Erasure

Zo om het jaar brengt Erasure een nieuw album uit, hoewel de laatste tijd het tempo opgevoerd lijkt te zijn. 'Nightbird' verscheen begin vorig jaar en nu ligt alweer 'Union Street' in de winkel. Ik hoop overigens niet dat deze verhoogde productie iets te maken heeft met het feit dat zanger Andy Bell seropositief is. De pr-machine van platenmaatschappij Mute ronkt in ieder geval op volle toeren: ''On Union Street, Vince and Andy have delivered their biggest surprise yet. In a boldly experimental step for an electronic band, they have unplugged themselves, bringing new soulful new depths and acoustic textures of 11 songs spanning their entire career.''

Een unplugged album dus, waarbij het duo voornamelijk hun wat minder bekende nummers in een akoestisch jasje steekt. De tracks bestrijken tien jaar Erasure-geschiedenis (van het album 'The Circus' uit 1987 tot 'Cowboy' uit 1997) en 'Union Street' bewijst dat de elektronische muziek van het duo niet per se synths en samplers nodig heeft. Ik ben niet wild van het album; de stem van Andy Bell werkt vooral in de hogere regionen op zenuwen, de bliepjes van Vince Clarke zijn vervangen door een rustig voorttokkelende gitaar en alleen 'Rock Me Gently' en 'Stay with Me' (beiden afkomstig van het onderschatte 'Erasure' uit 1995) weten me echt te overtuigen. Voor het geld en de roem hoeft het roemruchte synthpopduo het niet meer te doen en ik denk dat 'Union Street' veeleer te beschouwen is als een uitstapje, een experiment. Had voor mij niet gehoeven.

Tot slot: op hun officiële website kun je zelf een versie remixen van 'Don't Say You Love Me' en dat is best wel een leuke bezigheid.

peter Woensdag 05 April 2006 at 11:56 pm | | review

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.