Wooden Veil

Je moet er even goed voor gaan zitten en je mentaal schrap zetten, maar dan heb je ook wat: het Berlijnse kunstenaarscollectief Wooden Veil doemt als een archetypische nachtmerrie op aan de horizon, waar de ondergaande zon dieprood kleurt en onvermoede, diep in de genen verankerde angsten en droombeelden opeens de kop opsteken…

Of, om het in de woorden van schrijver en curator Carson Chan te zeggen: ''Belonging to a world that is at once pre-millenial and post-apocalyptic, Wooden Veil’s music is the drumbeat of an ancient yet technological past channeled through the sounds of a post-human race.''

Het Berlijnse kunstcollectief Wooden Veil bestaat uit componist Marcel Türkowsky (wellicht bekend als oprichter van Snake Figures Arkestra), zangeres en fotografe Hanayo, Christopher Kline, Dominik Noé (ook te bewonderen in de krautrockformatie Lustfaust) en Jan Pfeiffer. Samen maken ze muziek die nauwelijks in woorden valt te vatten: een mengeling van rituele drones, noise-uitbarstingen, sjamanistisch gechant en duistere soundscapes. Voor een vervreemdende dimensie zorgt de lieflijke stem van Hanayo, die in het Japans (of althans iets dat daar erg veel op lijkt) dromerig door enkele tracks heen lijkt te wandelen, voorzichtig over smeulende fabrieksleidingen stappend.

De tien nummers op het titelloze debuut lijken in eerste instantie weinig met elkaar te maken te hebben (afsluiter 'Church Scream' werkt bijvoorbeeld behoorlijk op de zenuwen en klinkt alsof een of andere omineuze martelmachine hoognodig eens goed gesmeerd moet worden, terwijl 'Moon and Hamburg' je bijna in slaap wiegt), maar als je je verdiept in de wereld van Wooden Veil blijkt achter alles een diepere betekenis te zitten. Het collectief ontwerpt zijn eigen kleding, symbolen, instrumenten, relieken en noem het maar op, en verpakt dit alles in intrigerende kunst-installaties, soms ondersteund door net zo wazige (YouTube-)clipjes, die net zo knarsen en schuren als hun muziek. Kortom, Wooden Veil maakt muziek als de vleesgeworden stuiptrekkingen van een alternatieve 21ste eeuw…

arnold Vrijdag 19 Maart 2010 at 5:38 pm | | review | Geen reacties

Cleaning Women

Het in 1997 opgerichte Finse trio Cleaning Women houdt er kennelijk van om mensen op het verkeerde been te zetten. Het begint al bij de naam: je zou verwachten drie frisse poetsvrouwen aan te treffen, maar nee, het gaat om drie heren, die zo weggelopen lijken te zijn uit een Tim Burton-film.

De groepsleden gaan door het leven als CW03, CW01 en CW04 en bespelen tal van zelf in elkaar geknutselde instrumenten, waaronder een drumstel dat is samengesteld uit tenminste drie wasmachines.  Voor zover ik kon achterhalen uit de bijzonder wazige songteksten is het eind vorig jaar verschenen derde album  'U' (net als voorganger 'Aelita - The Queen Of Mars' uit 2005) een conceptalbum. Het verhaal speelt zich af in de verre toekomst, als het einde van de mensheid nadert. Op een verre planeet aanbidt een mijnwerkerskolonie in fervente religieuze vervoering een verzameling 'eeuwige energiestenen', die opgedolven zijn uit mijnen die vele millennia oud zijn. Of zoiets dergelijks.

De instrumentale opener 'Quartarius' klinkt hoogst intrigerend: een Blue Men Group-achtige drone, rinkelende, metaalachtige percussie en bezwerende, 'chantende' zang. Het tweede nummer, 'Across The Void', borduurt verder op de ingeslagen sfeervolle weg, terwijl het half in een fantasietaal gezongen 'Nozeryu' langzaam verandert in een min of meer 'gewoon' liedje met Talking Heads- en Sigur Rós-elementen, 'The Miners' Song' in zijn kielzog meeslepend. En net als je denkt het trucje door te hebben, schuurt het instrumentale, desolate 'Dead Birds Can't Fly' voorbij. 'U-235' en Oxygen Mask' schroeven het tempo dan weer op. De acht minuten durende afsluiter 'Scythians' valt te omschrijven als een muzikale samenvatting van het voorgaande half uur: knarsende akkoorden, een syncopische beat, afgesloten door machinale ritmes en bijkans religieus gezang.

