Slecht

Begin juli ging Yoko Ono viral. Niet omdat de inmiddels 81-jarige Ono een nieuw album had uitgebracht of erin was geslaagd John Lennon te klonen, maar omdat ze te bewonderen was op het Engelse Glastonbury Festival. Haar optreden zorgde voor het nodige hoongelach en werd omschreven als ‘the worst performance ever’.

Nu ben ik geen Ono-kenner, maar wat ik op YuoTube zag (zie onder), was niet verrassend. Ze deed namelijk precies wat ze al veertig jaar aan het doen is: vals zingen en vreemde muziek maken met over het algemeen erg goede muzikanten. Het slechtste optreden ooit? Nou nee, ik vond het eerder bijzonder vermakelijk. Ono zag er niet alleen verbazingwekkend vief uit voor een hoogbejaarde, ze had er zin in.

Ik heb de afgelopen jaren talloze slechte concerten gezien. En dan bedoel ik ook echt tenenkrommend slecht. En niet grappig slecht of aandoenlijk slecht.

Soms lag het aan het geluid (dat vaak oorverdovend hard stond), maar meestal zat dat ‘slechte’ ‘m in het totale gebrek aan plezier op het podium. Of, als de muziek hiertoe niet uitnodigt, het onvermogen om jezelf en het publiek serieus nemen. Ik bedoel, het minste wat je kunt doen is even je haar kammen, een schone onderbroek aantrekken en jezelf voorbereiden. Ik ben zo iemand die gewoon wegloopt (zoals ooit bij Dead Can Dance-zangeres Lisa Gerrard), maar ik kan me één concert herinneren waar ik met stijgende verbazing naar heb staan kijken.

Ik ben de naam van de band in kwestie vergeten (misschien maar beter ook), maar niet hun totale minachting voor het publiek. De zanger, de gitarist en de bassist stonden het hele optreden met hun rug naar het publiek, dronken bier, rookten en voerden gesprekken met elkaar. In hun kleren zaten gaten en wie vooraan stond, rook de geur van zweet en langdurig ongewassen hoofdhuid.

Het hoeft geen betoog dat de muziek (een poging tot noise) helemaal nergens naar klonk. Ze deden maar wat. Op een gegeven moment liet de gitarist zijn instrument uit zijn handen vallen, flikkerde zijn halfvolle bierflesje zonder te kijken het publiek in en liep het podium af. De overige bandleden babbelden wat met elkaar, staken nog maar weer eens een peuk op en verdwenen vervolgens backstage. Ik ben wel wat gewend en had graag iets geroepen als ‘ultieme avant-garde’ of ‘een statement tegen de muzikale leegheid van tegenwoordig’, maar nee. Slecht is soms gewoon slecht.

En nu ga ik nog een keertje naar Yoko Ono luisteren.

Araglin Donderdag 17 Juli 2014 at 12:40 am | | Standaard
Gebruikte Tags: , , , ,

Eén reactie

Ik zou haar alleen maar willen vragen: “Waarom doe je dit, in Godsnaam??”

JW, - 05-08-’14 14:58
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.