De 80's

In tegenstelling tot wat regelmatig wordt beweerd zijn de jaren tachtig helemaal niet terug, helemaal niet hip of modieus. Als ik thuiskom van werk, zet ik het internetradiostation Club977 op (dat de hele dag alleen maar 80's muziek draait) en speel ik een spelletje op mijn Commodore 64-emulator. 's Avonds zap ik net zolang totdat er een willekeurig 'Back to ...?' (vul op de puntjes een jaartal tussen 1979 en 1990 in)-programma langskomt, waarin bekende Nederlanders herinneringen ophalen. En waaruit steevast blijkt dat het vroeger leuker, gezelliger en vooral beter was. Goed, nu overdrijf ik wellicht een beetje, want eigenlijk word ik de jaren tachtig een beetje zat.

Stop een willekeurige 80's verzamelaar in je cd-speler en Pat Benatar ('Love is a battlefield'), The Human League ('Don't you want me') en Duran Duran ('The reflex') vliegen je om de oren. De tieners van toen zijn de mid-dertigers van nu. Dat houdt dus in dat de reclame-, film- en muziekmakers die nu zo'n beetje het medialandschap bepalen, zijn opgegroeid in de jaren tachtig. Of, om er eens wat jeukende marketingtermen in te slingeren, de teens van toen zijn de 'early adapters' en 'decision makers' van dit moment. Dit klinkt allemaal heel wat, maar ze verneuken wel mijn jaren tachtig-gevoel (wat dat ook moge zijn).

Zo blies computerfabrikant Tulip begin dit jaar het Commodore 64-merk nieuw leven in. Vol goede hoop ging ik naar de persbijeenkomst (misschien zat er wel een ge?pdate C64 in), maar het kwam erop neer dat het C64-logo werd misbruikt voor geheugensticks, cd-recordables en een console-achtig iets. Met andere woorden: inspelen op de onderbuikgevoelens van de nostalgische gamer en maar hopen dat hij genoeg spulletjes aanschaft.

De laatste tijd begin ik me ook steeds meer te irriteren aan reclamespotjes waarin allerhande 80's-klassiekers worden mishandeld. 'Shout to the top' van The Style Council, 'Dum dum girl' van Talk Talk, 'Girls on film' van Duran Duran - ik heb ze allemaal voorbij horen komen. Allemaal om zogenaamd hippe producten aan te prijzen, bedoeld voor, jawel, de dertiger. Het gevoel dat ik had toen deze nummers daadwerkelijk hits waren, begint zo langzamerhand te veranderen in een beschermd natuurgebied - aan de rand proberen allemaal ongedurige zakenmensen over het hek te klimmen om vieze stinkende eettentjes op te richten.

Vandaag deed ik boodschappen bij de Albert Heijn en ongemerkt zat ik vrolijk mee te zingen met de muziek die werd gedraaid. Opeens drong het tot me door dat er een patroon in de muziek zat: Mel & Kim, Rick Astley, Bananarama enzovoort. Jaren tachtig-muziek. Bedoeld om de dertiger aan te spreken. Toevallig was ik 's middags in dezelfde supermarkt, en toen werd er hele andere muziek gedraaid: rustige ballads en muziek van Marco Borsato - huisvrouwenmuziek (no offense). Dat is pas gericht marketen!

Overigens voel ik me best wel een ouwe lul als ik zonder erbij na te hoeven denken alle hits van toen meezing. Niet alleen word je door de reclame oud gepraat, ze proberen je ook nog van alles aan te smeren. Bah! ;-)

peter Woensdag 13 Oktober 2004 at 11:56 pm | | flashback

Eén reactie

je wordt gewoon oud jongen…. ;-)

TekNoir, (E-mail ) (URL) - 14-10-’04 20:28
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.