Cleaning Women combineert machinale toekomstpop met intrigerende soundscapes, die je meenemen naar een vervreemdende wereld.Interessant is wel het minste wat je over 'U' kunt zeggen. En na een paar keer luisteren weet ik nog steeds niet helemaal wat ik er mee aanmoet - maar zijn dat niet de leukste albums?

arnold Donderdag 18 Februari 2010 at 9:38 pm | | review | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Astrophobia

Het is dat het met mijn mentale gezondheid wel snor zit, anders was ik na het luisteren naar het album ‘Black Zodiac’ van de Amerikaanse formatie Astrophobia ongetwijfeld rijp voor opname in een gezellig ingericht gesticht, met zachte gecapitonneerde wanden en begripvol personeel.

Je zou het debuut van Astrophobia kunnen omschrijven als een paranoïde allegaartje van spacerock, doom metal, psychedelica, noise en ondefinieerbare vaagheid - 'cosmic chaos' noemt de band het zelf. De songteksten gaan over ziekte, duisternis en allerhande akelige wezens die in de ruimte ronddwalen (hoor ik daar iemand Lovecraft roepen?), op zoek naar snode manieren om dood en verderf te zaaien - vandaar dus ook de bandnaam. Astrophobia is namelijk een aandoening waarbij je een abnormale angst ontwikkelt voor de ruimte, sterren, planeten en dergelijke. Wie last heeft van deze fobie is vaak doodsbenauwd voor aliens en vermoedt overal Area 51-achtige samenzweringen.

De tracks dragen weliswaar prachtig welluidende titels als 'Interstellar Super Evil', 'Universe of Darkness' en 'Cosmic Penetration part I', maar die kunnen niet verhullen dat het allemaal wel erg veel op elkaar lijkt en vaak klinkt alsof je wasmachine hoognodig eens een flinke doorsmeurbeurt nodig heeft - of als een boze en strontchagrijnige Rob Zombie die de synthesizer heeft ontdekt.

Maar goed, Astrophobia mag dan soms een beetje stuurloos heen en weer zwalken door een inktzwart universum, het heeft wel wat - al dan niet in een dwangbuis. Hier alvast een voorproefje.

arnold Woensdag 17 Februari 2010 at 5:28 pm | | review | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Zwarte Poëzie - Liefde

De combinatie 'wave met Nederlandstalige songteksten' (of, iets anders geformuleerd: duistere rock in het Nederlands) ligt zo voor de hand dat het een raadsel is waarom slechts een handvol bands zich heeft gewaagd aan 'Nederwave'. Wave in de klassieke The Cure- en Joy Division-traditie heeft Nederland namelijk nauwelijks gekend. De meeste wavebands uit de jaren tachtig (zoals bijvoorbeeld Mecano, Nasmak, Mekanik Kommando en Tent) was een kort leven beschoren, om nog maar te zwijgen over hun geringe muzikale impact – met uitzondering misschien van grondleggers Clan of Xymox.

En wave in het Nederlands? Illustere wegbereiders als The Minny Pops zochten het begin jaren tachtig in Nederlandstalige experimentele elektronische avant-garde (en zongen bovendien af en toe ook in het Engels), terwijl Frank Boeijen ten tijde van het titelloze debuut van de Frank Boeijen Groep (uit 1981) op zoek was naar een eigen stijl (en aanvankelijk onderdak vond bij de opkomende new romantic-stroming) en het Vlaamse Arbeid Adelt bovenal erg grappig was. En dat was het wel zo'n beetje. Toen midden/eind jaren negentig tal van Engelse en Amerikaanse bands (Placebo, Interpol, Editors, Franz Ferdinand en noem het maar op) debuteerden met succesvolle albums waarop nadrukkelijk werd verwezen naar hun zwartgallige muzikale verleden, bleef een Nederlandse echo uit. Of althans, alleen als je heel goed luisterde kon je vage echo's waarnemen (Silence Is Sexy, Fertile Reality).

