Alan Jackson

Eind jaren tachtig vond iemand het kennelijk nodig om een vers blik countrysterren open te trekken in Amerika. Er stonden opeens wel heel veel nieuwe artiesten te dringen op het podium; Garth Brooks, Dwight Yoakam, Clinkt Black, Travis Tritt, om er eens een paar te noemen, brachten allemaal in dezelfde periode hun debuutalbums uit. En Alan Jackson natuurlijk. De besnorde Alan timmerde aan de weg met vrolijke honky tonk en gevoelige ballads, en scoorde talloze nummer 1-hits in de Amerikaanse countryhitlijsten en zijn schoorsteenmantel moet inmiddels wel bezaaid zijn met gouden platen.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Garth Brooks is Alan Jackson nooit naast zijn schoenen gaan lopen; hij zingt over het gewone leven (inclusief de nodige alcohol en gebroken harten), waarbij hij zijn 'redneck'-achtergrond relativeert en gelukkig niet zoals zoveel countryartiesten chauvinistische liedjes schrijft over dat 'grootse Amerika'.

Het album 'Drive' uit 2002 betekende zijn doorbraak, niet in de laatste plaats vanwege het succes van de single 'Where Were You (When the World Stopped Turning)', over de terroristische aanslagen van 11 september, dat werd opgepikt door alle grote radiostations. En nu is dan eindelijk zijn nieuwe album 'What do I do' verschenen ('Greatest Hits part 2 uit 2003 niet meegerekend dan).

'What do I do' bevat voor het grootste gedeelte ballads, aangevuld met enkele vrolijke honky tonk-nummers. Jackson had het succes van 'Drive' makkelijk kunnen voortzetten door met een soortgelijke plaat op de proppen te komen, maar hij lijkt totaal geen interesse te hebben in een supersterrenstatus. Met 'What do I do' grijpt Alan Jackson terug op de muziek uit het begin van zijn carri?re. Aanvankelijk lijkt het album nogal voort te kabbelen, maar na een paar keer luisteren valt op hoe goed de songs eigenlijk in elkaar zitten en zijn zelfs de ballads te pruimen. Alan Jackson waagt zich niet aan maatschappijkritische teksten; het nummer 'USA Today' is geen aanklacht, maar een verhaal over de 'the loneliest man in the U.S.A. Today'.

'If French fries were fat free' en het briljante 'The talkin' song repair blues' (waarin Alan met een monteur aan het steggelen is over de reparatiekosten van zijn auto) zijn grappige tracks en 'Burnin' the Honky Tonks Down' is met recht opzwepend te noemen. 'What I do' is een perfect album om met een glas whisky in de hand op de veranda te zitten en de zon in de Mojave-woestijn te zien zakken. Nu hebben we in Nederland zelden veranda's en al helemaal geen paarden, woestijnen en cowboys, maar om in de stemming te komen, luister naar Burnin' the Honky Tonks Down. En nee dit is geen ballad, maar een saloonstamper met vingervlug gitaarwerk!

Araglin Maandag 04 Oktober 2004 at 11:57 pm | | bio-en-review

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.