Groundhog Day

Mijn collega's zijn behoorlijk grote filmfreaks en tijdens de lunch ontspon er zich een discussie over een films die je meerdere malen (misschien iets te vaak) hebt gezien. Het is ergens wel grappig dat ik met moeite mijn sofi-nummer kan onthouden, terwijl ik in een oogwenk een dergelijk lijstje weet te fabriceren: 'Way of the Dragon' (1972) met Bruce Lee en Chuck Norris (puur jeugdsentiment - mijn vader en ik vonden deze film eigenaardig genoeg bijzonder hilarisch), 'House of 1000 Corpses' (2003), het heerlijk nihilistische regiedebuut van Rob Zombie, en 'Labyrinth' (1986) van Jim Henson, een van de weinige films uit mijn jeugd die wat mij betreft de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.

Ik geef toe, een eigenaardige top drie. Een paar uur later schoot me nog een film te binnen die ik wel erg vaak heb gezien: 'Groundhog Day' (1993) met Bill Murray en Andie MacDowell. En eigenlijk steeds per ongeluk: als 'ie wordt uitgezonden op tv (en dat gebeurt nog altijd zeer regelmatig) blijf ik steevast hangen, vooral dankzij een fijn schmierende Bill Murray als een nukkige weerman op zijn retour. Hij wordt naar het gehucht Punxsutawney gestuurd, waar hij een reportage moet maken over het jaarlijkse 'Groundhog Day', waarbij een bosmarmot het einde van de winter aankondigt. Na zich mopperend door de dag te hebben geslagen, noodzaakt een zware sneeuwstorm hem om in het dorpje te overnachten. De volgende dag blijkt het echter wéér Groundhog Day te zijn en moet hij tot zijn grote ontzetting nogmaals dezelfde reportage maken – en de dag erna nog een keer, en nog een keer, en nog een keer – waarbij hij steeds wordt gewekt met Sonny & Chers 'I Got You Babe' uit zijn wekkerradio...

Oké, het is geen briljante film, en bovendien is het einde nogal zoet, maar het gegeven is leuk uitgewerkt. En pas als je 'Groundhog Day' meerdere keren ziet, merk je hoe subtiel de muziek van George Fenton (1950) zijn werk doet. Deze Engelse componist is bekend geworden dankzij zijn scores voor de BBC-documentaires 'The Blue Planet' en 'Planet Earth', maar maakt regelmatig een uitstapje naar Hollywood. Zo voorzag hij onder meer 'The Fisher King', 'Cry Freedom' en 'Gandhi' van muziek. Voor wie net als ik 'Groundhog Day' iets te vaak heeft gezien, is de soundtrack (192 kbps, 64 MB) een feest der herkenning.

peter Dinsdag 17 Maart 2009 at 12:31 am | | film

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.