Robbie Williams

Robbie Williams gaat door het leven als enfant terrible van de popmuziek, als flamboyante vrouwenversierder en als entertainer pur sang. Ik heb dan ook nooit zo begrepen waarom hij altijd van die luchtige niet-aan-de-hand popliedjes en mierzoete ballads maakte en tegelijkertijd de ultieme geinponem uithing. Op zijn zesde album 'Intensive Care' werkte hij voor het eerst niet samen met Guy Chamers, en diende Stephen Duffy (die ooit kortstondig deel uitmaakte van Duran Duran en later solo en met het ondergewaardeerde The Lilac Time aan de weg timmerde) als klankbord.

Het album gaat met het midtempo 'Ghosts' vol bravoure van start, de triomfantelijke beginregel "Here I stand victorious, the only man who made you come" spreekt boekdelen. Na de single 'Trippin'' is het tijd voor 'Make me pure', de eerste ballad. En daarmee is de toon gezet. 'Intensive Care' biedt een uitgebalanceerde mix van midtempo rockers , zoete ballads en vrolijke rockliedjes ('A place to crash' heeft in de verte zelfs wel wat weg van een Stones-liedje). Het zit allemaal goed in elkaar en de teksten hebben meer dan ooit een persoonlijke lading.

Het probleem is echter dat het allemaal zo luchtig en zo voorspelbaar Robbie Williams is, dat het hele album in een roes aan me voorbij gaat, zonder ook maar enig houvast te bieden; ook na een aantal luisterbeurten gaan de nummers het ene oor in en het andere uit - alsof je een onbekommerd uurtje doorbrengt op het holodeck en daarna alles glad bent vergeten. Als dat het doel was, dan is Robbie in zijn missie geslaagd. En daarbij: op deze regenachtige dagen is wat onbekommerde vrolijkheid altijd welkom.

peter Maandag 24 Oktober 2005 at 10:52 pm | | review

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.