Niemand wordt er blij van en elk jaar is het beeld treuriger dan ooit. En dan heb ik het niet over het nieuwe album van Kane, maar over de jaarcijfers van de entertainmentindustrie. De presentatie van deze getallen gaat steevast gepaard met bedrukte gezichten en verzuchtingen dat er nu toch echt iets moet gebeuren – waarna deze litanie het daaropvolgende jaar wordt herhaald.
Maar goed, een analyse bewaar ik voor de volgende keer, eerst een opsomming van de droge cijfers. De omzet van de muziek-, film- en game-industrie bedroeg in Nederland vorig jaar 970 miljoen euro, aldus de brancheorganisatie NVPI. Dat is 12 procent minder dan in 2009, toen er een omzetverlies van 7 procent werd genoteerd.
Vooral de audiomarkt heeft het moeilijk. Vorig jaar werden er vijftien miljoen muziek-cd’s verkocht, twee miljoen minder dan in 2009. En hoewel het aantal betaalde muziekdownloads toenam, was dit niet genoeg om het verlies te compenseren. In 2010 werden er 1,2 miljoen albums tegen betaling gedownload (een toename van 300.000). Jammer genoeg heeft de NVPI niet gekeken naar online streaming muziekdiensten als Spotify.
Het beeld in het video- en gamesegement is evenmin rooskleurig: de omzet uit verkoop van dvd’s en Blu-Ray-schijfjes bedroeg vorig jaar 287,2 miljoen euro, een daling van 8 procent ten opzichte van 2009. Verder werden er vorig jaar 800.000 minder consolegames en 300.000 minder pc-games verkocht dan in 2009. Ook de verkoop van het aantal consoles nam af.
De oplossing? Volgens de NVPI heeft dit alles te maken met het ontbreken van een downloadverbod in Nederland. De branchevereniging wil dan ook zo snel mogelijk met de overheid om de tafel gaan zitten en de downloader het vuur na aan de schenen leggen.
En omdat een plaatje meer zegt dan duizend woorden:
Tot grote vreugde van onder andere vriendin Eva schrijf ik niet zoveel meer over Stichting Brein, auteursrechten, rechtszaken, kopieerheffingen, downloadonderzoeken, muziekdiensten, en noem het maar op (hiervoor verwijs ik je graag naar mijn Twitter-account, hoewel je je misschien enigszins door de meligheid heen moet worstelen). Voor Spotify maak ik echter een uitzondering.
Toen vorige week bekend werd dat de van origine Zweedse online muziekdienst ook in Nederland zijn deuren zou openen, werd dat met gejuich ontvangen. De Zweden waren al wat langer bezig in Nederland (vorig jaar lukte het niet om een geschikte partner te vinden), maar het lijkt nu toch echt te gaan gebeuren - hoewel over de lanceringsdatum (18 mei) nog enige onduidelijkheid bestaat, de onderhandelingen met Buma/Stemra over een licentiedeal zijn nog in volle gang.
Via Spotify kun je voor een vast bedrag per maand (hoogstwaarschijnlijk 10 euro) - of gratis met reclame - onbeperkt streaming muziek luisteren, op je computer en op je mobiele telefoon. Ik heb zelf al jaren een betaald Last.fm-account en dat bevalt prima. Dus waarom zou ik overstappen? Dankzij oud-collega Onno kon ik een tijdje spelen met Spotify en ik moet zeggen: geweldig! Waar kan ik me inschrijven?
Het aanbod is gigantisch (variërend van Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows, Tangerine Dream en Klaus Schulze, tot het complete oeuvre van Bert Kaempfert), de geluidskwaliteit dik in orde en dankzij de onderliggende µTorrent-technologie wordt alles razendsnel en zonder haperingen afgespeeld. Via het tabblad met gerelateerde artiesten kom je snel andere, gelijksoortige namen op het spoor en het is desgewenst ook mogelijk om je lokaal opgeslagen muziek in Spotify af te spelen. In vergelijking met Last.fm zijn de radiozenders wel wat karig (je kunt niet zelf een artiest en genre invoeren), maar het grote aanbod maakt dit meer dan goed.
