Meat Loaf

Ik heb altijd een zwak gehad voor Meat Loaf, de man van het grote gebaar en bombastische rockalbums. 'Bat out Hell' zet ik nog regelmatig op (waarbij ik 'Paradise by the dashboard light' steevast oversla); de lp-hoes heb ik zelfs aan de muur hangen. Op de een of andere manier belandde vanavond Meatloafs 'Couldn't Have Said It Better' (2003) in mijn cd-speler. En al gelijk bij het eerste nummer moest ik een emmer onder de speakers zetten om alle pathos, emoties en hartstocht op te vangen - ik heb immers niets voor niets maandag netjes mijn laminaatvloer gedweild. Meatloafs laatste studioalbum is tot stand gekomen zonder de hulp Jim Steinman, maar dat hoor je er gelukkig niet aan af: piano-ballads, tempowisselingen, hijgerige duetten - heerlijk! Achter de cut alles wat je wilde weten over Meat Loaf maar nooit durfde te vragen...

Meat Loaf werd als Marvin Lee Aday op 22 januari 1946 geboren in Dallas. Tijdens zijn studietijd kreeg hij van zijn toenmalige basketballcoach de bijnaam Meat Loaf naar zijn hoofd geslingerd. Deze naam nam hij vervolgens als geuzennaam aan. In 1967 verhuisde Meat Loaf naar Los Angeles en probeerde aan de slag te komen als muzikant. In 1970 kreeg hij een rol in de musical 'Hair' te pakken. Tijdens een van de voorstellingen zat een platenbaas van Motown in de zaal, die wel wat in Meat Loaf zag. Samen met soulzangeres Stoney nam hij vervolgens het album 'Stoney & Meat Loaf' (1971) op. Het album flopte gigantisch. Meat Loaf dook vervolgens dan maar weer het theater in. Dankzij een hoofdrol in de musical 'More Than You Deserve' maakte hij kennis met pianist/componist/arrangeur Jim Steinman en de twee raakten bevriend. Kort daarna was de zwaarlijvige zanger te bewonderden in 'The Rocky Horror Show' en begon zijn naam enigszins bekend te worden.

Meat Loaf en Steinman werkten intussen in alle stilte aan 'Bat out of Hell', dat in 1977 zou verschijnen. Met Tod Rundgren achter de knoppen en Bruce Springsteens E Street Band als begeleidingsband, was dit album met recht uniek te noemen. Terwijl de muziekwereld werd overspoeld door jonge punkbandjes was daar opeens Meatloaf die met een totaal onhip album op de proppen kwam. In eerste instantie leek 'Bat out of hell' te floppen, maar dankzij overrompelende live-optedens (waarbij Karla De Vito de op de plaat te horen Ellen Foley verving), begon Meat Loaf steeds meer naam te maken. Het op single uitgebrachte 'Paradise By the Dashboard Light' werd een wereldhit en sleepte het album in zijn zog mee.

Het wachten was nu op een opvolger. Meat Loaf kampte echter met ernstige stemproblemen, en leek met hele andere dingen bezig te zijn (vrouwen, drank en drugs) en Steinman raakte dermate gefrustreerd door het lange wachten, dat hij besloot 'Bad For Good' dan maar zelf in te zingen. Dat had hij beter niet kunnen doen, want het klonk nergens naar. In 1981 verscheen dan eindelijk Meat Loafs langverwachte tweede album 'Dead Ringer For Love' - maar het album was lang niet zo succesvol als 'Bat Out Of Hell'. Het klonk allemaal wat geforceerd, en nergens zo meeslependheid als zijn debuut. Teleurgesteld door het uitblijven van succes, ontstond er een hevige ruzie tussen Meat Loaf en Jim Steinmann die voor de rechter werd uitgevochten. In 1983 werd Meat zelfs failliet verklaard. Zijn carri?re belandde in het slop en albums 'Midnight At The Lost And Found' (1983), 'Bad Attitude' (1984) en 'Blind Before I Stop' (1986) verkochten weliswaar redelijk, maar waren niet echt hele goede platen te noemen.

Nadat Steinman en Meat Loaf zich midden 1992 weer hadden verzoend, verscheen tot verrassing van velen het langverwachte 'Bat Out of Hell II: Back Into Hell' (1993), dat een Meat Loaf in topvorm laat horen. Ook 'Welcome To The Neighbourhood' (1995) is prima te pruimen en 'Couldn't Have Said It Better' (2003) is zelfs nog beter. Meat Loaf trekt zich niets aan van de heersende trends (hoewel er hier en daar een kek dance-achtig ritme opduikt en het Titanic-einde van 'Man of steel' niet had gehoeven) en levert een hele cd af met gezwollen en bombastische mini-rockopera's. Na het beluisteren van bijna een uur hyperactieve rock, moet ik echter wel even aan de zuurstofles...

peter Dinsdag 12 Oktober 2004 at 11:17 pm | | bio

Eén reactie

Als eerste klopt het niet dat Meat zich in 1992 met Steinman had verzoend, maar in 1987. Ze zijn 6 jaar bezig geweest met Bat II.

Verder vind ik Welcome beter dan Couldn’t Have Said It Better, de nummers vind ik iets te clich? met uitzondering van de titeltrack.

Michel, (E-mail ) - 19-06-’05 15:04
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.