Aqua

Edgar Froese hield (en houdt) niet van stilzitten. Terwijl hij met Tangerine Dream muzikale grenzen aan het verleggen was, vond hij tussen door de bedrijven door tijd om een solocarrière op poten te zetten. In de winter van 1973 sleutelde Froese in zijn appartement in Berlijn zijn eerste album 'Aqua' in elkaar – met Tangerine Dream had hij inmiddels al vier albums uitgebracht en de voorbereidingen voor het vijfde album 'Phaedra' (zie elders op mijn log) waren in volle gang. Een maand of wat na de release van laatstgenoemd album, verscheen in het najaar van 1974 Froeses debuut, dat te beschouwen is als een vingeroefening, een eerste schets voor 'Phaedra'.

'Aqua' bevat vier lange tracks, waarop Froese bijzonder druk bezig is met mellotrons, moogs en vreemde geluidseffecten. Terwijl 'Phaedra' de diepte ingaat, blijft 'Aqua' ietwat aan de oppervlakte zweven. Dat wil niet zeggen dat er niets te genieten valt; in het 17 minuten durende openings- en titelnummer golven de pulserende synthklanken op een buitenaardse getijdenstroom, in 'Panorphelia' staan de sequencers op een zacht vuurtje te pruttelen, terwijl in 'Ngc 891' (naar de gelijknamige nebula en met medewerking van Tangerine Dream-collega Chris Franke) en afsluiter 'Upland' kosmische klanken de overhand hebben.

Grappig detail is dat 'Aqua' een van de eerste albums is waarbij de zogenoemde 'binaural recording technique' is gebruikt. Deze techniek, ontwikkeld aan de Technische Universiteit van Berlijn, moet zorgen voor een driedimensionale luisterervaring als je met koptelefoons luistert. Het geluid van een vliegtuig en voorbijrazend verkeer in 'Ngc 891' is op deze manier opgenomen – Froese hing een dummy-hoofd met microfoons uit het raam van zijn appartement. Luister zelf naar 'Aqua' (128 kbps, 44 MB, mp4-formaat).

Overigens heeft Froese de slechte gewoonte om naderhand zijn muziek op te poetsen en opnieuw in te spelen – met desastreuze resultaten. De enkele jaren geleden verschenen re-release kun je dan ook met een gerust hart negeren.