Man Parrish

Nadat met name Kraftwerk, Yellow Magic Orchestra en Giorgio Moroder in de jaren zeventig de basis hadden gelegd voor een heel nieuw genre (gedomineerd door mechanische ritmes, samples en vocoders), gingen begin jaren tachtig jonge Amerikaanse producers en dj's aan de haal met deze 'Europese sound'. Afrika Bambaataa mengde in 'Planet Rock' Kraftwerk-samples met de eerste hiphopbeats (en legde hiermee de kiem van de 'electro funk'), terwijl Patrick Cowley bijna eigenhandig de disco naar een hoger niveau tilde. En hoewel Man Parrish wellicht niet zo bekend is als de eerder genoemde musici, speelt hij net zo'n belangrijke rol in de ontwikkeling van dance en elektronische muziek. De flamboyante, homoseksuele

Manuel Joseph Parrish (1958) was een groot fan van Kraftwerk, Klaus Nomi en Brian Eno en met zijn muziek sloeg hij een brug tussen zijn voorliefde voor disco en elektronische experimenten uit Europa en de opkomende hiphopcultuur. Legendarische singles als 'Hip-Hop Be Bop (Don't Stop)' en 'Boogie Down Bronx' bevatten alle elementen van latere genres als electro, techno en freestyle en dienden als inspiratiebron voor uiteenlopende muzikanten als Run D.M.C. en Autechre. In 1982 verscheen zijn briljante debuutalbum, dat Parrish eigenlijk nooit meer zou overtreffen. Na een heftige burn-out te hebben overleefd, produceerde en remixte hij voor onder andere Michael Jackson, Boy George en Gloria Gaynor, werkte tussen alle bedrijven door als road manager voor de Village People en bracht sporadisch een nieuwe cd uit.

Zijn debuut was in 1982 al een groot succes en heeft anno 2007 nog helemaal niets aan kracht ingeboet: vette beats, dikke vocoders, pompende baslijntjes van een nog piepjonge Roland TB-303 en bijzonder fris klinkende nummers die zowel naar de toekomst als het verleden knipogen. Je gaat bijna vanzelf op je rug liggen en breakdancen... En hoewel 'Together Again' klinkt als een cheesy tune van een of andere slechte comedy, zijn de overige nummers ronduit geniaal en briljant. 'Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)', 'Man Made', 'Six Simple Synthesizers' (met medewerking van Klaus Nomi!), 'Techno Trax', 'Heatstroke' - stuk voor stuk klassiekers. Enige nadeel is dat de 35 minuten van de lp zo om zijn. Luister naar een voortreffelijke vinyl-rip (en dus niét naar de 'opgefriste' versie die tien jaar geleden op cd is verschenen - 96 MB, in ogg vorbis-formaar helaas, 500 kbps dat dan weer wel).

peter Dinsdag 18 December 2007 at 11:54 pm | | 80s

vier reacties

Jammer dat je Raoul A Rodriguez vergeet te noemen die dit album mede produceerde en wiens invloed zeker niet negeerd mag worden. Kun je er geen genoeg van krijgen dan kun je altijd opzoek gaan naar de disconet remixen van Heatstroke en hip hop bebop.
Klaus Nomi zingt trouwens mee op six simple synthesizers.

Arjan, - 19-12-’07 11:12

Naja, ik was ‘m niet vergeten, maar heb hem uit het oogpunt van compactheid even naar de zijlijn gedirigeerd… Net zoals het feit dat Heatstroke aanvankelijk furore maakte door prominent in diverse pornofilms gebruikt te worden ;-) En Nomi zingt dus daadwerkelijk mee op Zes Simpele Synthesizers? Koel!

Araglin, - 19-12-’07 11:17

Raoul naar de zijlijn dirigeren, dat is laster ;) anyway zie: http://www.discogs.com/release/847794

Arjan, - 19-12-’07 12:03

Ik ben (als niet-echt-kenner) die vinylrip eens gaan downloaden. Leuk album, maar bij het ronduit briljante ‘Hip hop, be bop (Don’t stop)’ halen de andere tracks het niet. Jammer.

Dat het ten tijde van de release trendsettend is geweest kan ik me trouwens wel voorstellen.

Female81, (E-mail ) (URL) - 30-12-’07 00:05
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.