Tony Carey

Als ik nu een gedegen stukje had willen afleveren, zou ik me om te beginnen eerst hebben verdiept in de geschiedenis van de Engels-Amerikaanse rockgroep Rainbow, wat geinige anekdotes hebben opgediept over de grillige gitarist Ritchie Blackmore (die al een tijdje de omfloerste middeleeuwse bard uithangt samen met zijn vrouw Candice Knight), om uiteindelijk te belandden bij Rainbow-toetsenist Tony Carey (1953). Mijn computer gooit echter roet in het eten. Niet alleen vertoont hij de laatste tijd enkele (bescheiden) kuren, hij is feitelijk niet meer opgewassen tegen zijn taak. Bovendien maakt mijn trouwe pc een lawaai alsof hij elk moment reutelend en met een vezengende lichtflits kan opstijgen. Zelfs met een koptelefoon op is het geluid niet te harden en is het schrijven van een goed doortimmerde entry allesbehalve een pretje.

Maar goed, Tony Carey dus. In de periode 1976-1978 maakte hij deel uit van Rainbow en is hij te horen op 'Rainbow Rising' (1976) en het live-album 'On Stage' (1977). Carey belandde eind jaren zeventig in Duitsland en samen met producer Peter Hauke waagde hij zich op het solopad. Zijn eerste vier lp's waren instrumentaal, daarna begon hij te zingen in onder meer zijn groep Planet P Project. Tegenwoordig is Carey vooral achter de schermen actief: hij werkte samen met artiesten als Joe Cocker, John Mayall, Peter Maffay en Eric Burdon en houdt zich daarnaast bezig met het componeren van filmmuziek.

Zijn grootste roem vergaarde hij met de lichtelijk progressieve rock van Planet P Project, maar interessanter zijn natuurlijk zijn synthesizeralbums die begin jaren tachtig het licht zagen. In die tijd maakte elektronische muziek de stap naar het grote publiek en vooral Carey's lp 'Explorer' uit 1982 is hier een goed voorbeeld van: het album mengt disco- en popinvloeden met een embryonale house-sound. Carey hinkt op twee gedachten en zwalkt tussen uptempo Patrick Cowley- en Giorgio Morodor-achtige dancetracks (zoals het uitstekende 'Jigsaw' en 'Rabbits') en puur elektronische muziek in het straatje van Jean Michel Jarre (ten tijde van 'Les Chants Magnetiques' uit 1981) en het eveneens Franse Space (een project van Didier Marouani). 'Explorer' klinkt vijfentwintig jaar na dato nog steeds bijzonder aardig; luister zelf (192 kbps, 48 MB – het gaat om een prima vinyl-rip).

peter Woensdag 04 Juli 2007 at 12:07 am | | 80s

Eén reactie

Een leuk item over Tony Carey. Ik wist geen eens dat hij in Rainbow gezeten heeft. Ik ken hem alleen maar van het nummer “Room with a view”, destijds gebruikt in de Duitse miniserie “Wilder Westen Inklusive”. Dit is overigens een erge leuke miniserie!

Kees Hond, - 04-07-’07 17:34
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.