Een lange intro, niet alleen om 'Liefde', het eind vorig jaar verschenen debuut van Zwarte Poëzie, in een wat breder kader te plaatsen, maar ook om te laten zien dat de formatie rond frontman Edwin van der Velde het zichzelf niet gemakkelijk heeft gemaakt. De wortels van Zwarte Poëzie gaan terug tot 2005 en het is interessant om de ontwikkeling van de groep te zien (en te horen) aan de hand van de uitgebrachte demo's en de EP 'Grijs verleden'.

Lees meer »

arnold Woensdag 20 Januari 2010 at 9:39 pm | | review | Acht reacties
Gebruikte Tags:

Lisa & Susan

Op de meeste (middel)grote NS-stations is wel een Free Record Shop te vinden en als mijn trein weer eens vertraging heeft, dood ik vaak de tijd door een beetje lukraak door de cd's te snuffelen. En zo stuitte ik maandagavond op 'Smoke', het debuutalbum van X Factor-winnares Lisa Hordijk, die nu door het leven gaat als Lisa Lois. De cd kostte 9,95 euro en dat vond ik een prima prijsje. Al snel bleek dat het om een foutje ging: voor alle andere Lisa-cd's moest je 19,95 betalen. Ik deed tijdens het afrekenen alsof mijn neus bloedde en gelukkig vatte de verkoper het sportief op: toen 'Smoke' afgelopen weekend werd gelanceerd, kon je het album kennelijk met korting op de kop tikken en alleen het exemplaar dat ik had opgediept was nog voorzien van de aanbiedingsprijs. Zo zie je maar weer: voor een tientje wil ik best eens een impuls-cd'tje aanschaffen – en ik ben vast niet de enige.

Maar goed, dat Lisa kan zingen (en hoe!), heeft ze overtuigend bewezen in X Factor en onbewust vermoedde ik dat haar debuut bijkans uit elkaar zou knallen van vocale acrobatiek. In plaats daarvan bevat 'Smoke' elf tracks (inclusief een enigszins uit de toon vallende akoestische versie van 'Hallelujah'), die je losjes zou kunnen scharen onder de noemer 'poppy soul', een beetje à la Joss Stone en Adele en zelfs met af en toe een verre Total Touch-echo. Bijzonder radiovriendelijke nummers waar niemand zich een buil aan kan vallen. Vakkundig geproduceerd en uitstekend gezongen, maar helaas bij vlagen ook nogal onopvallend voortkabbelend. Slechts bij het prachtige, smaakvol gearrangeerde titelnummer en het opzwepende 'Owe It All To You' veerde ik enthousiast op – allemachtig, wat heeft Lisa toch een fijne stem!

Datzelfde euvel kent 'I Dreamed a Dream', het debuut van de Schotse Susan Boyle, die wereldberoemd werd dankzij haar deelname aan Britain’s Got Talent. Dat ze prachtig kan zingen, behoeft geen betoog. Op haar debuut vind je een mengelmoesje van bekende popliedjes ('Daydream Believer', 'Cry Me A River'), religieuze evergreens ('How Great Thou Art', 'Silent Night') en tijdloze klassiekers (het titelnummer, 'Amazing Grace'). Keurig en smaakvol ('I Dreamed a Dream' is bijvoorbeeld ingetogen gearrangeerd, terwijl haar lome versie van het Stones-nummer 'Wild Horses' opvallend is te noemen), maar bovenal erg veilig. Susan Boyle is niet zozeer een succesvolle zangeres als wel een 'feel good'-YouTube-fenomeen, goed voor absolute verkooprecords in Engeland (410.000 stuks in amper één week) en Amerika (één miljoen cd's in de voorverkoop).  

Of, anders gesteld: met  'I Dreamed a Dream' trekt Susan Boyle een lange neus naar iedereen die niet in haar geloofde. En daarvoor heb je niet per se een subliem album nodig.

arnold Woensdag 02 December 2009 at 12:26 am | | review | Geen reacties
Gebruikte Tags:

DeWolff

Ik zat al een tijdje te broeden op een geschikte openingszin, maar eigenlijk was mijn eerste ingeving de beste: allemachtig, wat is ‘Strange Fruits and Undiscovered Plants’ een vet album! Het jonge trio uit het Limburgse Geleen levert een ouderwets lekker debuut af, en dat ‘ouderwets’ mag je letterlijk nemen.

