Black Ice

Een nieuwe cd van AC/DC moet je niet zomaar 'even' opzetten. Dus niet snel na het eten of tijdens het schoenen poetsen - nee, de omstandigheden moeten perfect zijn. Vorige week kocht ik 'Black Ice', de langverwachte opvolger van 'Stiff Upper Lip' uit 2000, en ik besloot om mezelf enigszins in bedwang houden en het juiste moment af te wachten. Ik doodde de tijd door alvast mijn luchtgitaar uit zijn koffer te halen en eens flink af te stoffen. Toen na twee dagen vriendin Eva een avondje op stap was, was dat mooi meegenomen, maar belangrijker nog: mijn benedenburen waren ook de hort op. Ik schoof de tafel aan de kant, zette mijn luchtversterker aan, draaide de volumeknop in de rode zone en schoof vervolgens 'Black Ice' in de cd-speler.

Albumopener en eerste single 'Rock N Roll Train' knalde uit de speakers en mijn aanvankelijke lichte twijfel (kunnen ze het nog wel, die vijf lichtelijk bejaarde rockers?) verdween als sneeuw voor de zon: een lekker riffje van Angus Young, invallende drums en de schuurpapieren stem van Brian Johnson, die beter raspt dan ooit. Alsof je thuiskomt en in een paar vertrouwde warme pantoffels schiet. Of, iets toepasselijker, alsof je in een hoek van je kledingkast een oud, bleekgewassen metalshirt aantreft, dat nog wonderwel blijkt te passen. De songtitels zeggen al genoeg: 'War Machine', 'Decibel', 'She Likes Rock N Roll', 'Rocking All The Way' – voor diepzinnigheid hoef je bij AC/DC niet aan te kloppen. En waarom zou je ook?

In diverse, enigszins zeurpruimerige, recensies las ik dat AC/DC al jaren dezelfde plaat maakt, zichzelf niet vernieuwt, dat Bon Scott toch een betere zanger was en meer van die blablabla. Dit mag dan wel misschien wel zo zijn, maar na 35 jaar AC/DC zijn dergelijke opmerkingen al bij voorbaat kansloos. 'Black Ice' is in vergelijking met zijn voorgangers zelfs redelijk melodieus te noemen ('Anything Goes' bijvoorbeeld). Klein minpuntje is dat cd met 55 minuten wat aan de lange kant is; mijn aandacht verflauwde licht na een tiental tracks. Maar ach, wat maakt het ook allemaal uit: AC/DC is terug met een vette moederneukende pot rock 'n roll!

Ik kocht mijn exemplaar overigens bij The Free Record Shop, niet omdat dat nu zo'n fijne winkelketen is, maar omdat je er dan gratis de lijvige biografie 'AC/DC – maximum rock & roll' bijkrijgt.

peter Donderdag 30 Oktober 2008 at 12:10 am | | review

Eén reactie

Tsja, wanneer je iets nieuws verwacht had, kom je w??r bedrogen uit. En ik laat me graag bedriegen.

möök, (URL) - 02-11-’08 20:21
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.