Harmonia

Harmonia was een project van Hans-Joachim Roedelius en Dieter Moebius (beter bekend als Cluster) en Michael Rother van Neu!. Rother had het begin jaren zeventig een beetje gehad met Neu! en besloot een week of wat te logeren bij Roedelius en Moebius, die in een rustieke boerderij (vanzelfsprekend voorzien van een opname-studio) woonden in de bossen bij het Duitse Forst. Onder het genot van de nodige geestverruimende middelen hield het drietal 's nachts lange jamsessies, waarbij de rockachtergrond van Rother samensmolt met de elektronica van het Cluster-duo. De samenwerking verliep zo goed dat in 1974 een innovatieve lp verscheen onder de noemer Harmonia, toepasselijk getiteld 'Musik von Harmonia', een jaar later gevolgd door 'De Luxe'.

Producer Brian Eno kreeg toevallig een exemplaar van hun debuut in handen en was dermate onder de indruk dat hij Harmonia 'de meest belangrijke rockgroep ter wereld' noemde, en in 1976 naar Duitsland afreisde om met de drie samen te werken. Vreemd genoeg bleven deze sessies overigens ruim dertig jaar op de plank liggen en werden pas in 1997 als 'Tracks & Traces' op cd uitgebracht. 'Musik von Harmonia' is inderdaad een bijzonder album, dat net zoveel raakvlakken heeft met de kosmische krautrock van Tangerine Dream als met de vroege elektronica-experimenten van Kraftwerk.

Rustige nummers (het elf minuten durende 'Sehr Kosmisch' en 'Ahoi!') worden afgewisseld met avant-avant-gardistische uitstapjes ('Ohrwurm') en electropop-achtige, door kronkelende sequencers gestuurde tracks ('Dino', 'Veterano' en 'Watussi'). De muziek van Harmonia is ongrijpbaar, misschien licht gedateerd, maar Eno had wel gelijk: Roedelius, Moebius en Rother waren hun tijd ver vooruit. Oordeel zelf (60 MB, 192 kbps).

peter Maandag 24 April 2006 at 11:53 pm | | krautrock

twee reacties

Ik heb geluisterd net, maar wat mij betreft geen vergelijk met Tangerine Dream of Kraftwerk.

Mazl, (URL) - 25-04-’06 01:25

Nee, okee, geen vergelijking, maar wel raakvlakken, toch? In hun begindagen maakten de mannen van Kraftwerk experimentele elektronica, die in niets lijkt op de toch wel lekker in het gehoor liggende liedjes waar ze later wereldberoemd mee zouden worden. Idem dito voor Tangerine Dream; hun debuut Elektronic Meditation is een rare brij van klanken. Pas later ontstond hun ‘kosmische sound’… Eind jaren zeventig (zo ten tijde van ‘Stratosfear’ ) werden hun nummers puntiger en beknopter, en juist deze sequencer-fase hoor ik terug in Harmonia. Maar goed, wie ben ik…

Araglin, - 25-04-’06 10:35
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.