Spotify zou wel eens de streamingdienst kunnen worden die het wél gaat maken, hoewel zich in de online arena tal van strijdlustige krijgers hebben verzameld: niet alleen Last.fm, maar ook telefoongigant Nokia (dat met zijn Comes With Music gepersonaliseerde radiostations aanbiedt bij je telefoonabonnnement) en onder meer Rhapsody, MySpace en Soundcloud proberen een stuk van de muziektaart in te pikken. En last but not least: ook Apple werkt in alle geheimzinnigheid aan een streamingdienst (gebouwd op de ruïnes van het overgenomen LaLa), die waarschijnlijk later dit jaar wordt gelanceerd.
Overigens is de Britse muzikantenvereniging Basca (British Academy of Songwriters, Composers and Authors) wat minder te spreken over Spotify. Artiesten zouden namelijk wel heel weinig verdienen; voor 1 miljoen streams van haar hit 'Poker Face' ontving Lady Gaga het bedrag van 167 dollar. Spotify-oprichter Daniel Ek doet echter geen mededelingen over de overeenkomsten die met platenmaatschappijen en uitgevers zijn gesloten.
''Kijk, de Revolver heeft een nieuwe naam.'' Ik wapperde enthousiast met het muziektijdschrift naar vriendin Eva, die tegenover me aan tafel zat. ''Aha'', zei ze, ''en hoe heet het nu? Pistool?'' Ze barstte in een bulderend gelach uit en ging weer verder met waar ze mee bezig was. Mja, dacht ik, toen ook ik was uitgelachen, ze geeft wel precies aan waarom de naamsverandering nodig was: de meeste mensen denken bij 'Revolver' nu niet direct aan het gelijknamige Beatles-album (uit 1966), want anders had Eva wel iets geroepen als 'Help!' of 'Rubber Soul'. ''Hoe heet het nu dan?'' vroeg ze even later. ''Lust for Life'', antwoordde ik. Vriendin Eva: ''Huh?'' En wederom de spijker op zijn kop: de associatie met het gelijknamige Iggy Pop-album (uit 1977) ligt eveneens niet echt voor de hand - dus of dit nu zo'n goede keuze is?
Maar goed, na een hoop gedoe (waaronder het faillissement van de oude uitgever) wordt het roer definitief omgegooid. En dat blijkt al direct uit de 'pay-off': ''Mannenblad over muziek & meer''. Uitgever Mark Postema van Music Media Maker Group: “Wij hopen het mannenblad onder de muziekbladen te worden. Het blijft een muziekblad, maar we richten ons nu op alles wat boeiend is in het leven van de oudere muziekliefhebber.''
Revolver was al niet bedoeld voor een jong publiek en met Lust for Life wordt dat er niet veel beter op: Postema mikt op de vijftigplusser (en vandaar ook het grotere lettertype). ''Met oudere muziekliefhebber bedoelen we uiteraard geen oude mannetjes die alleen nog maar hun tuin staan te schoffelen, maar mensen die vol in het leven staan en nog regelmatig naar concerten gaan.”
Gloep. Ik behoor dus niet tot de doelgroep?
In het voorwoord schrijven hoofdredacteuren Paul Gersen en Martin Cuppens: ''We gaan graag op reis, vinden het super om een avondje in de bioscoop of soms zelfs in het theater te zitten en worden warm van de mooie dingen des levens: net als jullie wereld is die van ons dus een stuk groter dan muziek alleen. […] Wat je van ons kunt verwachten? Leuke muzikale reportages in Europese steden, uitgaanstips van onze eigen film- en theaterkenners en interessante speledingetjes waar je echt wat aan hebt.''
Dit klinkt allemaal redelijk rampzalig en misschien zelfs wat wanhopig, maar in de praktijk valt het allemaal wel mee. In het eerste (erg fraai vormgegeven) nummer 'nieuwe stijl' komen de vertrouwde gezichten langs (Beatles, Johnny Cash, Meat Loaf) en wordt als vanouds de helft van het tijdschrift besteed aan recensies. Inhoudelijk is er dus vooralsnog niet zo veel veranderd en mijn kritiek is nog altijd hetzelfde: ik mis de 'autoriteit' die je in bijvoorbeeld Oor wél terugvindt. Lust for Life wordt vooral door enthousiaste vrijwilligers volgeschreven en dat zie je er ook aan af. Er valt nauwelijks een onvertogen woord en Gersen en Cuppens moeten uitkijken dat het niet de kant opgaat van de veredelde reclamefolder Off the Record.
