburg, speelde in diverse bandjes en maakte midden jaren tachtig kennis met de new age-muziek van het Nightingale-label - of althans, dat vermoed ik, want ik sla nu aan het speculeren. Ik stel me zo voor dat ze een bandje met enkele haar eigen composities opstuurde en vervolgens enthousiast werd uitgenodigd om eens kennis te maken. Ze ontmoette enkele Nightingale-artiesten en vooral met Werner Hagen (Anugama), Martin Engels (Kamal) en Stefan Petersilge (Sangit Om) klikte het goed. Laatstgenoemde produceerde haar debuutalbum en zorgde er waarschijnlijk ook voor dat haar muziek werd overgoten met een typisch Nightingale-sausje.

Hoewel de door Luna zelf gecomponeerde nummers soms lichtelijk 'muzakkerig' overkomen, valt er genoeg te genieten - als je tenminste van extreem rustgevende synths, subtiele percussie en ontspannen (dwars)fluitgeluiden houdt. In het cd-boekje valt te lezen: ''Luna's Musikstil verbindet träumerische Melodien, sanfte Rhythmen und farbenreiche Harmonien zu einem adwechslungsreichen und zugleich entspannenden Klangbild. Das Spiel der Flöte führt den Hörer durch die Tiefen und Höhen einer vielschichtigen Gefühlswelt.'' En zo is het maar net.

In de daaropvolgende jaren werkte Luna mee aan de 'Classic Fantasy'-albums van Anugama, nam ze muziek op met Sangit Om, Kamal en Ariel Kalma, en maakte ze enkele lange reizen door India, China en Nepal. In 1995 verscheen haar tweede album 'Time Dreaming', dat grotendeels hetzelfde recept volgde als haar debuut, maar iets meer een eigen geluid liet horen. Vervolgens bleef het stil. Voor zover ik kon achterhalen, woont en werkt ze nu als muzieklerares in München en staat haar new age-carrière op een bijzonder laag pitje.

Voor wie toe is aan een klein uurtje niets-aan-de-hand muziek, zonder ook maar het geringste scherpe randje, luister naar haar (niet meer verkrijgbar) debuut 'Moving Moments' (320 kbps vbr, 86 MB - via WeTransfer).

Admin Zondag 17 Oktober 2010 at 11:24 pm | | new-age | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Zonsverduistering

Bij een totale zonsverduistering bevindt de maan zich precies tussen de aarde en de zon. Vanaf de aarde gezien schuift de maan dan langzaam voor de zon en wordt het midden op de dag enige tijd donker. Een fascinerend gezicht: eerst zie je een kleine deuk in de zon, die langzaam groter wordt. Na een minuut of twintig is de zon voor zo'n 75 procent afgeschermd. De zonnestralen worden zwakker en de hemel wordt abnormaal blauw.
 
Langzaam valt de nacht en na een tiental minuten is de zon helemaal bedekt en kun je de planeten Venus en Mercurius zien. Venus is de heldere stip links onder de zon, Mercurius staat aan de andere kant op ongeveer dezelfde afstand en is een stuk zwakker. Ondertussen daalt de temperatuur met zo'n vijf à tien graden. De laatste minuten voor de volledige zonsverduistering wordt het stiller en gaat de wind liggen. De omgeving begint op de verduistering te reageren: dagdieren gaan slapen, nachtdieren ontwaken, bloemen sluiten zich en de automatische verlichting springt aan.
 
In de laatste tellen voor de totale zonsverduistering kun je de zogenoemde 'diamantring' waarnemen. Omdat de maanrand niet helemaal vlak is, scheert het zonlicht over de valleien van de maanbergketens en zie je een ring van schitterend licht rond de maan. En als sluitstuk - als de maan volledig voor de zon is geschoven – is de corona van de zon zichtbaar. Dit is de hete atmosfeer rondom de zon  die zich uitstrekt over miljoenen kilometers.
 
