Jean-Jacques Perrey

Fransman Jean-Jacques Perrey raakte in de jaren vijftig gefascineerd door de ondioline, een synthesizer avant la lettre waarmee het mogelijk was om diverse instrumenten na te bootsen. Hij brak zijn studie medicijnen af, slaagde erin een baan als ondioline-verkoper te bemachtigen en vertrok begin jaren zestig naar Amerika om daar zijn geluk te beproeven als muzikant. Perrey ontwikkelde zich tot een redelijk succesvol componist van radio- en tv-jingles. Midden jaren zestig ontmoette hij arrangeur Gershon Kingsley, die dezelfde voorliefde had voor synthesizers en samen namen ze de lp's 'The In Sound from Way Out!' en 'Kaleidoscopic Vibrations' op.

Het resultaat was opmerkelijk. In tegenstelling tot andere artiesten die zich bezighielden met elektronische muziek, kwamen Perrey en Kingsley met een tekenfilmachtige stijl op de proppen, vol rare geluidjes en bliepjes en bloepjes. Perrey nam in de jaren die zouden volgen talloze solo-albums op, met als voornaamste doel het 'populariseren van elektronische muziek' - het klinkt dan ook allemaal erg gezellig.

Anno 2006 komt zijn muziek echter bovenal onbedaarlijk melig over en krijg ik associaties met zo'n kinderkeyboard waarbij achter elke knop een dierengeluid schuilgaat en hyperactieve cartoons. De inmiddels hoogbejaarde Perrey houdt zich nog steeds bezig met muziek (en werkte bijvoorbeeld in de jaren negentig samen met Air) en over een maand of wat verschijnt zijn nieuwe album, zo lees ik op zijn site.

Op 'Good Moog: Astral Animations & Komputer Kartoons' vind je 35 (korte) tracks, opgenomen tussen 1967 en 1977, die zijn bedoeld voor reclamespotjes, tv-series, speelfilms en wat dies meer zij. Tip: niet te vaak luisteren, of je moet je buren of vrienden graag de indruk willen geven dat je ze allemaal niet meer op een rijtje hebt.

peter Vrijdag 14 April 2006 at 10:55 pm | | weird

twee reacties

In het kader van ‘meer met Moog’ is het misschien wel leuk om een cross-postje te plaatsen naar Regnyouth.com; daar werd gisteren een linkje geplaatst dat leidt tot een vinyl-rip van een album genaamd “The Many Moogs Of Killer Watts”, vol met allemaal zeer bedenkelijke (lees: stiekum soms best wel leuke) covers in Moog-uitvoering…

RRRobert, (E-mail ) (URL) - 16-04-’06 16:13

Ow ja, geen html. Hier dus: http://www.regnyouth.com/?p=676

RRRobert, (E-mail ) (URL) - 16-04-’06 16:18
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.