Drummer Luka van de Poel, zijn broer en zanger/gitarist Pablo en toetsenist/bassist Robin Piso mogen dan ‘slechts’ respectievelijk 15, 18 en 19 jaar oud zijn, ‘Strange Fruits and Undiscovered Plants’ klinkt alsof het al sinds eind jaren zestig bij iemand op zolder heeft gelegen. Oftewel: een aangename mix tussen Deep Purple, Cream, The Doors, Led Zeppelin, Black Sabbath en een mespuntje Pink Floyd om alles op smaak te brengen (voor wie liever in genres denkt: hardrock, progressieve rock en een scheutje psychedelica) . Toen ik probeerde om vriendin Eva te enthousiasmeren, antwoordde ze: ''Wat is hier nu leuk aan? Het klinkt gewoon oud!''

En hoewel ze dit natuurlijk niet bedoelt als een compliment, is het wel als zodanig op te vatten; DeWolff maakt heerlijke retrorock, met uitstekend gitaarwerk, energieke drums en een brullend Hammond-orgel in de beste Jon Lord-traditie (het intro van 'Don't You Go Up The Sky' is magistraal!) en enkele geinige accentjes (zoals bijvoorbeeld de saxofoonsolo op 'Red Sparks Of The Morning Dusk'). Hoogtepunten zijn (niet geheel toevallig) de lange nummers 'Birth of the Ninth Sun' (met in de tweede helft een heuse psychedelische uitbarsting waar Jim Morrison niet voor hoeft te schamen) en 'Silver Lovemachine', dat klinkt als een mix tussen Hawkwind en Deep Purple. Als ik al iets te zeuren heb, is het dat de songteksten misschien iets te weinig om het lijf hebben. Maar ach, 'Strange Fruits And Undiscovered Plants' is tijdloos lekker! Met stip op de eerste plaats in mijn lijst van leukste platen van 2009! Far out, man – zoals ze dat in de jaren zestig zeiden...

Dat belooft wat voor de toekomst – hoor ik daar een concept-dubbelaar aankomen? En dan te bedenken dat ze alle drie nog op school zitten: Pablo volgt het Conservatorium in Amsterdam, Robin studeert biomedische technologie in Eindhoven en Luka zit in 4 Atheneum. Op hun MySpace vind je een handvol nummers en het laatste nieuws lees je op DeWolff-site.

En wie zogenaamd hip wil doen en zijn neus ophaalt voor dergelijke 'ouwe rommel': ga dat eens lekker ergens anders doen?

arnold Dinsdag 01 December 2009 at 01:06 am | | review | Zeven reacties
Gebruikte Tags: , ,

The Movements

Wij hebben Wubbo Ockels, de Zweden hebben Arne Christer Fuglesang, die op 10 december 2006 geschiedenis schreef door als eerste Zweed een ruimtewandeling te maken. Eindelijk! Want het zag er jarenlang naar uit dat het er nooit van zou komen. Al vanaf 1992 stond Fuglesang in de startblokken. Hij werd opgeleid door de European Space Agency, was in Rusland reservebemanningslid voor de Russische Euromir 95-missie en werd eind jaren negentig ingelijfd door de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA. Door uiteenlopende redenen bleef Fuglesang echter aan de grond en kreeg hij de bijnaam 'de astronaut die nooit de ruimte ingaat'. Een bijnaam die hij 14 jaar later eindelijk achter zich kon laten.

Het leven van deze Zweedse held staat centraal op het derde album 'For Sardines Space is No Problem' van de spacerockers van The Movements. Het begint allemaal vrij rustig met 'A Birth Under the Northern Sky', dat wordt gedomineerd door plechtige orgelklanken, waarna zo tegen het einde kirrende babygeluiden opduiken – Fuglesang is geboren! Op 'Mother Someday I'm Going To Be An astronaut' wordt het gaspedaal flink ingedrukt, inclusief energiek gedrum, synthesizereffecten, exotische instrumenten en een scheurende gitaar. 'In the Footsteps of Gagarin' (een verwijzing naar Jouri Gagarin, de eerste mens in de ruimte) neigt naar Pink Floyd-achtige geluidstapijten, terwijl 'Trapped on Earth' rustig begint, maar zich halverwege ontpopt tot een kosmische jamsessie van ongekende proporties. En dan zijn we nog maar halverwege. 'Go Now My Friend (Out into Space') is een redelijk rustige, chant-achtige track, en met 'That’s the Wrong Bolt' zijn we beland in een baan rond de aarde: het nummer bevat NASA-dialoog over de ruimtewandelingen van Arne Christer Fuglesang. Het album sluit in stijl af met de ruim negen minuten durende epische instrumentale krautrocker 'Ministers of Space' en het alle kanten op slingerende 'The Grasp of the King’s Hand is Not Enough'.