Aangezien de afstand tussen de aarde en de maan niet altijd even groot is, kan een volledige zonsverduistering een paar minuten tot maximaal zeven minuten duren. Meestal zijn er twee zonsverduisteringen per kalenderjaar, met uitschieters van drie of vier in hetzelfde jaar. Jammer is wel dat een zonsverduistering niet overal op aarde is te zien. De laatste volledige zonsverduistering waar wij in Nederland ook nog wat aan hadden, was die van 11 augustus 1999.

Lees meer »

arnold Dinsdag 21 September 2010 at 12:41 am | | new-age | Eén reactie

Ligconcert

Wie op vrijdagavond 31 mei 1996 nietsvermoedend de grote zaal van het Amsterdamse Concertgebouw binnenstapte, zal ongetwijfeld raar hebben opgekeken. Alle stoelen waren namelijk verdwenen en hadden plaatsgemaakt voor honderden matrasjes, waarop - al dan niet zacht snurkend - mensen lagen te luisteren naar de pianomuziek van Coen Bais (geassisteerd door John van Eijk op keyboards). Het eerste officiële 'ligconcert' van Nederland (ter gelegenheid van het tweejarig bestaan van 'new age warenhuis' Oibibio) was een feit!

De kritieken waren destijds niet mals, en dat werd waarschijnlijk voor een deel veroorzaakt door de wazige mix van commercie en 'new age'. De matrassen waren namelijk geleverd door beddenfabrikant Auping, die ongegeneerd reclame mocht maken. En wie extra diep in de buidel tastte, mocht op het podium op een Komfortabel Royal liggen, hét pronkbed van Auping. Verder probeerde natuurlijk ook Oibibio (dat enkele jaren later failliet zou gaan) allerhande spulletjes en cursussen te slijten. Maar goed, Bais was verantwoordelijk voor een heuse trend en de daaropvolgende drie jaar tourde hij met zijn ligconcerten door Nederland (en het buitenland).

Overigens had Bais zijn sporen in de muziekbusiness al ruimschoots verdiend: hij stond aan de wieg van de Geronimo Studio in Leiden, was A&R-manager bij WEA en begin jaren negentig 'master engineer' (en later general manager) van de Wisseloord Studios in Hilversum. Daarnaast timmerde hij als muzikant aan de weg en bracht hij een zevental cd's uit, gevuld met een rustgevende mix van new age, smooth jazz en een klein scheutje wereldmuziek. Niet wereldschokkend, maar vooral dankzij de lichte jazz-invloeden (op met name 'Socu' en 'Blue Age' uit respectievelijk 1993 en 1995) erg aardig. De afgelopen 13 jaar is het akelig stil op muzikaal gebied en dat komt denk ik vooral omdat Bais sinds 2003 directeur is van poppodium Metropool in Hengelo.

In ieder geval: het ligconcert in het Concertgebouw betekende de grote doorbraak van Coen Bais, en voor wie zich afvraagt hoe dat nu eigenlijk klonk, luister naar 'Oibibio Ligconcert', opgenomen op 31 mei 1996 (320 kbps, 66 MB - hier een WeTransfer-link) - veertig minuten rustieke pianoklanken. De eerste helft is gevuld met pianovariaties op nummers die hij al eerder op had genomen, de tweede helft bestaat voornamelijk uit improvisaties met welluidende titels als 'Improvisatie I (Klankbad in D. majeur 7).

Admin Donderdag 18 Maart 2010 at 12:30 am | | new-age | Geen reacties

Muziek voor luchthavens

Ergens in 1977, de luchthaven van Keulen. Brian Eno zat uitgeput op een plastic stoeltje, middenin de hal - net teruggekeerd van een bezoekje aan zijn vrienden Dieter Moebius en Hans-Joachim Roedelius, waar hij weken achtereen had gesleuteld aan meditatieve, verstilde elektronica. Vol verbazing en ergernis keek en luisterde hij naar de chaos om zich heen: de luid pratende mensen, de schreeuwerige omroepberichten en vooral de drukke achtergrondmuziek uit de speakers, die elk gesprek onmogelijk maakte.

