Music and Lyrics

De aandachtige lezer heeft misschien gemerkt dat er de laatste tijd maar weinig recente albumbesprekingen de revue passeren. Niet zonder reden; niet alleen kunnen andere sites dat veel beter, er verschijnt zoveel dat je er bijna een dagtaak aan hebt om het kaf van het koren te scheiden. Voor één album maak ik nu echter een uitzondering: de soundtrack van de romcom 'Music and Lyrics', met in de hoofdrollen Hugh Grant en Drew Barrymore. De film gaat over een vergeten jaren tachtig-popster (Grant) die anno 2007 een comeback probeert te maken, en samen met een beginnend songwriter (Barrymore) een nummer schrijft voor een hip tienersterretje (Haley Bennett). De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de film niet heb gezien - 'Music and Lyrics' lijkt me echt zo'n film die je eens moet huren voor tijdens een regenachtige zondagmiddag. Maar goed.

Opmerkelijk is dat Hugh Grant en Drew Barrymore daadwerkelijk zelf zingen – net zoals Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon in 'Walk the Line', maar dan een heel stuk slechter. Zo slecht zelfs dat het vermakelijk dreigt te worden. De soundtrack bevat twaalf tracks, waarvan er twee bijzonder leuk zijn: 'Pop! Goes My Heart' (dat in Amerika en Engeland al een grote hit is) en 'Meaningless Kiss'. Eerstgenoemde is een schaamteloze jaren tachtig-pastiche, inclusief klap!-geluid en een lekker synthetische drumsound. 'Meaningless Kiss' is een zo mogelijk nog schaamtelozer Spandau Ballet-imitatie, die nog werkt ook. De rest van het album bestaat uit slaapverwekkende Britney Spears-pop (toen ze nog enigszins bij zinnen was tenminste) en temerige ballads, dus daarvoor hoef je de cd niet te kopen. Grappig feitje: de vocal coach van Hugh Grant was Martin Fry, de zanger van de ooit legendarische 80's-formatie ABC.

Als de soundtrack van 'Music and Lyrics' over een half jaar in de uitverkoopbakken belandt, sla je dan je slag. Kijk intussen naar de vermakelijke videoclip van 'Pop! Goes My Heart', dat oude Wham!-tijden doet herleven. En tot slot nóg een geinig feitje: deze clip zou uit 1984 moeten stammen, maar hilarisch genoeg (ahum) staat Hugh Grant achter een Roland D-50, die pas in 1987 op de markt verscheen...

peter Maandag 14 Mei 2007 at 11:46 pm | | film

twee reacties

Een lekker jaren tachtig nummer. Leuk gedaan, zo’n “23 jaar” na dato.

80s Freak, - 15-05-’07 18:18

Ik heb de film wel thuis, maar nog niet gezien. Wel de clip en die is ontzettend herkenbaar, toen Mtv net begon.
Grappig dat de D50 opviel, was mij niet opgevallen. Ik heb zelf de MT-32 moduleversie.]
De DX 7 of 11 is tijdtechnisch wel terecht blijkbaar.
Mooi gedaan.

Peter, (E-mail ) - 16-05-’07 10:22
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.