Anthony Phillips

Gitarist Anthony 'Ant' Phillips (1951) had net zo'n grote ster kunnen zijn als Peter Gabriel, Tony Banks, Michael Rutherford of Phil Collins, ware het niet dat hij net voor het uitkomen van het tweede Genesis-album 'Tresspass' (1970) uit de groep stapte. Phillips had namelijk last van ontzettende podiumangst en de door zijn dokter aangeraden remedie was rigoureus: stoppen met optreden. Een beetje sneu, want met hun derde album 'Nursery Cryme' (1971, inclusief de door Anthony geschreven nummers 'The Musical Box' en 'The Fountain Of Salmacis') brak Genesis op grote schaal door.

Na zijn vertrek werkte Phillips in alle luwte aan zijn solocarrière. Hij studeerde klassieke gitaar en dook sporadisch de studio in met onder andere zijn Genesis-maatjes Mike Rutherford en Phil Collins. In 1977 verscheen zijn eerste solo-album 'The Geese and the Ghost', dat voornamelijk breed uitgesponnen folk-achtige progressieve rock bevatte. De lp verkocht voor geen meter. Niet geheel verwonderlijk als je bedenkt dat punk in die periode aan een razendsnelle opmars bezig was en weinig ruimte overliet voor subtiliteit. In de jaren die volgden bracht Phillips regelmatig nieuwe albums uit, die weliswaar niet bij bosjes over de toonbank gingen, maar hem wel een trouwe fanbasis opleverden.

De reden voor deze entry (want zo goed ben ik nu ook weer niet bekend met Phillips' oeuvre) is zijn vierde solo-album '1984' (uit 1981). Anthony Phillips is namelijk niet alleen een begenadigd gitarist, maar kan ook behoorlijk uit de voeten op de synthesizer en dan met name de Mellotron. Voor '1984' liet hij zich (je raadt het misschien al) inspireren door de gelijknamige roman van George Orwell, die een nogal somber toekomstbeeld schetst. Het is dat het album zo heet, want op basis van de vier instrumentale nummers zou ik hier nooit achter zijn gekomen (hoewel een vocoderkoortje subtiele hints geeft). Centraal staan de twee lange tracks '1984 - part 1' en '1984 - part 2', met veel tempowisselingen, solo's en drumcomputers. Het album doet wel wat denken aan de muziek waar het Private Music-label van Peter Baumann in de tweede helft van de jaren tachtig furore mee maakte en aan Mike Oldfield ten tijde van 'Crisis' en 'Five Miles Out'.

Fans hebben gemengde gevoelens over '1984', maar voor liefhebbers van elektronische muziek is dit buitenbeentje 'gefundenes Fressen'. Luister zelf (320 kbps, 83 MB). Overigens bracht Rick Wakeman grappig genoeg eveneens in 1981 een album uit met Orwelliaanse klanken, ook met de titel '1984'. Heeft iemand toevallig (een rip van) deze lp slingeren?

peter Zaterdag 22 December 2007 at 11:52 pm | | progrock

vier reacties

De rip van de lp van Rick Wakeman komt eraan.

Leuk dat je over Anthony een entry gemaakt hebt. Hij heeft op talloze albums meegespeeld als bescheiden musicus of producer.

Zoals het fameuze album: “Smallcreeps day” van Mike Rutherford met Anthony op keyboards.
Op dit album staat de eindtune van de LP show van Wim van Putten.

Ook op het beetje verguisde album van Camel “The Single Factor” laat Anthony zich van verschillende kanten horen.

Peter Dekker, (E-mail ) - 23-12-’07 23:50

Ha die Peter! Bedankt voor de aanvullende informatie, ik ben nog enigszins een Anthony-newbie…

Araglin, - 24-12-’07 01:17

De link naar Rick Wakeman – 1984 is:

http://rapidshare.com/files/79073224/Ric..

Veel luisterplezier

———————————————————————————————————————————————

Peter, (E-mail ) - 26-12-’07 01:40

@Peter: merci! :-)

Araglin, - 27-12-’07 23:16
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.