Mugen

Over het algemeen ben ik niet zo dol op progressieve rock. Het is mij vaak te serieus en te veel op de zenuwen werkend gepiel. Het wordt echter anders als de muzikanten in kwestie er een flinke batterij aan synthesizers bijslepen en zich te buiten gaan aan lang uitgesponnen, orkestrale nummers. Araglin.nl-lezer Herman kwam tot dezelfde conclusie en stuurde me 'Sinfonia Della Luna' (1984), het niet meer in de winkel te vinden debuutalbum van de Japanse formatie Mugen.

Terwijl medio jaren tachtig symforockers probeerden hun sound te moderniseren, bleven de Mugen-leden trouw aan hun voorbeelden uit de jaren zeventig (lees: Genesis en Yes). Katsuhiko Hayashi smeert alles onder met een lekkere Korg-, Yamaha- en Mellotron-saus, terwijl zanger Takashi Nakamura ook wat synths heeft meegenomen en opvalt door zijn hoge, zweverige stem. De bijna twintig minuten durende openingstrack 'Sinfonia Della Luna' zet gelijk de toon: het begint allemaal vrij rustig, maar na een minuut of zes zwellen de drums aan, beginnen de synths tevreden te knorren en als het tempo vervolgens weer wordt teruggenomen, vormt dat de opmaat voor een zinderende finale met machtige Mellotron-koren. De daaropvolgende nummers zijn wat korter en kenmerken zich door energieke uitstapjes en wat lichte folkinvloeden ('A Parade Of The Wonderland' bijvoorbeeld). 'Ballo Della Luna' vangt aan met een rustig voortokkelende gitaar en ijle zang, om uiteindelijk uit te monden in een explosie van synths en elektrische gitaar. En hoewel je het afgaande op de songtitels niet zou verwachten, is het gehele album gezongen in het Japans – ik heb geen idee waar het over gaat.

Mugen bracht nog twee albums uit ('Leda et la Cygne' en 'The Princess of Kingdome Gone' uit respectievelijk 1986 en 1988), om eind jaren tachtig de handdoek in de ring te gooien. Hayashi startte later de progressieve 'supergroep' ??? (Ie Rai Shan) met zangeres Naomi Hokada. In ieder geval: 'Sinfonia Della Luna' is een apart album, dat uiteenlopende muziekliefhebbers zal aanspreken en door velen wordt beschouwd als een miskend hoogtepunt uit de progrockgeschiedenis (hoewel de stem van Nakamura misschien enige gewenning vergt). Probeer het eens zou ik zeggen: deel 1 en deel 2 (320 kbps, in twee delen van 80 en 40 MB - met dank aan Herman!).

peter Dinsdag 19 Juni 2007 at 11:54 pm | | progrock

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.