Waarom, zo peinsde hij, moet er altijd van die drukke muziek worden gespeeld? Is het niet zinvoller om muziek te maken die weliswaar aanwezig is, maar toch ook weer niet? Hij noteerde deze gedachte in zijn notitieboekje en het daaropvolgende maanden sleutelde hij aan het album dat zou uitgroeien tot een mijlpaal in de muziekgeschiedenis: het prachtige 'Ambient 1: Music for Airports'.

Eno vervolmaakte de ideeën waarmee hij op bijvoorbeeld 'Another Green World' en 'Discreet Music' (beiden uit 1975) al had geëxperimenteerd en introduceerde eigenhandig een compleet nieuw genre, dat hij ook zijn naam gaf: ambient (afgeleid van het Latijnse werkwoord 'ambio', dat zoveel betekent als 'rondgaan'). 'Music for Airports' bevat vier (lange) tracks, die organisch rimpelen en schijnbaar achteloos en naadloos opgaan in de omgeving. Na verloop van tijd hoor je de muziek nauwelijks meer en merk je pas dat het nummer is afgelopen als het al een tijdje stil blijft... En tegelijkertijd: als je bewust luistert, hoor je hoe de muziek zich ontwikkelt en bijna 'ademend' door de ruimte golft. 

In tegenstelling tot 'muzak' of easy listening is het niet de bedoeling om ongewenste geluiden weg te filteren of je een bepaalde gemoedstoestand op te leggen. In de woorden van Eno zelf: ''Ambient music is intended to induce calm and a space to think. Ambient music must be able to accomodate many levels of listening attention without enforcing one in particular; it must be as ignorable as it is interesting.''

Lees meer »

arnold Woensdag 03 Februari 2010 at 12:05 am | | new-age | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

MusiCure

Zo op het eerste gezicht en gehoor is 'MusiCure 1 - The Journey' van de Deense componist Niels Eje typisch zo'n ontspannen new age-album waar helemaal niets gebeurt. En dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet. Vogelgetjilp, geklots van een exotische branding, ontspannen gitaarakoorden, een zacht pulserend ritme, een sonoor aanzwellende cello - totaal relaxed.

Of in de woorden van Eje: ''a number of relaxing and de-stressing soundscapes, describing a journey through different real and imaginary landscapes - from early morning to late night.'' Ik hou wel van die rimpelloze muziek die je na verloop van tijd nauwelijks meer opmerkt, hoewel ik genoeg mensen ken die er helemaal iebel van worden.Maar er is meer aan de hand met deze muziek, anders had simpelweg een link ook wel volstaan. 'MusiCure' is namelijk het resultaat van een vierjarige studie, uitgevoerd door de onderzoeksinstelling Musica Humana. Doel was om te komen tot een nieuw soort ontspanningsmuziek, waarbij de geest zowel wordt gestimuleerd als tot rust gebracht. Meer dan tweeduizend (chronisch zieke) patiënten in een groot aantal Deense ziekenhuizen deden mee aan het onderzoek.

Op basis van de verkregen wetenschappelijke resultaten ging Eje aan de slag en sindsdien heeft hij acht cd's opgenomen, gevuld met muziek die niet alleen zeer prettig is om naar te luisteren, maar ook tal van gunstige bij-effecten heeft: je gaat er lekker van slapen, stress vermindert, je bloeddruk gaat omlaag, je concentratievermogen neemt toe, en noem het maar op. En voor wie denkt 'jaja, dat zal allemaal wel': op aanvraag stuurt Musica Humana je diverse wetenschappelijke onderzoeksrapporten toe, waarin je precies kunt zien hoe en waarom het werkt. In Denemarken zijn de MusiCure-albums gewoon te verkrijgen bij de apotheek en drogist. In Nederland heb ik er nog nooit eentje gezien.

Wie behoefte heeft aan een ultiem relaxed cd'tje zonder ook maar enige dissonant, of naar een goede manier zoekt om lekker in slaap te vallen, moet 'MusiCure 1 - The Journey' maar eens beluisteren (320 kbps vbr, 63 MB). Ik slaap zelf overigens prima, maar volgens vriendin Eva werkt het wel degelijk...

