Clan of Xymox & Theatre of Tragedy

Clan of Xymox bestaat al ruim twintig jaar en heeft nog nooit een écht slecht album afgeleverd. 'Breaking point' draagt onmiskenbaar het Xymox-stempel, zonder overdreven gedateerd over te komen. Sterker nog, op het nieuwe album komt alles perfect bij elkaar: de wave-sferen van weleer, dansbare synthpop, moderne electro, duistere gothrock en natuurlijk de typische stem van Ronny Moorings. De toon wordt gezet met de krachtige en opzwepende albumopener 'Weak in my knees', waarna de Clan laveert tussen uitstekende uptemo tracks ('She is dangerous', 'What is going on', 'Under the wire') en bezwerende elektronische gothballads ('Cynara', 'Pandora's box').

'Breaking point' is strak en kraakhelder geproduceerd en staat als een huis. Ik heb de moed al opgegeven dat de groep ooit nog op grote schaal zal doorbreken in Nederland, maar als daar één album voor kan zorgen, is het deze wel. Bekijk de (toch wel een beetje amateuristisch overkomende - sorry jongens) clip van 'Weak in my knees' via YouTube.

Wat een verschil met het nieuwe album van het Noorse Theatre of Tragedy. De groep is verworden tot een schim van de uitstekende metalgroep die het ooit was ten tijde van hun tweede album 'Velvet darkness they fear' (1996). Na wat zwalkende albums (waarbij de groep steeds meer de electro-kant op ging) en de nodige personele strubbelingen (aan voormalig The Crest-zangeres Nell de taak om Liv Kristine te doen vergeten) moet 'Storm' de comeback betekenen. Het album bevat vrij standaard metalpop, die geen seconde weet te overtuigen. Nietszeggend en braaf. Die comeback kunnen ze dus op hun buik schrijven.

peter Donderdag 27 April 2006 at 11:55 pm | | review

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.