'For Sardines Space is No Problem', verschenen op het Oostenrijkse Sulatron-label, is een origineel conceptalbum en 'gefundenes Krautrock Fressen' voor wie, net zoals ik, nog enigszins in de jaren zeventig is blijven hangen... Op hun MySpace-account vind je een dwarsdoorsnede van het oeuvre van The Movements.

arnold Vrijdag 27 November 2009 at 12:22 am | | review | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Synth.nl - OceanoGraphy

Op zijn vorig jaar verschenen tweede album 'AtmoSphere' verkeerde Michel van Osenbruggen (beter bekend als Synth.nl) in hoger sferen - en dat mag je letterlijk nemen: de cd neemt je mee op een fascinerende reis door de verschillende atmosferische lagen. Met zijn nieuwe album gaat Van Osenbruggen de diepte in. 'OceanoGraphy' is een conceptalbum over de diverse oceanen en de wezens die zich in de diepten ophouden. Net zoals zijn voorganger bevat 'OceanoGraphy' vriendelijke, 'open' elektronische muziek, waar niemand zich een buil aan kan vallen. Voor de verandering eens een keer geen ellenlange excursies in een parallel kosmisch universum, maar nummers die gemiddeld zes minuten duren en op smaak worden gebracht met subtiel geïntegreerde natuurgeluiden en samples (walvissen in bijvoorbeeld 'Megaptera' of geluiden van Michels duikboottrip in het titelnummer), relaxed voortkabbelende beats, sfeervolle ambient en af en toe een synthsolo.

In vergelijking met 'AtmoSphere' en vooral Synth.nl's debuut 'Aerodynamics' (2007) is het tempo op 'OceanoGraphy' wat rustiger en liggen de Jean-Michael Jarre-invloeden er minder dik bovenop (eigenlijk zijn alleen nog op 'Carcharodon' en 'Pacifico' overduidelijke Jarre-echo's te horen). Michel van Osenbruggen schurkt tegen de uitwaaierende, licht melancholische klanktapijten van Vangelis en Vlaming Frank Van Bogaert aan, maar klinkt bovenal steeds meer als... Synth.nl. En aangezien al die moderne elektronische muziek nogal op elkaar lijkt, is dat een prestatie van formaat.

Kortom, mijn toch wel enigszins hooggespannen verwachtingen, worden met 'OceanoGraphy' moeiteloos ingelost, hoewel Michel de originaliteitsprijs nooit zal winnen. Voeg daarbij de uitstekende geluidskwaliteit en mastering van Groove.nl-labelbaas Ron Boots en het is duidelijk dat Synth.nl klaar is voor een wereldwijde doorbraak - voor zover je daar bij elektronische muziek tenminste over kunt spreken. Nieuwsgierig geworden? Op Michels site en zijn MySpace-pagina kun je diverse tracks beluisteren. Overigens gaat een gedeelte van de opbrengst van het album naar het Wereld Natuur Fonds.

Tot slot: in mei 2010 moet het vierde Synth.nl-album verschijnen, dat compleet gevuld is met lauwwarme synthesizercovers van uitgekauwde klassieke deuntjes als Pachelbells 'Canon in D' en Vivaldi's 'Primavera (Lente)'. Niet zo'n heel goed idee, als je het mij vraagt...

Admin Donderdag 19 November 2009 at 12:23 am | | review | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Air - Love 2

Het lijkt me een ongemakkelijke spagaat: aan de ene kant wil je je als artiest (althans, zo lijkt het me tenminste) vernieuwen en grenzen verleggen, aan de andere kant is het zaak om niet te vervallen in ‘experimenteren om het experimenteren’ of halfslachtige pogingen om hip over te komen. Sommige muzikanten doen al jaren hetzelfde en dat is wel zo handig: je weet wat je kunt verwachten. Anderen slaan voortdurend onontgonnen wegen in en zorgen ervoor dat elk album een verrassing is. Het Franse duo Air valt een beetje tussen wal en schip.

