Brein

Stichting Brein ruikt bloed en verklaart de jacht op mensen die muziek en films downloaden en/of verspreiden. Aanleiding is de uitspraak van de Hoge Raad in een conflict tussen postzegelhandelaar Augustinus Pessers en internetaanbieder Lycos. De handelaar werd door een anonieme Lycos-abonnee op diens website beschuldigd van oplichting. Pessers eiste van Lycos de adresgegevens van deze abonnee. Lycos weigerde, maar moet nu alsnog met de gegevens over de brug komen. In feite gaat het echter allang niet meer om deze gegevens; de zaak werd al in 2003 aangespannen, en gefinancierd door Stichting Brein - een testcase om te zien in hoeverre anonimiteit op internet gehandhaafd kan worden.

Brein-directeur Tim Kuik slijpt alvast de messen: "Dit is een principiële uitspraak, ook voor Brein. De zaak Lycos-Pessers gaat over de vraag of een benadeelde iemand moet kunnen aanspreken op smaad. Hetzelfde principe gaat op indien Brein providers om naw-gegevens van inbreukmakers vraagt, zodat die kunnen worden aangesproken op illegale verspreiding van muziek, film en interactieve software." (bron)

Ik vind het nogal ver gaan om anonieme smaad en het illegaal kopiëren van muziek en films op één hoop te gooien (en daarbij: dit specifieke geval gaat om een website, niet om p2p-netwerken of andere manieren om content te verspreiden). Tim Kuik windt er geen doekjes om: 'Illegale downloaders zouden zich zorgen moeten gaan maken ja. We gaan actief grootschalige inbreuk op auteursrechten opsporen en met deze uitspraak in de hand de provider de persoonsgegevens van de dader vragen. We nemen aan dat er nu veel minder weerstand is bij providers.''

De kans lijkt me klein dat Brein op basis van deze uitspraak opeens de namen van verdachte internetgebruikers in handen krijgt. Privacy mag niet zomaar geschonden worden en de rechter moet per geval bekijken of de eisen van Brein gehonoreerd moeten worden. Ik denk veeleer dat providers helemaal suf worden geprocedeerd door Brein en puur om van het gezeur af te zijn de adresgegevens van hun klanten vrijgeven, zonder dus naar de rechter te stappen. En dat is geen goede zaak, vindt ook advocaat Christiaan Alberdingk Thijm: ''Een internetprovider moet niet alleen waken voor duidelijke onrechtmatigheden, maar zich in de toekomst ook afvragen of de uiting onrechtmatig 'zou kunnen zijn'. Dat maakt het leven van zo'n provider niet eenvoudig. Hij wordt daarmee gedwongen op de stoel van de rechter te zitten.'' (bron)

Het grootschalig verspreiden van content zonder daarover rechten te betalen is laakbaar. Punt. Wat me echter stoort is de houding van Brein. Ik kan me voorstellen dat de filmindustrie niet blij is met bijvoorbeeld illegale kopieën van de nieuwe Harry Potter-film en dat geprobeerd wordt deze offline te halen. Maar over dergelijke acties lees ik echter nooit; ik lees berichten over Stichting Brein die op braderieën vijf illegale dvd's in beslag neemt, of een zaaltje binnenvalt waar 50 fanatieke Rolling Stones-fans naar een bootleg zitten te luisteren. Brein probeert internetgebruikers met stoere woorden angst aan te jagen. Het is vechten tegen de bierkaai. Het geld dat binnenstroomt dankzij onder meer de heffingen op lege cd's en dvd's (en binnenkort met de heffing op mp3-spelers), kan mijns inziens beter worden besteed aan pr-activiteiten om mensen te wijzen op de positieve dingen van downloaden, een prijsverlaging van digitale muziek, de ontwikkeling van een legale p2p-technologie of voor mijn part een nieuw digitaal audio-formaat.

En er is nog iets dat me dwars zit. Brein gaat er klakkeloos van uit dat iedereen die down- of uploadt illegaal bezig is. Het grootste gedeelte van mijn harde schijf staat vol met geripte mp3'tjes - van mijn eigen cd's, die ik netjes in de winkel heb gekocht. Verder maak ik gebruik van de legale en betaalde muziekdienst van emusic. Houdt Brein daar ook rekening mee? Bij sommige p2p-diensten is het mogelijk tot op zekere hoogte op de harde schijf van een andere gebruiker te kijken om te zien wat hij of zij aanbiedt. Ik krijg stellig de indruk dat Brein simpelweg het aantal mp3'tjes telt, om vervolgens met een natte vinger een boete samen te stellen. Als voornaamste reden om downloaders achter de broek te zitten, stelt Kuik dat het aanbod legale muziekdiensten nu zo groot is, dat ze een volwaardig legaal alternatief vormen voor illegaal downloaden. Het aantal diensten mag dan wel zijn toegenomen, dit geldt niet voor het aanbod. Ik ben dol op vage krautrock uit de jaren zeventig, maar als je muziek van bijvoorbeeld Popol Vuh of Cluster online wilt aanschaffen, kom je van een koude kermis thuis. Om nog maar te zwijgen over de systeemeisen (de meeste downloaddiensten verplichten het gebruik van Internet Explorer en Windows Media Player, iTunes vereist Windows 2000 en hoger, om enkele voorbeelden te noemen).

Tot slot - om de hand in eigen boezem te steken - inderdaad, op Araglin.nl vind je regelmatig albumdownloads. Echter: deze files worden niet door mij gehost, zijn niet door mij geupload  en het gaat bovendien om albums die al jaren niet meer in de winkel te vinden zijn, laat staan de online winkels. Maar goed, het wachten is nu op de eerste rechter die door de knieën gaat voor de eisen van Brein...

peter Zondag 27 November 2005 at 12:50 am | | overig

Eén reactie

Goed en informatief artikel! Ik had namelijk helemaal niet begrepen dat die uitspraak van de Hoge Raad op iets heel anders betrekking had (verkeerde media gelezen, denk ik). Bij Brein zijn ze hersendood.

Verbal Jam, (URL) - 27-11-’05 21:26
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.