Overigens - en dit vind ik zelf altijd erg interessant - de oplage van Revolver schommelt volgens Postema tussen de 15.000 en 18.000 stuks. En dat is dan de complete oplage neem ik aan; ik neem redelijkerwijs aan dat de betaalde oplage een stuk lager ligt. Ik gok op 6000 nummers in de losse verkoop en een abonneebestand van een paar duizend mensen. Correct me if I'm wrong! (bron van citaten Mark Postema: 3Voor12)
Cd-verkopen dalen, en in poging het tij en de gemiste inkomsten te keren, schrappen steeds meer winkelketens met een botte bijl in hun muziekaanbod en word je getrakteerd op een gestaag uitdijende hoeveelheid dvd's en allerhande soorten games. Met als gevolg dat er minder cd's worden verkocht, het aanbod schraler en schraler wordt, je noodgedwongen naar het internet uitwijkt en er dus weer minder cd's worden verkocht - waarna het liedje weer van voren af aan begint.
Nu is er natuurlijk geen man overboord als een grote keten als Free Record Shop / Van Leest stopt met de verkoop van muziek (aanbod was toch al abominabel, hoewel verrassend genoeg de FRS aan de Oudegracht in Utrecht opeens heel veel klassieke muziek aanbiedt - de oudere generatie heeft geld, houdt van klassiek én kan niet downloaden moet ongetwijfeld de gedachte zijn), maar het zou jammer zijn als de kleine, gespecialiseerde platenzaakjes in deze trend worden meegesleurd.
Dus doe eens gek en loop aanstaande zaterdag (17 april) je lokale platenzaak binnen en koop een cd of lp. Waarom nu juist zaterdag? Nou, het is dan International Record Store Day, oftewel: de internationale viering van de onafhankelijke platenzaak. Dit initiatief ontstond in 2007 toen diverse Amerikaanse winkels de handen ineen sloegen en met live optredens, kortingsacties en wat dies meer zij de muziekliefhebber naar hun winkels probeerden te lokken.
Ook in Nederland heeft dit initiatief langzamerhand voet aan de grond gekregen en inmiddels doen meer dan zestig platenwinkels mee. Niet alleen liggen er grote stapels cd's en andere muzikale parafernalia voor een zacht prijsje in de schappen (of althans, daar ga ik vanuit), ook tal van (relatief onbekende) artiesten maken hun opwachting voor een in-store optreden. Hier vind je de lijst met alle deelnemende platenzaken - en nee, ik word niet gesponsord.
Life is coming to an end
So says me, me wiccan friend,
Nature coming full circle
Winter's breath of filthy snow
Befrosted paths to the unknown,
Have my lips turned true purple
I'm the green man
Toen ik zo'n drie weken geleden voor het eerst iets las over ACTA (via Baby Grandpa, om precies te zijn), dacht ik aanvankelijk aan een verlate 1 aprilgrap. Het klinkt dan ook als het script voor een spannende Hollywood-film: er zouden momenteel geheime besprekingen gaande zijn tussen Amerikaanse overheid, de Europese Unie en diverse andere rijke landen, die verstrekkende gevolgen kunnen hebben voor iedereen die wel eens wat downloadt of bekijkt op internet – 'Big Brother is wachting you', maar dan in het echt.
Het blijkt echter helaas allemaal behoorlijk serieus te zijn: de ACTA-onderhandelingen (oftewel 'Anti-Counterfeiting Trade Agreement') gaan in eerste instantie over een verdrag tegen namaakproducten, maar óók over de bestrijding van schendingen van auteursrecht op het internet. Vooral de Amerikaanse regering wil daarin heel ver gaan – vergeet het Nederlands geneuzel rond de Thuiskopieregeling of de mp3-heffing, dit is andere koek.
