Wig Wam

Als ik naar het Eurovisie Songfestival kijk, krijg ik altijd het gevoel dat professor Barabas zijn teletijdmachine onder het stof vandaan heeft gehaald en alles en iedereen zo'n 15 jaar terug in de tijd heeft geflitst. Niet alleen zijn de meeste inzendingen om te huilen zo slecht (hoewel dat natuurlijk ook zijn charmes heeft), het lijkt er tevens op alsof het sport is geworden om met zoveel mogelijk nietszeggende liedjes op de proppen te komen. Glennis Grace, de Nederlandse inzending, deed het niet slecht, maar strandde in de halve finale met haar Whitney Houston-imitatie.

Haar manager John van Katwijk vertelde aan De Telegraaf: "Ik weet het niet meer. Alle landen waarvan we dachten dat ze doorgingen zijn gestrand. IJsland bijvoorbeeld, en natuurlijk wij zelf. Als westers land ben je gewoon kansloos.'' Componist Robert Fisher voegde eraan toe: "Misschien was ons nummer te westers, maar ja, wat moet je dan doen. Komen met een travestiet van Grieks-Cypriotische afkomst en tachtig trommels?' Vriendjespolitiek en wansmaak regeren.''

De leukste inzending vond ik de glamrockers van Wig Wam uit Noorwegen, die zichzelf totaal niet serieus nemen. De leden gaan door het leven als Glam, Flash, Sporty en Teenie en lijken zo weggelopen te zijn uit Spinal Tap. Hun Bon Jovi-achtige nummer, 'In my dreams' (klik op Multimedia Lounge en vervolgens op Norway om de clip te zien), doet zelfs The Darkness verbleken en ik moest smakelijk lachen om de ontploffingen, strakke broeken en zwarte lippenstift. Van mij mogen ze winnen.

peter Vrijdag 20 Mei 2005 at 1:17 pm | | tv

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.