Em(m)anuelle

In 1957 zorgde de Franse schrijfster Emmanuelle Arsan (een pseudoniem van Marayat Rollet-Andriane) voor behoorlijk wat ophef met haar roman ‘Emmanuelle’, waarin ze het (naar verluidt) autobiografische verhaal vertelde van een Française die in Thailand de geneugten promoot van vrije seks, en met haar man, een diplomaat, saaie gesprekken voert over de betekenis van liefde en de juiste manier van seksen. De Franse premier Charles de Gaulle had een vreselijke hekel aan het boek en probeerde het uit alle macht uit de winkels te weren. Dit lukte niet en het boek werd – vanzelfsprekend – een groot succes.

Toen het in 1974 werd verfilmd, deed de nieuwe president Georges Pompidou een poging de soft-erotische rolprent uit de bioscopen te verbannen. Zonder succes. 'Emmanuelle' groeide uit tot een van de best bezochte Franse films ooit. De Nederlandse hoofdrolspeelster Sylvia Kristel werd een wereldster, hoewel ze in de film net zo vaak quasi filosofische gesprekken voert als met haar dartele borstjes wappert. Kristel maakte een handjevol vervolgen, waarna het allemaal verwarrend begon te worden.

Het succes was andere filmmaatschappijen niet ontgaan, die op de proppen kwamen met een alternatieve ‘Black Emanuelle’-serie, waaronder ‘Emanuelle Goes to Africa’ (let op de subtiele spellingswijziging), met de exotische schone Laura Gemser in de hoofdrol (die trouwens ook in ‘Emmanuelle 2’ opdook). Daarnaast zagen films als ‘Emanuelle Goes to Hong Kong’ het licht, waarin in de verste verte geen Kristel of Gemser zijn te bespeuren, en films met een verwijzing naar Emanuelle in de titel, terwijl ze in de film zelf niet voorkomt, hoewel er natuurlijk wel op los wordt gerollebold. Om de verwarring compleet te maken, liep ook de originele Emmanuelle-serie nog gewoon door, met een karrenvracht aan wulpse actrices die de vrijgevochten hoofdrolspeelser gestalte moesten geven.

Als klap op de vuurpijl kocht producer en regisseur Alain Siritzky een jaar of vijf geleden de rechten van de oorspronkelijke roman, en zette zich aan wederom een verfilming, maar nu in maar liefst zeventien delen, die verkocht werden aan diverse omroepen en kabelmaatschappijen. Als er drie of vier episodes waren verfilmd, bundelde Siritzky deze tot een film met weer een nieuwe naam. Hoogtepunt uit deze serie is het waanzinnige ‘Emmanuelle in Space: A World of Desire’, met Krista Allen, een hele hoop buitenaardse wezens, zigeuners, ruimteschepen, tantrische Tibetaanse monniken en dienstmeisjes in korte rokjes.

Zo. Ben je er nog? Een lange inleiding, want waar ik eigenlijk naar toe wil, is de soundtrack ‘Black Emanuelles Groove’ van de Italiaan Nico Fidenco. Op het album vind je een aantal hoogtepunten uit de ‘Black Emanuelle’-serie, die door Fidenco van muziek werd voorzien. De tracks houden het midden tussen easy listening, groovy jaren zeventig-shit en cheesy porno-muziek met opgewonden gekreun op de achtergrond. Niet het beste dat Fidenco heeft gemaakt (zijn muziek voor de seksfilms van Joe D’Amato is leuker – maar daar schrijf ik ooit nog wel eens een ander stukje over), maar desalniettemin aardig. Luister zelf (67 MB, 192 kbps).

peter Donderdag 21 September 2006 at 5:23 pm | | film

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.