Strange Days

Narcistisch is het verkeerde woord, extravagant dekt de lading niet en het woord podiumdrift heb ik net verzonnen. Maar er moet iets zijn dat muzikanten, acteurs/actrices en kunstenaars voortstuwt om voortdurend het podium te beklimmen. Een ongebreidelde scheppingsdrang misschien? Wat in ieder geval niet helpt is (al dan niet valse) bescheidenheid. Gelukkig heeft Ad Visser daar geen last van. Hoewel bescheidenheid wederom het verkeerde woord is – misschien kun je beter spreken van een wild enthousiasme, een ontembaar geloof in intuïtie en het toeval.

In ‘Strange Days – Muzikale avonturen in de 60’s en 70’s’ haalt de 67-jarige Ad Visser herinneringen op aan onder meer zijn jeugd in Amsterdam, zijn carrière als avant-gardistisch muzikant, zijn periode als manager bij het Phonogram-label en Island Records en natuurlijk zijn jaren als presentator van het tv-programma Toppop.

Ad Visser springt heen en weer in de tijd en wisselt anekdotes en bespiegelingen af met songteksten, open brieven en zelfs een cocktailrecept. Visser schrijft zoals hij praat: vol passie en in bloemrijke volzinnen, die af en toe uit de bocht vliegen. Vooral in het begin van het boek is het alsof je hem tegen bent gekomen tijdens een feestje en hij de hele avond enthousiast in je oor aan het schreeuwen is, waarbij soms de rode draad even uit het oog wordt verloren.

Wie ‘Strange Days’ heeft gekocht voor de Toppop-verhalen, kan zijn hart ophalen. Toen Ad Visser met Toppop begon, waren artiesten nog redelijk benaderbaar en alle grote namen reisden af naar de studio in Amsterdam. Vermakelijk zijn bijvoorbeeld de verhalen over Peter Tosh en zijn band (die bijna te stoned waren om op te treden), David Bowie, Black Sabbath en Ozzy Osbourne, de leden van de Beach Boys die na de opnames belandden bij een seksfeest en dachten dat het er allemaal bij hoorde…

Visser schetst zichzelf als een zondagskind; het lijkt alsof alles hem komt aanwaaien en hij met de ene na de andere briljante ingeving op de proppen komt. En misschien is dat ook wel zo. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk, maar ‘Strange Days’ is geen boek dat je achter elkaar door kunt lezen – gedoseerd tot je nemen is het devies.

‘Strange Days’ is vooral leuk voor wie nieuwsgierig is naar al die beruchte Toppop-uitspattingen, de grote muzikale namen uit de jaren zeventig én naar de vroege carrière van Visser (die zich in de jaren zestig onder meer het alter ego Adjéèf The Poet aanmat). Visser refereert soms aan zijn ‘synthesizerperiode’ en zijn programma Super Clean Dream Machine, maar gaat daar niet of nauwelijks dieper op in.

Jammer, ik had graag meer willen lezen over zijn ‘Sobriëtas’-project en de daaraan gekoppelde Europese tournee, de Brainsessions-serie, zijn Amsterdam Computer Ensemble, zijn talloze multimediaprojecten, de ‘Zing je Moerstaal’-lp, de spiritueel-esoterische cd-serie die hij samenstelde voor het Oreade-label en noem het maar op.

‘Strange Days’ stopt nu begin jaren tachtig; wat mij betreft wordt het vanaf dat moment pas écht interessant. Ad Visser is veel meer dan alleen ‘Mr. Toppop’, een rol die hij weliswaar graag en met verve speelt, maar slechts een klein onderdeel is van zijn veelzijdige kunstenaarschap. Op naar een vervolg dus.

Araglin Donderdag 05 Maart 2015 at 10:48 pm | | elektronisch

Eén reactie

Mooi stuk over Ad. Tijdje geleden leek er dan toch beweging te komen in een cd-uitgave van Sobrietas, maar na contact bleek dat Hr Visser teveel opgeslokt werd door nadere projecten en zich daarnaast niet laat leiden door de vraag vanuit de muziekindustrie, fans etc….

Bert/SonicImmersion.org, (URL) - 09-03-’15 10:37
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.