Jim Steinman

In 1977 verrasten producer Tod Rundgren, componist/tekstschrijver Jim Steinman en zanger Meat Loaf vriend en vijand met 'Bat out of Hell', een ongekend bombastisch en episch rockalbum. 'Bat out of Hell' was een enorm succes, en Steinman zette zich dan ook vlot aan het schrijven van een opvolger. Meat Loaf genoot inmiddels met volle teugen van zijn succes en tourde zich helemaal suf. Toen het eenmaal tijd was om de studio in te duiken, bleek zijn stem dermate aangetast dat het wel even kon duren voordat Meat Loaf weer in zijn oude doen was... Na de enkele jaren geduld te hebben uitgeoefend, vond Steinman het in 1981 welletjes en besloot hij 'Bad for Good' dan maar zelf op te nemen en in te zingen.

Het resultaat was, op zijn zachtst gezegd, uiterst curieus. Om te beginnen is Steinman geen geweldige zanger, en mist hij het bereik dat hoort bij epische rock. Een tenenkrommend voorbeeld is de ballad 'Left in the Dark', waarin hij vals en geknepen zingend zich als een verkouden Kermit de Kikker moedig door acht minuten bombast probeert te slaan. Om met samengeknepen billen naar te luisteren. Tweede probleem is dat 'Bad for Good' te veel op 'Bat out of Hell' lijkt, met dezelfde soort nummers ('Dance in my pants' is simpelweg een lachwekkende uitvoering van 'Paradise by the Dashboard Light') en opbouw. Niet alles is even slecht gelukkig, 'Rock And Roll Dreams Come Through' is een aanzwellende rockballad, met een fijn achtergrondkoortje. Maar tjonge, als Steinman de mist in gaat, doet hij dat wel vol overgave. Heerlijk slecht!

Later is het weer goed gekomen (en schreef hij bijvoorbeeld 'Total Eclipse of the Heart' en revancheerde hij zich in 1993 met 'Bat Out of Hell II: Back into Hell'), maar 'Bad for Good' gaat toch wel de muziekgeschiedenis in als een van de meest bizarre miskleunen ooit. En dankzij Araglin.nl wordt dit album voor het nageslacht bewaard: deel 1 en deel 2 (via Rapidshare, wachtwoord is sonic).

peter Maandag 10 Oktober 2005 at 11:37 pm | | overig

Eén reactie

ju?st de song“Left in the dark again”, is een meesterlijke compositie met zangtechnisch gezien een brede partij en een brede vocale strekking, Jim Steinman gaat inderdaad op het randje qua stembereik maat juist d?t maakt het nummer tot wat het behoord te zijn, een adembenemend en boeiend geheel waarin je door zijn uiterste inspanning de toonhoogten te bereiken, geheel wordt meegezogen in de emotie die zijn weerga maar zelden zal kennen.

van den Dool, (E-mail ) - 04-12-’08 11:22
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.