Muziek als reclame

De cd was al afgeschreven en nu is ook de (betaalde) muziekdienst aan de beurt. Althans, dat beweert Bob Pitmann, de Amerikaanse zakenman die in de jaren tachtig onder meer muziekzender MTV oprichtte. Pitmann: ''Artiesten moeten hun muziek gebruiken om een merk te bouwen, zodat geld kan worden verdiend aan concerten en merchandising. Misschien moeten ze een sponsor vinden, die hun laatste album voor een miljoen dollar koopt en het wegschenkt.''

Pitmann: ''Echte fans zullen zich verontwaardigd tonen omdat hun idolen geen geld meer zullen verdienen aan de verkoop van hun liedjes. Maar zo gaat het vandaag al in onder meer China, waar het businessmodel van de toekomst reeds actief is. 99% van alle gedownloade muziek in het land is illegaal; 85% van de cd's - ook in de winkels- zijn piraatexemplaren. Chinese artiesten, zelfs de mateloos populaire groep Yu Quan, hebben begrepen dat ze geen geld zullen verdienen door plaatjes te verkopen, maar dat de inkomsten zullen voortvloeien uit sponsordeals, reclameboodschappen en vooral concerten. Platenmaatschappijen? Auteursrechten? Laat me niet lachen. Niet in China.''

De oplossing? Het zogeheten 360 graden-model, dat op mijn log al diverse keren eerder de revue passeerde. Een artiest tekent geen contract voor een of meerdere albums bij een label, maar een totaalcontract. Een concertpromotor als Live Nation houdt zich niet alleen bezig met het uitbrengen van de muziek van de gecontracteerde artiesten, maar ook met de merchandise, de tournees, promotie, het sluiten van deals met game-ontwikkelaars en noem het maar op. En dat legt Live Nation geen windeieren: vorig jaar bedroeg de omzet 4,2 miljard dollar, 12,6% meer dan een jaar eerder.  Volgens Pitmann zal een dergelijk model binnen nu en de komende tien jaar gemeengoed worden. Artiesten geven hun muziek gratis weg, als lokkertje voor hun optredens of juist om potentiële adverteerders werven. Muziekwinkels, al dan niet in digitale vorm, zullen volgens Pittman niet meer bestaan.

Mja, dit kan allemaal wel zo zijn, maar altijd als ik dergelijke verhalen hoor, krijg ik de indruk dat de desbetreffende visionair vooral kijkt naar grote en gevestigde namen. Natuurlijk, ik geloof best dat artiesten veel geld kunnen verdienen aan optredens, maar wat als je net begint en nog naam moet maken en nog lang niet in staat bent om volle zalen te trekken? Of als je je bezighoudt met niet al te populaire genres of muziek die zich maar lastig live ten gehore laat brengen? Of als je weigert een dergelijk (wurg?)contract te ondertekenen? Daar hoor je dan weer niemand over. (Bron)

Admin Maandag 15 Februari 2010 at 12:14 am | | overpeinzing
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.