Admin Dinsdag 19 Mei 2009 at 12:03 am | | new-age | Drie reacties

Lucia Hwong

Natuurlijk, new age-muziek is in eerste instantie bedoeld om de zintuigen te kalmeren - het audio-equivalent van een warm bad of een kopje kruidenthee. Het is echter een misverstand om te denken dat er dan ook gelijk niets hoeft te gebeuren. Ik heb niet zo veel met albums met klaterende bergbeekjes of snaterende walvissen. Het is de kunst om de aandacht vast te houden, zonder gelijk te overheersen. Met andere woorden: new age met een 'bite'.

En dat is precies wat Lucia Hwong doet. Deze Amerikaanse componiste (geboren op Hawai, maar opgegroeid in Los Angeles) kende een vliegende start, maar is nooit echt op grote schaal doorgebroken. Ze studeerde 'ethnomusicology', speelt begenadigd pipa (een Chinese luit) en schreef de muziek voor een groot aantal theater- en balletvoorstellingen en documentaires. In 1985 debuteerde ze op het Private Music-label van voormalig Tangerine Dream-lid Peter Baumann met het prachtige 'House Of Sleeping Beauties', twee jaar later gevolgd door 'Secret Luminescence'.

In het boekje van haar debuut schrijft Philip Glass "a young generation of composers has begun to appear. And the thing which distinguishes them [...] is that they represent in their person a dual tradition. Not a borrowing from one tradition or incorporating the sounds of another, but a real blending of Eastern and Western music."

Op beide albums laat Hwong inderdaad iets totaal anders horen (en zeker voor die tijd): de perfecte versmelting tussen Oost en West, waarbij Hwong zowel put uit de rijke Chinese muziektraditie als 'moderne' genres als ambient en avant-gardistische klankexperimenten. Rustgevend en kalmerend, maar tegelijk verrassend en eigenzinnig genoeg om de aandacht vast te houden. Na een lange stilte (waarin ze zich bekwaamde in reiki) bracht Hwong in 1998 en 1999 op haar eigen label Godess een drietal cd's uit, die samen de 'Godess'-trilogie vormen. Naar het schijnt zijn deze albums wat meer wereldmuziek georiënteerd – ze zijn nogal lastig op het spoor te komen.

Luister naar de albums waar het allemaal mee begon: 'House Of Sleeping Beauties' (320 kbps, 65 MB) en 'Secret Luminescence' (320 kbps, 73 MB).

peter Dinsdag 28 April 2009 at 12:03 am | | new-age | Geen reacties

Laraaji

Edward Larry Gordon werd in 1943 geboren in Philadelphia. Hij was dol op muziek en kreeg op jonge leeftijd viool-, piano-, trombone- en zangles. Hij studeerde piano en compositie aan de Howard University, en verhuisde na zijn afstuderen naar New York om het daar te gaan maken als acteur en stand-up comedian. Tot zover niets aan de hand - Gordons levensverhaal lijkt op dat van talloze jongeren die opgroeiden in de jaren vijftig en zestig. Zijn leven nam echter een wending toen hij in 1972 in aanraking kwam met Oosterse mystiek. Gorden verdiepte zich in allerlei spirituele geschriften en kocht een tweedehands citer in een lokale uitdragerij. Hij sloeg aan het knutselen en veranderde het snaarinstrument in een soort elektrische piano.

Wie in 1978 door New York kuierde, liep vroeg of laat Gorden tegen het lijf, die in parken en op straathoeken op zijn citer aan het pingelen was. Zo ook Brian Eno, die in 1979 een wandelingetje maakte door Washington Square Park en gefascineerd bleef staan luisteren. Eno werkte in die tijd aan zijn theorie van 'discreet music' (klanken die naadloos opgaan in de omgeving) en de muziek van Gordon paste perfect in het plaatje. De twee raakten bevriend en in Eno's studio nam Gordon onder de noemer Laraaji in 1981 'Day of Radiance' op, dat werd uitgebracht als het derde deel in Brian Eno’s befaamde Ambient-serie. De eerste drie tracks op het album, 'The Dance 1, 2 & 3', bestaan uit ritmische citerstukken met lichte Arabische elementen, die dankzij hun verschuivende gelaagdheid een hypnotiserende werking hebben en je als vanzelf in een trance doen raken. 'Meditiation 1 & 2' zijn dan weer verstilde nummers (met vingerafdrukken van Eno, die in de producersstoel zat), die golven en pulseren in de Grote Kosmische Zee.

