Shakatak

Het is een ongeschreven regel die vooral door critici wordt aangehangen: artiesten moeten zich constant vernieuwen en grenzen verleggen. Doe je dit niet, dan krijg je al snel de stempels 'meer van hetzelfde', 'onderling inwisselbaar' en 'overbodige herhalingsoefening' opgeplakt. Probleem is alleen dat sommige artiesten vervallen in experimenteren om het experimenteren of proberen krampachtig hip te doen. Aan de andere kant heb je muzikanten die al jaren hun ding doen en dat is wel zo handig: je weet wat je kunt verwachten. En hoewel je als artiest dan misschien wat minder in de belangstelling staat, bouw je een vaste fanschare op en wie eenmaal lang genoeg meedraait, komt vanzelf weer in de mode.

Neem nu Shakatak. Deze Engelse formatie maakt al 27 jaar dezelfde muziek en daar is niets mis mee. De laatste jaren krijgt hun sound af en toe een lichte dance-injectie, maar over het algemeen blijft alles bij het oude: ontspannen niets-aan-de-hand liedjes die zich begeven op het kruispunt tussen smooth jazz, funk en pop. Je weet wel, van die muziek die je opzet tijdens een feestje als het beschaafd op de achtergrond moet swingen, maar ook weer niet té. Met hun tweede lp 'Nighbirds' en de hit 'Easier said than done' (1982) brak de groep door en werd de nieuwe zangeres Jill Saward naar voren geschoven als Shakatak-boegbeeld.

In de jaren die zouden volgen bracht de formatie met de regelmaat van de klok albums uit, scoorde om de zoveel tijd een hitje (onder andere 'Down on the street' en 'Watching You' - hier een link) en was vaste gast in Japan, waar Shakatak immens populair is. Eind mei verscheen hun laatste cd 'Emotionally Blue' en het is grappig om te horen hoe heerlijk alles bij hetzelfde is gebleven, alsof je tijdens het opruimen een paar schoenen ontdekt die nog net zo lekker zitten als toen.

Luister naar 'Down on the street' uit 1984 (91 MB, 320 kbps – met dank aan de originele uploader) om een beeld te krijgen. Valt dit in de smaak, dan vind je de overige vijftig Shakatak-albums ongetwijfeld ook leuk.

peter Zaterdag 21 Juli 2007 at 11:53 pm | | overig

drie reacties

Hoi Araglin,
Waar zit de verborgen camera van jou hier in huis.
Op het moment dat ik namelijk jou site weer bezoek ben ik “Nightbirds” namelijk aan het luisteren.
Ik wist niet dat ze nog bestonden, want mijn hoofdgenre van muziek ligt ergens anders.
Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe album. Ik vind het knap van “Shakatak” dat ze ondanks steeds “hetzelfde” maken, toch tijdloos kunnen klinken. En ook nog leuk blijft.

Peter Dekker, (E-mail ) - 22-07-’07 11:23

Ik had van het nummer Mr. Manic & Sister Cool een CD-Video schijfje (je weet wel, of niet, zo’n gouden disc. Slechts een korte tijd populair geweest). Daar stond een hele fijne remix op, maar geen enkele cd-speler lustte dat discje nog. Of althans, die laatste track, n? de videoclip, werd niet meer getoond. Uiteindelijk mijn iMac weten te bewegen om ‘m te lezen – tracklist compleet! Hatsee.

Alleen dat videoclipje zal ik wel nooit meer kunnen bekijken.

Lars, (URL) - 23-07-’07 14:15

@Peter: Oeps, had ik het je niet verteld van die camera? ;-)

Araglin, - 23-07-’07 21:07
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.