Renaissance

Ik had nog nooit van de Engelse groep Renaissance gehoord, en tijdens het luisteren naar 'Novella' zocht ik wat informatie op. Renaissance wordt geplaatst in het hokje progressieve folk/rock en volgens kenners is 'Novella' een van de minst geslaagde albums uit hun oeuvre. Het is maar goed dat ik geen muziekcriticus ben, want ik vind het een prachtig en tijdloos album - ik was een beetje in huis aan het rommelen, maar tijdens de bijna een kwartier durende epische openingstrack 'Can You Hear Me', vol tempowisselingen, ben ik even goed gaan zitten om naar de muziek te luisteren.

Renaissance maakt prachtige, sfeervol georchestreerde liedjes, met elementen uit de klassieke muziek (de groep heeft een zwak voor de grote Russische componisten), jazz en folk. Zangeres Annie Haslam beschikt over een hoge, kristalheldere stem en trekt alle nummers moeiteloos naar zich toe. 'Novella' stamt al uit 1977, maar komt nergens gedateerd of oubollig over; de sprookjesachtige sfeer die wordt opgeroepen, heeft wel wat weg van de muziek van Kate Bush, hoewel zij zich nooit heeft gewaagd aan lang uitgesponnen en complexe suites. Enthousiast geworden begon ik aan mijn speurtocht naar meer muziek en informatie.

De geschiedenis van de groep is nogal verwarrend. Renaissance werd in 1969 opgericht door de voormalige Yarbirds-leden Keith Relf en Jim McCarty en maakte aanvankelijk nogal brave folk-achtige popliedjes. De grote doorbraak bleef uit en begin 1971 vonden Relf en McCarty het welletjes.

Renaissance maakte ogenblikkelijk een doorstart met een compleet nieuwe line-up: Jon Camp (bas), John Tout (keyboards), Terry Sullivan (drums) en Annie Haslam (zang). De muziek van het nieuwe Renaissance was een stuk ambitieuzer, met lang uitgesponnen instrumentale passages, ondoorgrondelijke songteksten en de prachtige zang van Haslam. De albums 'Prologue' (1972), 'Ashes Are Burning' (1973), 'Turn of the Cards' (1974) leverden de groep een grote fanschare op, hoewel critici zich niet echt raad wisten met de eclectische muziek. 'Scheherazade' (1975), 'Novella' (1977) en 'A Song for All Seasons' (1978) laat een Renaissance horen op het toppunt van hun kunnen, zo bevat 'Scheherazade' een twintig minuten durende en behoorlijk indrukwekkende orkestsuite.

In de jaren tachtig werd de groep ingehaald door de in tijd populaire new wave-rage. Ze probeerden hun sound wat op te frissen met synths en compactere liedjes (het album 'Camera Camera' uit 1981 is hiervan een goed voorbeeld), maar dit mocht niet baten. De verkoopcijfers daalden en in 1984 was het over en uit met Renaissance. Haslam startte een relatief succesvolle solo- (met als hoogtepunt 'Annie Haslam' uit 1989, dat fraaie melancholieke popliedjes bevatte, waaronder een geslaagde cover van Mike Oldfileds 'Moonlight Shadow') en schildercarrière (op haar site wat voorbeelden). In 1992 werd bij haar borstkanker geconstateerd, waar ze gelukkig van herstelde.

In 1995 bliezen Annie Haslam en gitarist Michael Dunford (die zich in 1973 bij de groep had gevoegd) Renaissance nieuw leven in. Vreemd genoeg waren Jane Relf (de zus van de in 1976 overleden Keith) en Jim McCarty precies hetzelfde van plan, waardoor er opeens twee Renaissances bestonden. De muziek van Renaissance is moeilijk te verkrijgen; vrijwel alle oudere albums zijn niet meer beschikbaar. Wie goed zoekt, komt af en toe een behoorlijk prijzige 'collector's edition' op het spoor. Eigenlijk zijn alleen de compilaties (zoals de meer dan uitstekende dubbelaar 'Da Capo') ruimschoots voorhanden. 'Novella' wordt zoals gezegd niet beschouwd als een Renaissance-hoogtepunt, maar is naar mijn mening een van de meest toegankelijke albums van de groep. De kans is miniem dat 'Novella' ooit opnieuw wordt uitgebracht, dus moet het internet uitkomst bieden: download het album via Rapidshare. Ik ben benieuwd naar jullie mening! (Met dank aan I Wish I Never Lost That Album

)

peter Zondag 19 Februari 2006 at 6:44 pm | | interessant

twee reacties

Vorige week kwam ik op een weblog (waarschijnlijk dezelfde waar jij je inspiratie vandaan hebt, want wij frequenteren wel eens vaker dezelfde blogs, ar’)een oude liefde tegen. Het was lang geleden dat ik Renaissance gehoord had..
Ik herinner mij dat ik ooit van een vriend (we waren toen 17-18) een cassettebandje kreeg – want van mp3’s was nog lang geen sprake – met de LP “Trip to the fair” van Renaissance. Ik heb dat bandje nog altijd, maar er valt eigenlijk niet meer naar te luisteren. En dat is de schuld van Philips en niet van Renaissance.
Maar wie schetst mijn verbazing… het album is nog WEL vlot verkrijgbaar op: http://www.cduniverse.com/search/xx/musi..
Grappig dat ik er nu pas achter kom, hoe dat album er uit zag. Ik heb nooit geweten wat er op de LP-hoes stond.
Tijd om mij nog eens in jeugdsentiment te wentelen…

arnel, (E-mail ) (URL) - 20-02-’06 10:27

Ook ik ben destijds helemaal weg geweest van hun muziek (eind 70-, begin 80-er jaren, vooral de albums Prologue en Scheherazade. Daarna een tijd niet meer gedraaid en na een verhuizing het oude vinyl de deur uit gedaan. Onlangs hun muziek weer herontdekt, en nu mogelijk nog enthousiaster. Ik heb nu weer vrijwel alle albums als MP3 op internet gevonden.
Soms als stream opgenomen (doet denken aan de tijd van de oude radiocassetterecorder) met Freecorder, beetje nabewerkt met Audacity voor iets diepere bas en conversie naar WAV (kan ik het in de auto ook beluisteren).
Wat ik kan, kan iedereen, maar als je iets van hen niet kan vinden heb ik het (inmiddels) misschien…
Jammer dat er van dit niveau en genre niets meer gemaakt wordt. Het was toch wel een gouden tijd, met muziek van Camel en Alan Parsons Project om maar 2 te noemen…
Ik ga me onderhand wel een beetje oud voelen.

muzoek, (E-mail ) - 21-05-’10 21:13
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.