Violet en de dood

Rockmuzikanten praten graag over spirituele ervaringen. Blowen op het strand van Marokko, lsd slikken op de Hoge Veluwe of peyote knagen in Mexico. Paarse wolken, witte zonnen, de maan is een wolf, een knuffelspin eet custardpie.

Rockers schrijven niet graag liedjes over bevallingen. En dat is vreemd. Als je het hebt over ‘rollercoasters’ die van ‘good’ naar ‘bad’ heen en weer terug slingeren en waar je hopelijk niet ‘in’ blijft, dan mag de geboorte van een kind niet ontbreken. Een geheim verbond, geschreeuw, gekrijs, een donker achterkamertje, handdoeken en vuilniszakken om de sporen uit te wissen en dan breekt de zon door, een nieuw leven.

Of de zon breekt nooit meer door. Dat gebeurt ook. Als bevallen niet iets natuurlijks was, zou het verboden worden. Er is weinig verschil in het wereldbeeld van een rocker die veertig jaar lsd geslikt heeft en een vroedvrouw. Die zijn allebei zo spiritueel als de Dalai Lama in vrije val.

Maar bevallingsblues hoor je niet vaak. (‘She’s having a baby, I want to cry.’) Misschien wel uit angst. Er hoeft maar één vroedvrouw op het idee te komen om ‘het-hoofdje-staat’-metal te gaan produceren, en al die ongeschoren bossen ui kunnen wel inpakken. Je kunt zestig Marshall-versterkers op elkaar zetten en je gitaar in de fik steken, maar de grunt van een vrouw met persweeën zal altijd meer indruk maken.

Net zomin als de bevalling wordt het hebben van kinderen vaak bezongen. Als mensen het hebben over babyblues, dan gaat het niet over muziek. In de mythologische wereld van Oor’s Popencyclopedie hoor je zelden iemand de liefde voor zijn kinderen bezingen, misschien wel de meest zuivere vorm van liefde. Rockmuziek en verschillende generaties horen niet bij elkaar. Je bent een rocker of je bent een vader. Maar niet allebei tegelijk. In het beste geval is het zoals je altijd van nazi’s hoort. ‘Thuis was hij altijd heel lief voor de kinderen.’

Toch zijn er een paar prachtige voorbeelden van vaderliefdesliedjes. Brown Baby van Oscar Brown Jr. bijvoorbeeld. Beautiful Boy van John Lennon is ook een pareltje. Een lied waarmee hij zich met gemak onderscheidde van vrijwel alle andere singer/songwriters, bijvoorbeeld door de regel: ‘Before you cross the street, take my hand / Life is just what happens to you, while you’re busy making other plans.’

De Taj Mahal van de liedjes die over ouders en kinderen gaan, is Father & Son van Cat Stevens. Gerard Reve sprak weleens over Het boek van het Violet en de Dood, het boek dat alle andere boeken overbodig moest maken. Een beetje vaag klonk dat altijd.

In Father & Son vind je waarschijnlijk wat Reve bedoelde. Dat liedje vertelt zo ongeveer alles wat je over vader en zonen kunt zeggen, en trouwens ook over moeders en zonen, moeders en dochters en vaders en dochters.

Uit het helaas opgeheven poptijdschrift Wah Wah no. 7/2007, door Bas Albers en Gerard Janssen, oftewel de Easy Aloha's. Uitgeverij Nieuw Amsterdam. Oudere nummers tik je op de kop bij De Slegte of bijvoorbeeld Boekwinkeltjes.

Father & Son

Father
It's not time to make a change,
Just relax, take it easy.
You're still young, that's your fault,
There's so much you have to know.
Find a girl, settle down,
If you want you can marry.
Look at me, I am old, but I'm happy.

I was once like you are now, and I know that it's not easy,
To be calm when you've found something going on.
But take your time, think a lot,
Why, think of everything you've got.
For you will still be here tomorrow, but your dreams may not.

Son
How can I try to explain, when I do he turns away again.
It's always been the same, same old story.
From the moment I could talk I was ordered to listen.
Now there's a way and I know that I have to go away.
I know I have to go.

Father
It's not time to make a change,
Just sit down, take it slowly.
You're still young, that's your fault,
There's so much you have to go through.
Find a girl, settle down,
if you want you can marry.
Look at me, I am old, but I'm happy.

Son
All the times that I cried, keeping all the things I knew inside,
It's hard, but it's harder to ignore it.
If they were right, I'd agree, but it's them you know not me.
Now there's a way and I know that I have to go away.
I know I have to go.

arnold Maandag 07 Maart 2011 at 10:54 pm | | overpeinzing, gastbijdrage
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.