Radio Massacre International

Ik heb het altijd nogal bizar gevonden hoe Tangerine Dream en oprichter Edgar Froese zo ontzettend snel zijn afgegleden en verworden tot een saai aftreksel van de eigenzinnige en vooruitstrevende groep die Tangerine Dream ooit was. De solo-lp's van Froese uit de jaren zeventig zijn stuk voor stuk briljant ('Aqua', 'Epsilon in Malaysian Pale', 'Ages' en 'Stuntman' uit respectievelijk 1974, 1975, 1977 en 1979 zijn meesterwerken) en met Tangerine Dream schreef hij muziekgeschiedenis. Maar langzamerhand ging het vanaf begin jaren tachtig bergafwaarts. En rap ook. De oorspronkelijke TD-leden verlieten de band en Froese (samen met zijn zoon Jerome) was de enige die de groep nog drijvende hield en steevast en in moordend tempo albums afleverde met saaie elektronische rock en oude albums als 'Rubycon' opnieuw inspeelde – met tenenkrommende en inspiratieloze resultaten.

Nu kan het natuurlijk ook zo zijn dat Froese en ik uit elkaar zijn gegroeid en ik zijn huidige stijl niet op waarde weet te schatten en ben blijven hangen in de jaren zeventig. Ik formuleer voorzichtig, want anders jaag ik wéér een hele groep fans tegen me in het harnas – dat schijnt de laatste tijd steeds vaker te gebeuren. Maar goed, stel dat Tangerine Dream na 'Tangram' uit 1980 uit elkaar was gegaan en anno 2006 weer aan het jammen zou zijn geslagen. Het resultaat zou dan ongetwijfeld klinken als Radio Massacre International. Dit Engelse trio timmert al geruime tijd in de luwte van de underground aan de weg en hun enkele maanden verschenen nieuwe album 'Septentrional' is voor mij een van de hoogtepunten van 2006. Een review vergat ik steeds te tikken, dus vandaar deze rijkelijk late bijdrage. Steve Dinsdale, Duncan Goddard en Gary Houghton maken bezwerende deep space-muziek, waarbij de meloltrons en moogs gerieflijk analoog staan te pruttelen en te ronken.

Toch klinkt het niet gedateerd of als een geforceerde poging de elektronische helden van weleer te imiteren. Radio Massacre International vervolgt veeleer de weg die in de jaren zeventig in het kosmische gesteente is uitgehakt. 'Septentrional' is opgenomen tijdens een uren durende nachtelijke jamsessie, waarna labelbaas Ian Boddy (zelf ook geen onbekende) het ruwe materiaal eens flink onder handen nam, wat effecten en synths toevoegde en uiteindelijk met vijf lange tracks op de proppen kwam. Je waant je tijdens het luisteren in een verlaten buitenaardse stad, ronddolend in een spookachtige, industriële omgeving. Af en toe stap je een ruimte binnen, waarna een indringend déjà vu-gevoel zich van je meester maakt. En terwijl je handen over bizarre constructies glijden, komen futuristische machines zacht zoemend tot leven... De muziek van Radio Massacre International is niet of nauwelijks in de reguliere platenzaak te vinden. Bovendien zijn diverse releases alleen op cd-r uitgebracht. Ik kocht mijn (digitale) exemplaar via de Amerikaanse muziekwinkel eMusic. Op de website van het Din-label (www.din.org.uk) kun je enkele korte fragmenten beluisteren, die nauwelijks recht doen aan hun muziek. Luister daarom, ter kennismaking, naar het elf minuten durende openingsnummer 'The first cry' (link is zeer beperkt houdbaar).

peter Dinsdag 02 Januari 2007 at 11:55 pm | | krautrock

drie reacties

Hoi Araglin (ik weet niet of jij een hij of zij bent).
Dat bergafwaarts gaan van Tangerine Dream kan ik grotendeels onderschrijven. Ik zou echter de goeie periode willen verlengen tot de gehele Virgin periode (waar ik bijna alle LP’s van heb). Zo vind ik delen van Logos een topper, en de Quichotte LP (daarvan heb ik de originele DDR persing, dik vinyl, op een platenbeurs gekocht). Ook Poland is een goeie LP. Maar daarna werd het inderdaad stukken minder, echt honderd in een dozijn. Een hele positieve uitzondering hierop zijn de uitstekende Dreammixes DM3 en DM4. Vooral DM4 is een topper voor mij, waarin Jerome techno invloeden naar voren brengt. De combinatie van klassiek TD met techno op deze CD vind ik top. groetjes van rob (bouwjaar 1957)

rob hofmeester, - 06-01-’07 11:53

Hoi Rob! Dank voor je reactie. Op elk TD-album staan eigenlijk wel een paar goede nummers, maar idd Poland en Logos zijn goed te doen – minder wereldschokkend dan voorheen, maar dat geeft ook weer niet. Ik heb Froese altijd het voordeel van de twijfel gegeven, maar na Phaedra 2005 was voor mij echt de maat vol. Wat een tenenkrommende plaat! Overigens is de TD-fanclub druk bezig met het verspreiden van bootlegs van oude concerten en die zijn zeker de moeite waard! Ik heb er in het verleden wel eens overgeschreven (zie de Zoek-box rechtsboven).

Araglin, - 06-01-’07 12:00

Hoi Araglin, bedankt voor je waarschuwing tegen Phaedra 2005, het origineel uit 1974 is top en tijdloos.

rob hofmeester, - 06-01-’07 12:26
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.