Kitaro

Als mijn vader thuiskwam met nieuwe muziek, was ik er als de kippen bij om het desbetreffende album zo snel mogelijk in te pikken. En zo geraakte ik op slinkse wijze aan Kitaro's album 'Ki', dat kennissen van mijn ouders ooit eens enthousiast hadden meegenomen. De cassette (jawel! ik heb het over begin jaren tachtig) bevatte nauwelijks informatie en ik heb lang gedacht dat Kitaro een klein Japans mannetje was met een lange sik - wat tot mijn verrassing nog bleek te kloppen ook.

Kitaro (oftewel de nu 52-jarige Masanori Takahashi) richtte begin jaren zeventig de Far East Family Band op, en bracht twee redelijk populaire albums met progressieve rock op de markt. Tijdens een reis door Europa ontmoette Kitaro in 1972 elektronicapionier Klaus Schulze, die hem de liefde voor de synthesizer bijbracht. Kitaro zette zich na thuiskomst aan het knutselen en in 1978 zag zijn debuut 'Astral Voyage' het licht, een rustgevend album waarmee hij een van de grondleggers werd van het new age-genre. Zijn grote doorbraak kwam toen hij in 1980 werd gevraagd door de Japanse omroep om de muziek te maken voor de documentaireserie 'Silk Road'. Het gelijknamige album (en de albums die later zouden volgen: de serie liep in totaal vijf jaar) bevatte speelse, bijna naïeve instrumentale tracks en werd tot Kitaro's verrassing een bestseller - ook buiten Japan. Kitaro had zijn niche gevonden en bouwde gestaag aan zijn oeuvre, dat langzamerhand steeds bombastischer en symfonischer van aard werd.

In 1986 werd Kitaro ingelijfd door het Amerikaanse label Geffen Records en steeg zijn ster tot ongekende hoogten. Hij werkte samen met uiteenlopende artiesten als Mickey Hart (Grateful Dead) en Jon Anderson (Yes), bracht aan de lopende band albums uit, schreef muziek voor de broadwaymusical 'Cirque Ingenieux' en diverse speelfilms en sleepte in 1994 en 2001 een Grammy Award in de wacht voor respectievelijk 'Heaven & Earth' en 'Thinking of You'. Mijn aandacht was tegen die tijd al behoorlijk verflauwd. Over zijn persoonlijke leven is niet zo heel veel bekend; Kitaro mijdt publiciteit waar mogelijk. Wie een beetje rondneust, komt echter al snel wat aardige RTL Boulvard-feitjes op het spoor. Kitaro was getrouwd met Yuki Taoka, de dochter van Kazuo Taoka, de 'godfather' van de machtigste Yakuza-clan in Japan. Het huwelijk hield geen stand; Kitaro bracht de meeste tijd door in Amerika, terwijl Yuki en hun zoon Ryunosuke in Japan verbleven. In 1990 hertrouwde Kitaro met Keiko Matsubara, met wie hij nu in alle rust in een gigantisch landgoed in Ward, vlakbij Boulder in Colorado woont. Naar verluidt omspant zijn landgoed 730.000 vierkante meter, inclusief een gigantische studio zo groot als een voetbalveld.

'Ki' was mijn eerste kennismaking met Kitaro, een album gevuld met langzaam voortdijnende spacy new age-muziek: belletjes, klaterend water en een hoop synths. Uitermate geschikt om 's avonds op te zetten en dankzij de af en toe opduikende drums en speelse melodielijnen wordt het nergens slaapverwekkend of lichtelijk vervelend zoals de 'Silk Road'-albums - hoewel je natuurlijk wel van relaxte niets-aan-de-hand muziek moet houden. In tegenstelling tot zijn latere werk blijft het allemaal vrij 'klein'; het zou nog een jaar of wat duren voordat Kitaro zou uitpakken met complete orkesten en gigantische Japanse drums. 'Ki' stamt ongeveer uit 1982. Echt zeker is dit niet, want Geffen heeft van Kitaro's discografie een zooitje gemaakt: oudere albums werden lukraak opnieuw uitgebracht, vaak onder een iets andere naam en met een gewijzigde tracklisting. Hoe het ook zij: 'Ki' klinkt bijna 25 jaar na dato nog net zo ontspannend als toen. Luister naar enkele fragmenten

.

Admin Dinsdag 28 Februari 2006 at 11:57 pm | | flashback

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.