Lisa & Susan

Op de meeste (middel)grote NS-stations is wel een Free Record Shop te vinden en als mijn trein weer eens vertraging heeft, dood ik vaak de tijd door een beetje lukraak door de cd's te snuffelen. En zo stuitte ik maandagavond op 'Smoke', het debuutalbum van X Factor-winnares Lisa Hordijk, die nu door het leven gaat als Lisa Lois. De cd kostte 9,95 euro en dat vond ik een prima prijsje. Al snel bleek dat het om een foutje ging: voor alle andere Lisa-cd's moest je 19,95 betalen. Ik deed tijdens het afrekenen alsof mijn neus bloedde en gelukkig vatte de verkoper het sportief op: toen 'Smoke' afgelopen weekend werd gelanceerd, kon je het album kennelijk met korting op de kop tikken en alleen het exemplaar dat ik had opgediept was nog voorzien van de aanbiedingsprijs. Zo zie je maar weer: voor een tientje wil ik best eens een impuls-cd'tje aanschaffen – en ik ben vast niet de enige.

Maar goed, dat Lisa kan zingen (en hoe!), heeft ze overtuigend bewezen in X Factor en onbewust vermoedde ik dat haar debuut bijkans uit elkaar zou knallen van vocale acrobatiek. In plaats daarvan bevat 'Smoke' elf tracks (inclusief een enigszins uit de toon vallende akoestische versie van 'Hallelujah'), die je losjes zou kunnen scharen onder de noemer 'poppy soul', een beetje à la Joss Stone en Adele en zelfs met af en toe een verre Total Touch-echo. Bijzonder radiovriendelijke nummers waar niemand zich een buil aan kan vallen. Vakkundig geproduceerd en uitstekend gezongen, maar helaas bij vlagen ook nogal onopvallend voortkabbelend. Slechts bij het prachtige, smaakvol gearrangeerde titelnummer en het opzwepende 'Owe It All To You' veerde ik enthousiast op – allemachtig, wat heeft Lisa toch een fijne stem!

Datzelfde euvel kent 'I Dreamed a Dream', het debuut van de Schotse Susan Boyle, die wereldberoemd werd dankzij haar deelname aan Britain’s Got Talent. Dat ze prachtig kan zingen, behoeft geen betoog. Op haar debuut vind je een mengelmoesje van bekende popliedjes ('Daydream Believer', 'Cry Me A River'), religieuze evergreens ('How Great Thou Art', 'Silent Night') en tijdloze klassiekers (het titelnummer, 'Amazing Grace'). Keurig en smaakvol ('I Dreamed a Dream' is bijvoorbeeld ingetogen gearrangeerd, terwijl haar lome versie van het Stones-nummer 'Wild Horses' opvallend is te noemen), maar bovenal erg veilig. Susan Boyle is niet zozeer een succesvolle zangeres als wel een 'feel good'-YouTube-fenomeen, goed voor absolute verkooprecords in Engeland (410.000 stuks in amper één week) en Amerika (één miljoen cd's in de voorverkoop).  

Of, anders gesteld: met  'I Dreamed a Dream' trekt Susan Boyle een lange neus naar iedereen die niet in haar geloofde. En daarvoor heb je niet per se een subliem album nodig.

arnold Woensdag 02 December 2009 at 12:26 am | | review
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.