Leroy Anderson

Het schrijven van een opgewekt deuntje is moeilijker dan het lijkt. En dan heb ik het niet over simpele 'lalala-liedjes', maar over vrolijke wijsjes, die zowel smaakvol als verrassend zijn en je bijna dwingen om mee te fluiten. Als je een vrolijk liedje wilt schrijven, loop je al snel het risico dat het een beetje geforceerd overkomt, gedicteerd door een zomerse beat en onbenullige teksten. Bert Kaempfert (1923-1980) was een meester in het schrijven van liedjes die voor een glimlach zorgen en tegelijk getuigen van goede smaak. Iemand die dat net zo goed (zo niet beter) kon, was de Amerikaan Leroy Anderson (1908-1975).

Het leven van Anderson (zoon van Zweedse immigranten) verliep rimpelloos. Hij studeerde muziek aan Harvard (waar tevens zijn enorme talenknobbel aan het licht kwam; Anderson sprak niet alleen Engels en Zweeds, maar ook Deens, Noors, IJslands, Duits, Frans, Italiaans en Portugees), vervulde zijn militaire dienstplicht in IJsland en het was aanvankelijk de bedoeling dat hij leraar zou worden. Het pakte anders uit; zijn eerste eigen composities ('Promenade' en 'Syncopated Clock') bleken ontzettend aan te slaan en Anderson besloot zich te richten op muziek. Eind jaren veertig was hij arrangeur van het Boston Pops Orchestra en in 1951 verscheen zijn eerste album 'Blue Tango', gevuld met licht klassieke muziek, aanschurkend tegen het easy listening-genre.

De lp was een gigantisch succes en in de jaren die zouden volgen tourde hij door Amerika, Canada en Europa, werden zijn composities massaal gebruikt voor tekenfilms en radio- en tv-programma's, schreef hij de Broadway-musical 'Goldilocks' en vond hij tussen alle bedrijven door tijd om talloze vrolijke liedjes te componeren, die opvielen door het gebruik van soms merkwaardige en onorthodoxe instrumenten, zoals bijvoorbeeld een schrijfmachine in 'Typewriter' en schuurpapier in 'Sandpaper Ballet'. Anderson is onsterfelijk geworden dankzij met name het kerstliedje 'Sleigh Ride', dat hij in 1946 schreef tijdens een hittegolf in juli.

Luister naar een handvol nummers (waaronder 'Typewriter', 'The Syncopated Clock', 'Sandpaper Ballet', 'Blue Tango' en 'Sleigh Ride') in dit zipje (192 kbps, 39 MB) om je geheugen op te frissen. Als je hiervan niet in een goed humeur komt, weet ik het ook niet meer...

peter Zaterdag 02 December 2006 at 11:53 pm | | klassiek

Eén reactie

Opgegroeid zijnde in de vroege 50er jaren herinner ik mij wel degelijk Leroy Anderson’s werken,die voor een aanzienlijk deel onze radiowereld beheersten.Met de Schotse dansmuziek,de tijd van Sir Jimmy Shand,was Anderson als een trendsetter te beschouwen.Vele wonderschone melodietjes bestonden reeds,maar Anderson bracht iets nieuws,
iets,dat nog niet eerder ontdekt was.Zover ?berhaupt nog gespeeld, heb ik me weleens afgevraagd,uit wiens pen een bepaald nummer kwam,later bleek het wederom van Leroy Anderson te zijn,ik had het kunnen weten.
Vele van zijn tijdgenoten zijn min of meer in vergetelheid geraakt,maar Anderson is tot op de huidige dag overeind gebleven.
Het waren toen tijden,dat de commercie nog niet trachtte voor te schrijven,wat wij mooi moesten vinden!!
Half 60er jaren betekende de genadeslag voor dit tijdperk en dat kan ons alleen maar in diepe weemoed brengen.
frm.senteur.

frm senteur, (E-mail ) - 10-04-’08 21:14
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.