Tri Atma

Geen genre-aanduiding is zo nietszeggend als 'wereldmuziek'. Onder deze noemer vind je werkelijk van alles, variërend van Bulgaarse vrouwenkoren en bejaarde mondharpisten uit China tot gorgelende Russische keelzangers en kunstfluiters uit Senegal. Het is tevens een nogal denigrerende term want in feite wordt er mee bedoeld 'alle niet-Westerse muziek'. Laat een Chinese platenhandelaar muziek van Frans Bauer horen, en hij zal naar de bak met wereldmuziek wijzen... Maar goed, tot zover mijn gemijmer over wereldmuziek en al dat gehype.

Aanleiding voor deze bespiegelingen vormde het album 'Sehnsucht und Einklang' (1982) van Tri Atma, dat zich begeeft op het kruispunt van new age, krautrock en traditionele Indiaase muziek. De groep werd medio jaren zeventig opgericht door de Indische tablaspeler Asim Saha en de Duitse gitarist Jens Fischer. Aanvankelijk stortte het duo zich op een mengeling van Indiase traditionals en improviserende jazzrock. Best geinig, maar nogal ehh... wazig. In 1982 kwamen Saha en Fischer in contact met producer Gyan Nishaba (oftewel de Duitser Klaus Netzle), die een voorliefde had voor de muziek van Cluster en Deuter en in zijn studio tal van synthesizers had staan. Het resultaat van deze samenwerking was het debuutalbum 'Sehnsucht und Einklang' (ook wel bekend als 'Yearning & Harmony'), een fijn album waarop Indiase tablaritmes samensmelten met westerse ritmes en synthetische klanken. Het trio laveert tussen relatief behoudende tracks ('Natürliche Liebe'), elektronisch getinte new age à la vroege Deuter ('Mikrokosmos'), Indiase pop ('Ruby Roy') en nummers waar Andreas Vollenweider zich niet voor hoeft te schamen ('O Moena').

Op latere albums vervolmaakte Tri Atma hun sound, waarna de wegen van Saha, Fischer en Netzle zich begin jaren negentig scheidden. 'Sehnsucht und Einklang' klinkt 25 jaar na dato nog steeds erg aangenaam en plezierig, hoewel nergens muzikale akkers worden omgeploegd zoals bijvoorbeeld Popol Vuh, Bröselmaschine en Brainticket dat wél deden. Luister zelf (96 MB, 320 kbps, inclusief covers – het gaat om een prima vinyl-rip, in de rustiger passages wil het enigszins zacht knetteren).

peter Maandag 22 Oktober 2007 at 11:51 pm | | new-age

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.