Vive la Fête

Enige dagen geleden (zie onder) was ik behoorlijk enthousiast over 'Nuit blanche' van Vive la Fête. Zo enthousiast zelfs dat ik het nieuwe album van Danny Mommens en Els Pynoo gelijk maar in huis heb gehaald. 'Grand Prix' ligt in het verlengde van 'Nuit blanche' en dat betekent dus swingende en bonkende electro-pop, af en toe wat gitaarriffjes en het Franstalige gekir van Els Pynoo. Het album hapt lekker weg -? ik heb sowieso een zwak voor retro-bliepjes en een flinke scheut new beat - maar het is aan te raden om niet al te goed te luisteren; de tracks op 'Grand Prix' zijn flinterdun en de teksten gaan helemaal nergens over: foute zangers (Claude Francois), tieten (Litanie des Seins) en wat dies meer zij.

Vive la Fête weet dus niet te verrassen of zichzelf te vernieuwen. Maar toch, maar toch - het swingt allemaal als een trein en gelukkig neemt de groep zichzelf ook niet serieus, op hun website noemen ze zichzelf de 'Formule 1 van de kitschpop'. De twaalf tracks op het album nodigen onbedwingbaar uit om eens flink met de kont te schudden en als een heuse Beavis en Butthead flink door de kamer te springen - of je nu wilt of niet. 'Grand Prix' bewandelt de grens tussen kitsch en genant en wat mij betreft wordt deze grens nergens overschreden. Het zou anders zijn geweest als Danny en Els een cover hadden opgenomen van, pak 'm beet, Aha's 'Take on me' of 'Sweet Dreams' van The Eurythmics. Ik kan me amper voorstellen dat ze daarmee zouden zijn weggekomen. Luister naar Claude Francois en Machine sublime en schud met die billen...

peter Woensdag 03 Augustus 2005 at 11:34 pm | | review

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.