Tijdloos, betoverend en een terechte new age-klassieker. In de jaren die volgden, perfectioneerde Laraaji zijn sound, bracht hij verschillende cd's uit, ging in de leer bij goeroes als Swami Satchidananda en Shri Brahmananda Sarasvati en gaf hij tal van lezingen. Momenteel is hij vooral bekend dankzij zijn wereldwijde workshops voor lachmeditatie. In ieder geval: 'Ambient 3 - Day of Radiance' (192 kbps, 74 MB).

peter Dinsdag 27 Januari 2009 at 11:15 pm | | new-age | Geen reacties

Natuurmuzak

In tegenstelling tot bijvoorbeeld metal, kent het new age-genre geen helder gedefinieerde subgenres. Een panfluit? Bulgaarse keelzang? Hare Krishna-aanhangers die mantra's zingen? Je kunt het allemaal tot new age rekenen. En wordt het iets te serieus of te wazig, dan bieden de hokjes wereldmuziek en avant-garde uitkomst. Toch wordt het genre nog altijd voornamelijk geassocieerd met klaterende bergbeekjes, oeverloos geharp en walvissengeknor.

Ik sprak laatst iemand die me vertelde graag naar new age te luisteren. Of beter gezegd: zijn vriendin zette af en toe een rustgevend cd'tje op en hij luisterde mee. Toen hij enthousiast voorstelde om wat albums voor me mee te nemen, weigerde ik beleefd toen ik hoorde om welke muziek het ging: de Solitudes-serie van de Canadees Dan Gibson, de man die tientallen (zo niet honderden) cd's heeft uitgebracht met natuurgeluiden.

Gibson (1922-2006) was van origine een natuurfotograaf en documentairemaker. In de jaren veertig experimenteerde hij met diverse technieken om natuurgeluiden zo exact mogelijk vast te leggen, en ontdekte al snel dat er behoorlijk wat mensen geïnteresseerd waren in dergelijke opnamen. In de jaren vijftig en zestig verschenen enkele albums, maar de grote klapper kwam met het eerste Solitudes-album 'Environmental Sound Experiences Volume One - By Canoe To Loon Lake / Dawn By A Gentle Stream' uit 1981. Oftewel: een uur lang natuurgeluiden, gepeddel en vogelgetjilp.

Gibson had op dat moment kunnen uitgroeien tot een ambientpionier, maar in plaats daarvan werd hij multimiljonair met zijn natuur-cd's, die eigenlijk allemaal hetzelfde klinken - hoewel het thema (de bergen, de Afrikaanse woestijn, een avond op de Russische toendra, gezellig met z'n allen voor de open haard, uitverkoop bij de H&M) steeds wisselde. Medio jaren tachtig kregen de natuurgeluiden gezelschap van onopvallende piano- en synthesizerklanken (veelal gecomponeerd door Hennie Bekker), wat de Solitudes-serie nog populairder en toegankelijker maakte. Dan Gibson verkocht alleen al van deze serie wereldwijd meer dan 20 miljoen exemplaren - vooral ook omdat zijn albums niet alleen in platenzaken, maar ook in reformwinkels en van die alternatieve drogisterijen te vinden zijn. En hoewel hij in 2006 is overleden, worden de Solitudes-albums in een soort 'Studio Vandersteen'-formule nog altijd bij bosjes tegelijk uitgebracht.

En weet je, soms is die natuurmuzak nog best ontspannend ook – luister naar 'Solitudes- Rocky Mountain Suite' (320 kbps, 91 MB - met muziek van Bekker).

peter Maandag 22 December 2008 at 11:36 pm | | new-age | Geen reacties