100 X 100: Ki
Mijn ouders kregen ooit van kennissen Kitaro's 'Ki' cadeau. Ik geloof niet dat zij zaten te wachten op dergelijke new age-muziek en ik ontfermde me dan ook nieuwsgierig over het cassettebandje. Informatie ontbrak en ik heb lang gedacht dat Kitaro een klein Japans mannetje was met een sik - wat tot mijn verrassing nog klopte ook.
'Ki' was mijn eerste kennismaking met Kitaro en ik had het slechter kunnen treffen, het is namelijk een van zijn meest kosmische albums. Kitaro leerde me al vroeg dat er méér is dan Top 40-muziek en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor.
[11] Kitaro – Ki (1981) [Spotify] [YouTube] [Discogs]
drie reacties
Ja, kan kloppen. Platenmaatschappij Geffen heeft van Kitaro’s discografie een zooitje gemaakt: oudere albums werden lukraak opnieuw uitgebracht, vaak onder een iets andere naam en met een gewijzigde tracklisting. ‘Ki’ zou dan ook best wel eens een soort halfslachtige compilatie kunnen zijn, met een aantal nieuwe en oudere nummers. Overigens vind ik ‘Ki’ plezierig, maar zijn Silk Road-albums nogal saai en bij vlagen op de zenuwen werkend… 
Tijd niet meer gehoord. Gek genoeg herken ik een aantal tracks van de enige LP die ik destijds van Kitaro had. Deze heette “Oasis”. Het lijkt dus wel of “Ki” een verzamelalbum is misschien. Wel relaxt. Kabbelt lekker zoetig en gezapig voort.