Gary Numan en de drummachine

Van sommige artiesten hoop je dat ze ooit nog eens een goede plaat maken, ook al lijkt de kans daarop met ieder nieuw album kleiner te worden. Mike Oldfield heb ik definitief afgeschreven toen hij met Tubular Bells deel drie op de proppen kwam, Michael Jackson blijf ik vanaf de zijlijn volgen, stilletjes hopend dat hij het niveau van Thriller ooit nog eens weet te evenaren. Zo langzamerhand begin ik ook steeds meer te twijfelen aan Gary Numan. Eind jaren zeventig bracht hij als Tubeway Army twee ronduit briljante albums uit, Tubeway Army en Replicas, gevuld met futuristische synthesizerpop en natuurlijk de wereldhit Are Friends Electric?. Het ging echter fout toen Numan de drumcomputer ontdekte, en kennelijk vergat de handleiding te lezen.

De als Gary Webb geboren zanger begon zijn carriëre in de punkgroep The Lasers. Na twee singles voor het roemruchte Engelse label Beggars Banquet hield Numan het in 1979 voor gezien. Geïnspireerd door groepen als Kraftwerk en Can richtte hij met bassist en beste vriend Paul Gardiner en zijn oom Jess Lidyard op drums Tubeway Army op. Numans excentrieke, androgyne verschijning en zijn songteksten vol angst, eenzaamheid en wanhoop, doorspekt met science fiction-elementen, sloeg verrassend genoeg aan bij een groot publiek. Het tweede album Replicas belandde op de eerste plaats van de Engelse albumlijsten, net zoals de later door de Sugababes gebruikte single Are Friends Electric?. Eveneens in 1979 verscheen het derde album The Pleasure Principle, met de single Cars die zelfs in Amerika in de hitlijsten te vinden was. Eind 1979 schreef hij enkele songs voor Robert Palmers The Clue.

Numan was inmiddels uitgegroeid tot een superster. Een nogal eigenaardige weliswaar, maar toch. In de daaropvolgende jaren scoorde hij regelmatig hits (die voornamelijk in de Engelse hitlijsten terecht kwamen), maar kwam hij vaker in het nieuws vanwege zijn flamboyante levensstijl. Zo probeerde hij een eigen luchtvaartmaatschappij op te zetten (iets dat niet echt van de grond kwam), en zette hij zich in 1983 in voor de verkiezingscampagne van Iron Lady Margaret Thatcher.

Hoe exuberanter zijn levensstijl, hoe saaier zijn albums werden. Van de eigenzinnige muzikant was maar weinig overgebleven. De drumcomputer stond op de automatische piloot, en over het voorspelbare gedreun declameerde Numan met zijn nasale stem zijn zwaarmoedige, rijkelijk met clichés overgoten teksten. De platen bleven komen, eerst via zijn eigen label Numa Records, en toen dat over de kop ging, via diverse kleine platenmaatschappijen.Gary Numan overleefde dankzij een loyale groep volgelingen, die trouw zijn cd's kochten en concerten bezochten. Eind jaren negentig kwam Numan weer ietwat in de belangstelling te staan; bekende namen als David Bowie, de Foo Fighters en Smashing Pumpkin-opperhoofd Billy Corgan loofden Numans muziek, wijselijk alleen sprekend over zijn vroegere werk.

En ik? Ik heb het nog maar een keer geprobeerd. In de lokale platenzaak kocht ik de enige recente Gary Numan-cd die ze hadden: Exile uit 1997. Was nog in de aanbieding ook. Na beluistering van Exile heb ik gauw maar Replicas opgezet. Ik blijf optimistisch. Zou Jess Lidyard nog leven?

peter Maandag 27 September 2004 at 9:41 pm | | bio

drie reacties

beste vriend,ik weet niet wat jou heeft bezield om zo een negatief beeld op te hangen van
Numan. Als ik iets niet goed vindt heb ik helemaal niet de behoefte om dit aan de wereld
mee te delen. Maar ben ik gisteren,19mei 2006,toch wel naar Rock Affligem in Belgie geweest zekers.En wie stond daar op de affiche? Vooraf gegaan door Anne Clark inderdaad
de meester zelve. En of dat het goed was,pure magie.Nieuwe nummers uit JAGGED,‘s mans allerlaatste CD werden afgewisseld met vroeger werk.En wat blijkt? dat nummers uit zijn beginjaren moeiteloos de tijd doorstaan hebben, metal,down in the park blijven na al die tijd fris in het gehoor klinken. Naast nieuwe nummers ook nog uit de vorige PURE cd.
Waar was U?

ceulemans chris, (E-mail ) - 20-05-’06 23:00

Vind ik ook Chris! Je kan niet eeuwig in ‘die goede oude tijd’ blijven hangen, h?. Die nummers waren apart voor die tijd en nog steeds even goed maar wat men niet mag vergeten is dat Gary zijn stem met de jaren rijper en doordringender is geworden.
Pure, Exile en Jagged zijn drie parels van cd’s en hoop in de toekomst nog van zijn superwerk te horen! Can’t wait!

moose, - 04-12-’07 15:41

Hybrid(dubbel cd uit 2006) is geweldig!

sieger, (E-mail ) - 27-03-’08 06:07
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.