Wah Wah

Bijna tweederde van het nieuwe nummer van literair muziektijdschrift Wahwah (no. 6 2007 – Uitgeverij Nieuw Amsterdam) wordt in beslag genomen door een sfeerverhaal over Jeff Buckley (1966-1997). De nog resterende pagina's zijn gereserveerd voor artikelen over Bonnie Raitt, Hans de Booij en de gebruikelijke columns en gedichten. Apart genoeg heb ik van zowel Buckley als Raittt niets in huis. Ik kan van beide artiesten uit de losse pols allerlei geinige feitjes oplepelen, maar een compleet album heb ik van de twee nog nooit beluisterd. Sterker nog: Buckleys legendarische debuutalbum 'Grace' was voor mij onontgonnen terrein.

Voor het artikel over de onder mysterieuze omstandigheden verdronken Buckley reisden journalist René Sommer en fotograaf Bob Bronshoff af naar Memphis om daar op zoek te gaan naar sporen van de singer-songwriter. Veel nieuws bleek er overigens niet te ontdekken. Sommer sprak onder meer met diverse kennissen en Buckleys hospita (die allen geroutineerd het bekende verhaal afdraaien) en bezocht uiteindelijk de plek des onheils. Maar goed, ik was toch wel nieuwsgierig geworden na al die lovende en lyrische woorden en besloot 'Grace' in huis te halen. Na beluistering kreeg ik hetzelfde gevoel als toen ik mezelf met veel pijn en moeite door Radioheads 'OK Computer' had geworsteld: de kwaliteit valt niet te ontkennen (het zijn zonder meer fraaie liedjes), maar mijn kopje thee is het niet. Jeff Buckley zingt vol meeslepende overgave en zijn zieleroerselen druipen als natte tissues de speakers uit. Maar allemachtig, ik werd er wel behoorlijk nerveus van. Ik staarde mismoedig wat voor me uit en probeerde er de spreekwoordelijke vinger op te leggen. Vriendin Eva keek op van haar Hyves-profiel en zei: ''Je vindt dit niet leuk omdat er te weinig humor in zit. Laat staan een vreemd en kosmisch randje.'' En tja, eigenlijk had ze gewoon gelijk.

peter Woensdag 15 Augustus 2007 at 11:54 pm | | overig

vier reacties

Tja over smaak valt inderdaad niet te twisten natuurlijk… Persoonlijk vind ik ‘Grace’ echt helemaal geweldig… maar.. wel onder de juiste omstandigheden: Licht uit, kaars aan, lekker drankje erbij tijdens een “vallende sterren” regen en dan een avond doorbrengen met je beste vrienden, melancholisch en slap ouwehoerend over “wat de zin van alles is” … iedere muzieksoort heeft ook ideale luisteromstandigheden in mijn ogen :-)

Leonie, (E-mail ) (URL) - 16-08-’07 12:42

Btw heb ik iets vreemds gedaan waardoor er een streep door m’n reactie staat ?

Leonie, (URL) - 16-08-’07 12:45

Hoi Leonie! Dank voor je reactie! Ik geloof dat je smiley’s niet helemaal juist waren overgekomen. Ik denk ze er zelf wel bij ;-)

Araglin, - 16-08-’07 13:35

Tja Grace is zo’n album dat ik heb staan waar ik ook nog steeds weinig mee kan. Wel vreemd, want met (vooral de eerste cd van) het postuum uitgebrachte Sketches For My Sweetheart The Drunk kan ik weer des te meer. Dat is wat mij betreft nog steeds een briljant stuk muziek.

IkEcht, (E-mail ) (URL) - 18-08-’07 21:49
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam te voorkomen, vraag ik je vriendelijk om de volgende vraag te beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.