Beaubourg

Ik snuffelde wat in de bak met aanbiedingen en stuitte op drie cd's van Vangelis, netjes gebundeld in de box 'Vangelis – The collection'. En hoewel ik de lp's nog wel in de kast heb liggen, was de prijs dermate zacht (6 euro) dat ik 'Albedo 0.39' (1976), 'Spiral' (1977) en 'Beaubourg' (1978) eigenlijk zonder er bij na te denken afrekende. Wat ik me alleen wel afvraag, is of de gemiddelde muziekliefhebber wel beseft wat hij of zij nu precies aanschaft.

Vangelis is natuurlijk bekend geworden dankzij zijn weelderige elektronische soundtracks voor met name 'Chariots of Fire', 'Blade Runner' en 'Conquest of Paradise' en zijn hits met Jon Anderson, maar de albums in deze box laten een heel andere Vangelis horen: Evangelos Odysseas Papathanassiou verkende eind jaren zeventig de grenzen van de elektronische muziek en terwijl 'Albedo 0.39' en 'Spiral' nog redelijk toegankelijk zijn, is 'Beaubourg' misschien wel het raarste album uit Vangelis' oeuvre. Je zou de lp kunnen omschrijven als pure avant-garde in de traditie van Stockhausen en Morton Subotnick en uren uitweiden over de complexiteit van de twee lange stukken op het album. Aan de andere kant kun je 'Beaubourg' beschouwen als een waanzinnige, stuurloze potpourri van geluiden – alsof je een buitenaards wezen loslaat in een studio met het verzoek om lukraak op alle knopjes te drukken. Ik weet natuurlijk niet hoe de vork in de steel zit, maar het heeft er alle schijn van dat Vangelis een middagje aan het pielen was met zijn nieuwe Yamaha CS-80, naderhand de opnamen in zijn studio bewerkte door er echo en galm aan toe te voegen en zijn platenlabel belde met de mededeling dat hij weer een nieuw album klaar had.

Maar toch, 'Beaubourg' heeft wel wat. De twee lange nummers mogen dan ogenschijnlijk alle kanten opzwalken, na verloop van tijd brengen de repeterende bliepjes, geluidseffecten en metaalachtige klanken je in een soort staat van... ehh tja, geen idee eigenlijk. Zeven jaar later (Vangelis was inmiddels uitgegroeid tot een gevierd componist) bracht het prestigieuze klassieke label Deutsche Grammophon zijn album 'Invisible Connections' uit, gevuld met dezelfde soort ongrijpbare muziek. In ieder geval: liefhebbers van zware kost en experimentele 20ste eeuwse muziek moeten 'Beaubourg' maar eens beluisteren (320 kbps, 59 MB).

peter Zondag 05 Augustus 2007 at 11:54 pm | | weird

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.