De Amerikanen willen namelijk veel strenger optreden tegen inbreuken op auteursrecht. Zo is het de bedoeling dat providers aansprakelijk worden gesteld voor wat hun klanten doen op internet (en moeten providers dus intensief gaan filteren en hun klanten in de gaten houden), wordt het downloaden én het linken naar muziek- en filmbestanden strafbaar (onder het motto: eerst schieten, dan pas praten), interoperabiliteit (zodat legaal aangeschafte tracks op verschillende mp3-spelers zijn te beluisteren) is niet langer verplicht en tot slot moet het veel makkelijker worden om iemand af te sluiten van het internet. (Bekijk hier een honderdtal uitgelekte pagina's van het voorstel.)
De EU gaat niet zonder slag of stoot akkoord met de door de Amerikaanse overheid (lees: entertainmentindustrie) geformuleerde regelgeving, maar het probleem is dat de onderhandelingen zich in het grootste geheim afspelen. Vorig jaar eiste het Europees Parlement meer openheid, maar daarvan is nog altijd geen sprake. En inmiddels is ook de Tweede Kamer wakker geworden - hoewel het nog maar de vraag is hoezeer dit alles zoden aan de dijk zet: diverse Europese landen (met name Frankrijk) hebben immers al diep het hoofd gebogen voor copyrightwaakhonden.
Details zijn dus schimmig, maar zelfs als een miniem gedeelte van het voorstel wordt goedgekeurd of aangenomen, zou dit wel eens het einde kunnen betekenen van het internet zoals we dat (nu nog) kennen. Zie voor meer info deze column van internetjurist Remy Chavannes, deze overzichtspagina op de site van The Electronic Frontier Foundation of deze presentatie van de Canadese professor Michael Geist.
De kogel is bijna door de kerk: het downloaden van muziek en films uit illegale bron wordt binnen drie jaar strafbaar. Dat schrijft het kabinet in een uitgebreide reactie (zie hier de complete pdf) op het enkele maanden geleden verschenen rapport van de Commissie Gerkens (zie elders op mijn log) Een van de kernpunten van dit rapport was dat een downloadverbod pas zin had als er voldoende legale film- en muziekdiensten waren. Het kabinet draait dit echter om en vindt juist dat legale diensten zonder een verbod geen schijn van kans maken – tegen gratis valt immers lastig te concurreren.
Het is niet de bedoeling dat er massaal jacht wordt gemaakt op de downloadende consument: "Het kabinet wil het downloadverbod niet gebruiken om individuele internetgebruikers het leven zuur te maken, maar juist om de illegale activiteiten van commerciële partijen uit te bannen."
Verder wordt het toezicht op auteursrechtorganisaties sterker en zal de contractuele positie van auteurs en uitvoerende kunstenaars worden verbeterd. Dit houdt bijvoorbeeld concreet in dat (commerciële) downloadsites nog strenger worden aangepakt. Als het downloadverbod inderdaad gestalte krijgt, wordt de Thuiskopieregeling (de heffing op lege cd's en dvd's) afgeschaft.
Enigszins schimmig is nog wel de manier waarop het verbod zou worden gehandhaafd. Volgens de Commissie Gerkens zouden providers hierin een grote rol moeten spelen en actief hun netwerkverkeer en klanten in de gaten moeten houden. Het kabinet is wat terughoudender en vindt dat de huidige wetgeving volstaat. Het is raadzaam, aldus het kabinet, om de technologische ontwikkelingen op de voet te volgen en hier bijtijds op in te spelen. Mmm... hoor ik daar een nieuw op te richten stichting aan komen sluipen?
Tweede Kamerlid Arda Gerkens (SP) reageert voorzichtig enthousiast: ''We zitten aardig op één lijn, daar ben ik heel blij mee. Lang heeft het kabinet een houding van pappen en nathouden volgehouden. De werkgroep werd ingesteld om hier iets aan te doen en heeft duidelijk gezorgd voor meer draagvlak om kritisch te kijken naar de visie op auteursrecht op internet.''
Maar voor het zover is, moet de Tweede Kamer nog over het downloadverbod discussiëren. Ik hoop dat dit een beetje grondig gebeurt, want het aantal haken en ogen is enorm groot - en ik heb geen zin om ze weer voor de zoveelste keer op te sommen. En daarbij: heeft een downloadverbod eigenlijk niet gewoon een tegengesteld effect?