In 1998 debuteerden ze met het briljante ‘Moon Safari’, dat Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel sindsdien niet meer overtroffen hebben. Het lijkt wel alsof de twee Fransen na uitstapjes met ‘The Virgin Suicides’ (2000), ‘10.000 Hz Legend’ (2001), ‘Talkie Walkie’ (2004) en het in 2007 verschenen ‘Pocket Symphony’ eindelijk weer thuis zijn gekomen. ‘Love 2’ sluit namelijk naadloos aan op ‘Moon Safari’: ladingen analoge synths en een softfocus-sfeertje vol ontluikende seksualiteit. Af en toe gaat het tempo omhoog ('Bee A Bee', 'Eat My Beat') en duikt er een pompend gitaartje op, maar over het algemeen is de stemming totaal ontspannen (met zelfs een heus popliedje in de vorm van 'Sing Sang Sung').

Het is alsof er opeens een zitkuil in de woonkamer is verschenen, iemand lichtgevende sterretjes op het plafond heeft geplakt, de hippe designlamp opeens is vervangen door een ouderwets gezellige lava-variant en hee, kijk nou! Silvia Kristel schuift verleidelijk glimlachend aan – tjonge, als het nu niet gezellig wordt... En als Dunckel voor het volgende album niet zelf achter de microfoon kruipt om halfslachtig te fluisterzingen, maar enkele getalenteerde Franse zangeressen opscharrelt, kan het feest echt helemaal losbarsten.

Overigens: op zaterdag 6 februari is Air live te bewonderen in de Amsterdamse Paradiso. De voorverkoop gaat morgen (zaterdag 31 oktober) van start.

arnold Vrijdag 30 Oktober 2009 at 12:24 pm | | review | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Relaxen met Dikke Dennis

Zo hèhè. Is me dat onthaasten of niet?! Ik was afgelopen anderhalve week vrij en had wilde plannen: alle tijd om te loggen, cd's te recenseren, te twitteren en wat dies meer zij. In theorie dan, want in de praktijk kwam hier niet zo veel van terecht en heb ik eigenlijk vrij weinig zinvols uitgevoerd - heerlijk! Zo heb ik eindelijk eens Mark Ververs 'Ik heb nergens spijt van' gelezen, het vuistdikke boekwerk over het leven van Dennis Overweg. Beter bekend als Dikke Dennis, de kleurrijke Amsterdamse ex-taxichauffeur, ex-skinhead, piercer, tatoeëerder (zie Tattooshop 666) en notoir cocaïnegebruiker.

Ik kende hem natuurlijk als boegbeeld en vaste 'stadionspeaker' van rockband Peter Pan Speedrock. Beroemd en berucht was het moment waarop Dennis het podium beklom tijdens een Peter Pan Speedrock-concert om 'Schoppenaas' te brullen, zijn weergaloze versie van Motörheads 'Ace of Spades' – om halverwege het nummer vaak al zijn kleren uit te trekken, naakt over het podium te rollen, zijn microfoon wegkoppend, om tot slot enthousiast het publiek in te springen (hier een mp3'tje). Voor de argeloze zapper is hij wellicht beter bekend van de Telfort- en Hans Anders-reclamespotjes, zijn optredens in de Nachtsuite en de talloze programma's waarvoor hij wordt gestrikt.

Nu voert het misschien wat ver om mijn leven als saai te bestempelen, maar tijdens het lezen van de lijvige biografie (of beter gezegd: een gedetailleerde beschrijving van bijna één jaar uit het leven van Dikke Dennis), bekruipt me wel het gevoel dat ik maar weinig meemaak. Het grappige is dat Mark Verver (1969) geen seconde probeert om objectief te blijven en eigenlijk zelf gewoon meespeelt. Verver gaat met Dennis mee naar concerten en festivals, een begrafenis, schoolreünie en hangt rond in de tattooshop van Dikke Dennis in Amsterdam, alwaar hij met iedereen een gesprek aanknoopt, variërend van klanten en dealers, tot ex-vriendinnen en gemeentelijke inspecteurs. Het duurt even, maar op een gegeven moment verandert Mark Verver van 'de schrijver van dat boek' tot een goede vriend, die volledig in vertrouwen wordt genomen.

Lees meer »

arnold Donderdag 29 Oktober 2009 at 12:19 am | | review | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,