Niveau

'Rock-'n-roll achter de dijken - 40 jaar popmuziek in Oor, Popfoto, Hitweek, Aloha, Muziek Express', zo las ik in vrolijk rood-wit-blauw gekleurde letters op de cover van de HP/De Tijd. Hee, da's interessant, dacht ik.

Maar helaas, zoals wel vaker het geval is bij tijdschriften en wervende coverkreten, valt het uiteindelijke artikel nogal tegen. Het stuk van Roelof Bouwman is in feite een lang uitgevallen en persoonlijk ingekleurde bespreking van het binnenkort te verschijnen boek van Barend Toet over de geschiedenis van muziektijdschrift Oor, aangevuld met zeven portretten van Nederlandse muziektijdschriften uit het verleden, gevolgd door een interview met popjournalist Peter Bruyn, dat er een beetje als los zand aan vast was geplakt.
 
Weliswaar best leuk om te lezen, maar wel wat karig. Vooral ook omdat Bouwman simpelweg de mening van Barend Toet herhaalt en beaamt (namelijk: popjournalistiek wordt in Nederland niet serieus genomen en Oor heeft nooit het niveau gehaald van de illustere Amerikaanse en Engelse voorbeelden Rolling Stone en NME). Dus tja. Als je het mij vraagt, overdrijft Bouwman behoorlijk: zo belabberd is het niveau van de popjournalistiek namelijk nu ook weer niet in Nederland.

Waarschijnlijk is Bouwman in de war met het niveau van de muziekbladen, want dat is inderdaad om te huilen. De meeste bladen (een enkele uitzondering natuurlijk daargelaten) lopen aan de leiband van de platenmaatschappijen en rukken massaal uit als artiest X neerstrijkt in hotellobby Y om de release van album Z te promoten en trakteren de lezer op inspiratieloze en voorspelbare verhalen, die nauwelijks van elkaar verschillen. Het lijkt wel alsof iedereen zijn best doet om maar zo min mogelijk mensen voor het hoofd te stoten: alles is goed, vernieuwend of anderszins de moeite van het beluisteren waard.

Deze tja… 'egalisering' heeft volgens mij te maken met de toenemende depolitisering van muziek. Was popmuziek in een niet al te grijs verleden nog subversief, grensverleggend of anderszins relevant, tegenwoordig lijkt het wel alsof de nieuwe generatie artiesten zich niet durft uit te spreken over belangrijke of wezenlijke onderwerpen (of niets te melden heeft – dat kan ook natuurlijk). Daar komt nog eens bij dat Nederland geen echte muziekcultuur kent, maar dat is voer voor een heel andere discussie.

Aan de andere kant: ik ben nu wel nieuwsgierig geworden naar Toets 'Keihard & swingend - de jongensjaren van muziekkrant Oor'; vanaf 29 maart ligt het in de winkel.

arnold Maandag 21 Maart 2011 at 5:16 pm | | overpeinzing
Gebruikte Tags: , ,

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.