Meer info en bron van de citaten: Webwereld en 3Voor12.
De kogel is bijna door de kerk: het downloaden uit illegale bron wordt binnen drie jaar strafbaar. Dat schrijft het kabinet in een uitgebreide reactie (zie hier de complete pdf) op het enkele maanden geleden verschenen rapport van de Commissie Gerkens. Ik schreef er al eerder over. Een van de kernpunten van dit rapport was dat een downloadverbod pas zin had als er voldoende legale film- en muziekdiensten waren. Het kabinet draait dit echter om en vindt juist dat legale diensten zonder een verbod geen schijn van kans maken – tegen gratis valt immers lastig te concurreren.
Het is niet de bedoeling dat er jacht wordt gemaakt op downloadende consument: "Het kabinet wil het downloadverbod niet gebruiken om individuele internetgebruikers het leven zuur te maken, maar juist om de illegale activiteiten van commerciële partijen uit te bannen." Verder wordt het toezicht op auteursrechtorganisaties sterker en zal de contractuele positie van auteurs en uitvoerende kunstenaars worden verbeterd. Dit houdt bijvoorbeeld concreet in dat (commerciële) downloadsites nog strenger worden aangepakt. Als het downloadverbod inderdaad gestalte krijgt, wordt de Thuiskopieregeling (de heffing op lege cd's en dvd's) afgeschaft.
Enigszins schimmig is nog wel de manier waarop het verbod zou worden gehandhaafd. Volgens de Commissie Gerkens zouden providers hierin een grote rol moeten spelen en actief hun netwerkverkeer en klanten in de gaten moeten houden. Het kabinet is wat terughoudender en vindt dat de huidige wetgeving volstaat. Het is raadzaam, aldus het kabinet, om de technologische ontwikkelingen in de gaten te houden en hier bijtijds op in te spelen. Mmm... hoor ik daar de voetstappen van een nieuw op te richten stichting?
Tweede Kamerlid Arda Gerkens (SP) reageert voorzichtig enthousiast: ''We zitten aardig op één lijn, daar ben ik heel blij mee. Lang heeft het kabinet een houding van pappen en nathouden volgehouden. De werkgroep werd ingesteld om hier iets aan te doen en heeft duidelijk gezorgd voor meer draagvlak om kritisch te kijken naar de visie op auteursrecht op internet.''
Maar voor het zover is, moet de Tweede Kamer nog over het downloadverbod discussiëren. Ik hoop dat dit een beetje grondig gebeurt, want het aantal haken en ogen is enorm groot - en ik heb geen zin om ze voor de zoveelste keer op te sommen. En daarbij: heeft een downloadverbod eigenlijk niet gewoon een tegengesteld effect?
Meer info en bron van de citaten: Webwereld en 3Voor12.
De laatste tijd schrijf ik wat minder over de activiteiten van stichting Brein, websites die offline worden gehaald, rechtszaken die worden aangespannen en onderzoekers die over elkaar heen buitelen met elkaar tegensprekende onderzoeken – het is schrijven tegen de bierkaai. De nieuwe plannen van Buma/Stemra kan ik echter niet negeren. Begin vorig jaar probeerde Buma het ook al en anderhalf jaar later is het tijd voor wederom een poging. Buma/Stemra heeft namelijk een nieuw betaalmodel geïntroduceerd voor het gebruik van muziek op het internet.
Kort gezegd komt het erop neer dat je voor elk filmpje (van een bij Buma aangesloten artiest) dat je op je site aanbiedt (‘embedt’), je 130 euro betaalt. Per 30 embedded files moet 650 euro worden afgerekend. Dat geldt niet alleen voor commerciële sites, maar ook voor persoonlijke webblogs. Als je dus elke dag een YouTube-filmpje online zet, valt dit volgens Buma/Stemra binnen het segment 'Achtergrondmuziek' en krijg je een rekening thuisgestuurd van 7908 euro per jaar. Waanzin! En dit kan vergaande gevolgen hebben.
Ik citeer 3Voor12: ''Blog je onder een paraplu, dan zit je veilig. Of toch niet? Want als Blog.nl of Hyves.nl straks voor al zijn gebruikers per YouTube-filmpje af mag rekenen, is de conclusie snel getrokken: verboden te embedden op blogs. Freelance schrijvers die onder een eigen url bloggen, kunnen in elk geval rekenen op een brief van Buma, zij zijn immers bedrijfsmatig bezig. Een festival of een popzaal, die zijn geboekte acts aanprijst met YouTube-filmpjes, valt ook onder deze regeling. Ook overstappen op een ander domein dan .nl is niet genoeg om buiten het terrein van Buma te vallen.''
De gemoederen zijn in ieder geval hoog opgelopen. Ik heb de petitie ‘Buma Stemra laat de Bloggers met rust' al getekend en stichting Bits of Freedom, dat zich inzet voor digitale burgerrechten, werkt aan een open brief. En da’s maar goed ook. Buma/Stemra ziet het internet als één grote inkomstenbron en gaat voorbij aan de promotionele waarde. Om nog maar te zwijgen van het feit dat hun voorstellen nieuwe initiatieven grondig de nek omdraaien. Edit 9 oktober: dat is snel! Buma trekt zijn keutel in: niet-bedrijfsmatig embedden mag. Er blijven echter nog voldoende vragen onbeantwoord... Wordt vervolgd.
I've Been A Victim Of A Selfish
Kind Of Love
It's Time That I Realize
That There Are Some With No
Home, Not A Nickel To Loan
Could It Be Really Me,
Pretending That They're Not Alone?
Uit: 'Man In The Mirror'. RIP Michael Jackson (1958-2009)
Als ik zou willen, zou ik van mijn weblog een best wel behoorlijk saaie aanlegenheid kunnen maken door elke dag een stukje te tikken over de activiteiten van stichting Brein, websites die offline worden gehaald, rechtszaken die worden aangespannen en onderzoekers die over elkaar heen buitelen met elkaar tegensprekende onderzoeken.
Tot voor kort hield ik dit allemaal enthousiast bij, maar zo langzamerhand bekruipt me steeds minder de lust om er een entry aan te wijden – het is schrijven tegen de bierkaai. Hoe hard je ook in je virtuele politie-auto over het internet scheurt, de geest is uit de fles. Maar zoals mijn vader afgelopen zondag al terecht opmerkte, de afgelopen tijd is het wel weer aan het rommelen in downloadland. Zo werd vorige week de 32-jarige Amerikaanse moeder Jammie ThomasRasset veroordeeld tot een boete van 1,92 miljoen dollar (1,37 miljoen euro) omdat ze in 2003 24 mp3'tjes deelde via ruilnetwerk Kazaa. Dat komt neer op 80.000 dollar per track. Waanzin, vooral ook omdat de aanklagers niet hard konden maken dat deze mp3'tjes werden gedownload via haar pc.
En nu buigt ook de Tweede Kamer zich over het downloaden. Of, om het wat exacter te verwoorden: een commissie van de Tweede Kamer pleit voor vervolging van downloaders van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Downloaden is nu nog legaal in Nederland. Ter compensatie wil de Kamercommissie de thuiskopieheffing (de heffing op lege cd's en dvd's) opheffen. Nu maakt dit ook niet zoveel meer uit; de regeling was wegens financiële wanorde bij Stichting Thuiskopie toch al sinds begin 2008 bevroren. Het is niet zo dat er direct jacht wordt gemaakt op downloaders: dit gebeurt pas als er voldoende legale alternatieven beschikbaar zijn, aldus de commissie.
En dat kan dus wel even duren, want het legale aanbod is nog altijd huilen met de pet op - of is het zo dat per mp3'tje bekeken wordt of je het ook legaal en tegen betaling had kunnen binnenhalen? Geldt dat ook voor vinyl-rips? En hoe zit het eigenlijk met je privacy en de medewerking van providers? Wie het spoor enigszins bijster is, klik dan door naar dit overzichtelijke artikel op Webwereld.
|
Toon berichten 1-10 van 74 |
Volgende Pagina »
